Περί του φανατισμού και της ευθύνης των Ιεραρχών
.
________________________________________
? Κουμπάρε, όλα δείχνουν ότι τις άγιες αυτές μέρες θα οδηγηθούμε σε έντονες διαμάχες, για τη τύχη του σχεδίου Ανάν.
? Φίλε, ο λαός λέει ότι όλα εδώ πληρώνονται και όπως στρώσαμε θα ξυπνήσουμε. Όλα στη ζωή έχουν μια συνέχεια και σίγουρα τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο κυπριακός λαός διάλεξε αυτή την πορεία, ανέδειξε ηγέτες με συγκεκριμένες απόψεις και θέσεις και άρα θα πρέπει να δεχθεί και το όποιο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Αυτή είναι η λογική και ανθρώπινη θέση. Ωστόσο, η ζωή του ανθρώπου, τέμνεται κάθετα από την παρουσία του Θεού, ο οποίος δείχνει δρόμους, με το δικό του υπέρλογο τρόπο, σεβόμενος πάντα την ελευθερία του ανθρώπου. Πάντα όμως για το καλό των ανθρώπων. Το ζητούμενο στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι η πορεία προς την απόφαση, προς τα δημοψηφίσματα, να γίνει αποδεκτή χωρίς φανατισμούς και χωρίς εθνικούς διχασμούς.
? Με τα όσα βλέπουμε και τα όσα ακούμε από Ιεράρχες, φαίνεται ότι αυτό είναι ουτοπικό;
? Έχεις δίκιο, η βιασύνη κάποιων Ιεραρχών, η χωρίς ενημέρωση ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου, δείχνει ότι για άλλη φορά, έχουμε μια άτσαλη παρέμβαση της Εκκλησίας, στα πολιτικά δρώμενα. Ιεράρχες με δηλώσεις τους, απευθύνθηκαν στο συναίσθημα και όχι στη λογική, ρίχνοντας λάδι στην αγωνία των ανθρώπων. Μπορεί με τον τρόπο αυτό να εξωτερίκευσαν τη δική τους αγωνία και τους δικούς τους φόβους, αλλά αυτό δεν είναι ίδιο ποιμένων. Στην Εκκλησία δεν υπάρχει αγωνία, δεν υπάρχει άγχος, δεν υπάρχει φόβος. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αγάπης. "Φόβος ουκ έστι εν τη αγάπη, αλλ' η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη." Εξάλλου, ο πιο εύκολος δρόμος για τον παράδεισο είναι η ταπείνωση και η αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού.
? Τι μπορούν να κάνουν οι Ιεράρχες, ποιο ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν;
? Βεβαίως να ακολουθήσουν τα βήματα του Χριστού και να φωτίσουν τους ανθρώπους. Αυτό είναι συνάρτηση της αγιότητας του κάθε ανθρώπου και οι Ιεράρχες είναι άνθρωποι. Σίγουρα δεν είναι ανάγκη τα λόγια των Ιεραρχών να είναι ταυτόσημα με τις πράξεις και τα λόγια των πολιτικών. Ο κοσμάκης μπούχτισε από φωνές και αντιπαραθέσεις και ζητά ελπίδα, ζητά ένα διαφορετικό λόγο, ζητά μια ψύχραιμη τοποθέτηση. Αν είναι οι Ιεράρχες να καταντήσουν ηχώ των πολιτικών, τότε αλίμονο τους και αλίμονο μας.
? Τι πρέπει άραγε να γίνει; Σήμερα ακούμε πολλές και διαφορετικές απόψεις.
? Έχεις δίκιο και μακάρι η Ιερά Σύνοδος να συνέλθει και να θέσει κάποιες βάσεις που θα βοηθούν και δεν θα συγχύζουν το λαό. Ο κάθε Επίσκοπος σίγουρα θα κάνει τα δικά του και κανένας δεν αμφιβάλλει γι αυτό. Σημασία έχει συνοδικά η Εκκλησία της Κύπρου να τοποθετηθεί με παρρησία και σοβαρότητα. Είναι καλύτερα οι Ιεράρχες να ακούσουν τι λένε οι σταυρωμένοι Ιεράρχες της Κωνσταντινούπολης και της Αλβανίας και όχι μόνο τι λένε οι ηγέτες και οι πολιτικοί ταγοί της Κύπρου, οι οποίοι δεν έχουν πάντα τις αγνότερες προθέσεις.
? Δεν υπάρχει κίνδυνος εθνικού διχασμού;
? Δυστυχώς η τάση δείχνει ότι όλοι είναι έτοιμοι για τη μεγάλη μάχη, είναι φορτισμένοι για ένα εμφύλιο πόλεμο. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις να επικαλυφθούν με θρησκευτική χροιά και να αποκτήσουν μεταφυσική βούλα αυθεντίας. Η εμπειρία δείχνει ότι σε όλο τον κόσμο, όπου οι θρησκευτικοί ηγέτες ενεπλάκησαν σε πολιτικές διαμάχες, τα αποτελέσματα ήταν τραγικά. Ο νομπελίστας Ελί Βιζέλ, βραβευμένος με το Νόμπελ Ειρήνης, παιδί Εβραίων που διασώθηκε από τα κρεματόρια των Γερμανών, διερωτάται σε ένα από τα βιβλία του γιατί οι Γερμανοί τη μια στιγμή σκότωναν γυναικόπαιδα και την άλλη στιγμή πήγαιναν να εξομολογηθούν. Δυστυχώς στο όνομα της αίρεσης των καθαρών, εκκλησιαστικοί λεγόμενοι άντρες επιτέλεσαν εγκλήματα, στο όνομα μάλιστα και του Θεού.
Τα εγγόνια του «διαβόλου» . «Παπά παιδί, διαβόλου εγγόνι», συνηθίζει να λέει ο λαός, περιγελώντας και κοροϊδεύοντας τα καμώματα των ανθρώπων, που ζουν δίπλα στο ιερατείο. Είναι γεγονός και συχνό φαινόμενο, τα παπαδοπαίδια μη αντέχοντας την καταπίεση από την αναγκαστική συμμετοχή στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι, να οδηγούνται σε μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις. Η βίωση της καθημερινότητας με τα προβλήματα και τις παραξενιές της, οδηγεί σε απομυθοποίηση του ιερατείου. Το παιδί ξέρει πρώτα τον πατέρα του, που μπορεί να παίζει και να γελά και μετά τον παπά, που διδάσκει. Ακόμη οι άνθρωποι που ζουν δίπλα στο ιερατείο, αναγκαστικά δακτυλοδείχνονται ως κομμάτι του «εκλεκτού» και περικλείονται σε τείχη καθωσπρεπισμού. Τα δεδομένα γίνονται τραγικά όταν η απομυθοποίηση του ιερατείου, συνοδεύεται και από αμφισβήτηση της αξίας του. Ωστόσο, το κριτήριο αυτό είναι πολύ σχετικό αφού ακόμη και αποδεδειγμένα άγιες οικογένειες, όπως του Μεγάλου Βασιλείου, είχαν στους κόλπους τους παιδιά που κάθε άλλο π...
Σχόλια