Κάπου υπάρχει Θεός…

Κάπου υπάρχει Θεός…

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21.6.2026

«Ο Θεός εν τζι έν καμηλάρης…» λέει μια κυπριακή παροιμία, για την οποία σίγουρα οι παππούδες μας νήστευαν 40 μέρες, για να την πουν. Οι καμήλες, τα καραβάνια της ερήμου, ήταν το κυριότερο μέσω μεταφοράς μεγάλων φορτίων.  Κινούνταν με αργούς και νωχελικούς ρυθμούς, αλλά πολλές φορές έχαναν την πορεία του, αφού δεν υπήρχαν δρόμοι. Ταλαιπωρούσαν και τους καμηλάρηδες, αλλά και όλους όσοι ανέμεναν τα προϊόντα τους. Ο Θεός αντιθέτως, δεν είναι καμηλάρης και αποδίδει δικαιοσύνη στην κατάλληλη στιγμή και με τον ανάλογο τρόπο. Η θεία δίκη έρχεται πάντα στην κατάλληλη ώρα.

 

Ο μέγιστος Νίκος Γκάτσος, έγραψε ένα σπουδαίο φιλοσοφικό και αλληγορικό τραγούδι, για τους πέντε σκύλους, το οποίο το μελοποίησε ο Μάνος Χατζηδάκις και τραγούδησε με περισσή μαεστρία η Αλίκη Καγιαλόγλου. Η θεία δίκη, σε μια αλλιώτικη έμπνευση. «Πέντε πεινασμένοι σκύλοι, στου παράδεισου την πύλη περιμέναν απ’ τους πρώτους, για να στήσουν το χορό τους, μα προτού η αυγή χαράξει, στου ουρανού την Άγια τάξη, χωροφύλακες αγγέλοι τους κρέμασαν στο τσιγκέλι. Μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποιος είναι ο δικαστής, να περπατάς και πάντα να κοιτάς που θα πας να κρυφτείς. Φίλοι σκύλοι μου μη κλαίτε, μέσ’ την σύμφορα να λέτε: Κάπου υπάρχει Θεός! Κάπου... υπάρχει Θεός.»

 

Ο αείμνηστος Αντρέας Χριστοφίδης, ο σπουδαίος δάσκαλος, φιλόσοφος,  ποιητής,  αναλυτής, αλλά και  πολιτικός, έλεγε ότι: «Η Κύπρος είναι η χώρα με τον αγριότερο και τον πιο ακραίο καπιταλισμό στον κόσμο».  Γύρισε τον κόσμο όλο, πάλεψε με τον εαυτό του, με τις ερινύες του και σε στιγμές απόλυτης ειλικρίνειας, μνημόνευε, ενίοτε και ζήλευε, το ραχάτι των κυπραίων, οι οποίοι προδομένοι από τους ταγούς τους, παλεύουν με ήσυχη την συνείδηση τους, χωρίς ποτέ να χάνουν τον ύπνο, το γέλιο και την αισιοδοξία τους. Μιλούσε για τον διαμοιρασμό των τιμαρίων της εξουσίας, ανάμεσα στην οικονομική ελίτ και την εκκλησία, καταγγέλλοντας τους τοκογλύφους και όλους τους γνωστούς άγνωστους απατεώνες. Ο Αντρέας Χριστοφίδης,  απολαμβάνονται συχνά πυκνά, την καλή μουσικό, το καλό φαγητό και ποτό, τραγουδούσε από ψυχής, τους στοίχους της μέγιστης Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου: «Δυο πόρτες έχει η ζωή. Άνοιξα μια και μπήκα. Σεργιάνισα ένα πρωινό. Κι ώσπου να ’ρθει το δειλινό. Από την άλλη βγήκα. Όλα είναι ένα ψέμα. Μια ανάσα μια πνοή. Σαν λουλούδι κάποιο χέρι. Θα μας κόψει μιαν αυγή…».

 

Σε θεολογικό επίπεδο, ο πνευματικός νόμος, η απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, δεν αφήνει κανένα αδικημένο, είτε σε αυτή, είτε άλλη, την αληθινή ζωή. Η ιστορία του Οσίου Εφραίμ του Σύρου, είναι συνταρακτική: «Ο Όσιος πήγαινε στην Αλεξάνδρεια, όμως νύχτωσε και δεν πρόλαβε να μπει στην πόλη. Αναγκάστηκε να διανυκτερεύσει σε μια μάντρα. Το βράδυ ήρθαν κλέφτες και έκλεψαν τα πρόβατα. Το πρωί η αστυνομία συνέλαβε τον Άγιο και τον έκλεισε σε φυλακή. Εκεί συνάντησε ακόμη δύο συγκρατούμενους του, οι οποίοι κατηγορούνταν για φόνο και επέμεναν όπως και ο Άγιος, ότι ήταν αθώοι. Οι δύο άρχισαν να λένε ότι δεν υπάρχει Θεός ούτε και δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Το βράδυ ο Άγιος προσευχήθηκε και ο Θεός ο οποίος του αποκάλυψε την αλήθεια. Εμφανίστηκε άγγελος Κυρίου και έδειξε τον πρώτο κρατούμενο λέγοντας ότι πήγε με ένα φίλο του στο ποτάμι, για να κόψουν ξύλα. Γλίστρησε ο φίλος του και άρχισε να ζητά βοήθεια. Φοβούμενος μήπως πέσει και αυτός στο ποτάμι, άφησε τον φίλο του να πνιγεί. Χρεώθηκε τον θάνατο και τώρα πληρώνει. Ο Άγγελος έδειξε τον δεύτερο κρατούμενο, ο οποίος είχε διαφορές με έναν προύχοντα του χωριού του. Συκοφάντησε το κορίτσι του ως ανήθικο και το κορίτσι δεν μπόρεσε να παντρευτεί. Η πράξη από το Θεό θεωρείται ηθικός φόνος και τώρα πληρώνει. Ο Άγγελος αποκάλυψε ότι και ο Άγιος όταν ήταν 10 ετών, έλυσες μια μοσχάρα μιας χήρας και έφυγε και η χήρα ακόμη κλαίει... Όταν ξημέρωσε ο Άγιος ανέφερε την αποκάλυψη στους συγκρατούμενούς του.  Όλοι παραδέχθηκαν ότι δικαίως είναι στην φυλακή. Γονάτισαν και προσευχήθηκαν στο έλεος του Θεού και σε τρεις μέρες ελευθερώθηκαν.»

 

Η Οσία Γαβριηλία, έλεγε ότι: «Όλα όσα γίνονται είναι στο πρόγραμμα του Θεού και γι’ αυτό, θα τ’ αγαπάς… Αυτό που ζητούν περισσότερο οι άνθρωποι είναι ένα χαμόγελο, κι ένα άγγιγμα του χεριού κι ένα δάκρυ. Τίποτε άλλο…»  Και όπως έγραψε και ο μέγας Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στην εξόδιο ακολουθία: «Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον, ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα…» Τελικά υπάρχει Θεός…

Παναγιώτης Καπαρής