Η Βουλή σώζει την Κύπρο

Η Βουλή σώζει την Κύπρο

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24.5.2026

Ο «Θεός σώζει τον βασιλιά»… «God Save the King»… ψάλλουν οι βρετανοί στον εθνικό τους ύμνο και «ορκίζονται» πίστη στην μοναρχία. Κατά παράφραση της ρήσης, θα μπορούσε να λεχθεί ότι «η Βουλή σώζει τον λαό και την Κύπρο…» Στο ναό της Δημοκρατίας, στο παμπάλαιο ταπεινό κτίριο, το οποίο μοιάζει με βιομηχανικό υποστατικό, βρίσκονται τα ελάχιστα αναχώματα των μεγάλων συμφερόντων, τα οποία επιχειρούν να «κατασπαράξουν» τους φτωχούς και καταφρονημένους. Η βουλευτική ασυλία, αποτελεί ίσως το ισχυρότερο όπλο των βουλευτών, αλλά και εμμέσως όλων των πολιτών. Μόνο μέσα στην Βουλή, αποκαλύπτονται σκάνδαλα και ακούγονται όλες οι απόψεις. Μπορεί να μην γίνονται όλα τέλεια, αλλά τουλάχιστον στο κοινοβούλιο, διαχρονικά βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ακήρυκτος «πόλεμος», θέσεων και απόψεων, οι οποίες τουλάχιστον συγκρατούν κάποια «ακόρεστα» πάθη. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, όσο και αν οι μεθυσμένοι της εξουσίας, νομίζουν ότι «κρατούν τον Πάπα από τα γένια».

 

Τα στατιστικά νούμερα δείχνουν ότι στην Κύπρο, τα τελευταία χρόνια, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τα οικονομικά νούμερα του δημοσίου «πετούν», λόγω της ακρίβειας και του ΦΠΑ. Οι Τράπεζες ανακοινώνουν εξωπραγματικά κέρδη. Αλλά η στέγη, οι διακοπές, η διασκέδαση και κάποτε το φαγητό για μερικούς ανθρώπους, κατάντησαν όνειρο απατηλό. Οι ξένοι επενδυτές, άρπαγες για πολλούς, αγόρασαν Τράπεζες, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, γη και σπίτια, ακόμη και την ασφάλεια του τόπου και κινδυνεύουμε σύντομα να κλαίμε επί των ερειπίων, όπως οι Παλαιστίνιοι. Οι «παλιοί» αναπολούν την δύναμη της λίρας, με την οποία αγόραζαν σουβλάκια και μπύρα και λάμβαναν και ρέστα. Αλλά από εκεί και πέρα, σιωπή και αναμονή της θείας δίκης. Οι παππούδες μας έλεγαν ότι «άλλο είναι να ακούς για τον πόνο και άλλο να πονείς».

 

Στον προεδρικό λόφο και σε όλα τα πολυτελέστατα γραφεία του δημοσίου, υπηρετεί ένας «στρατός» από υψηλόμισθους τεχνοκράτες, ο οποίος αυξάνεται και πληθύνεται, με εκπληκτικούς ρυθμούς, κυρίως κάθε φορά που έρχονται εκλογές. Η πλάκα είναι, ότι μερικοί είναι τόσο «αγράμματοι», ώστε θέλουν γύρω τους, ένα σύνταγμα από βοηθούς και συμβούλους, για να «χουμίζονται» ότι ασκούν «υπεύθυνα» καθήκοντα. Τραγικό είναι και το γεγονός ότι οι «στρατιώτες» του δημοσίου, οι οποίοι τραβούν το «κουπί» μειώνονται συνεχώς. Γι’ αυτό φθάσαμε στο τραγελαφικό - παγκόσμια πατέντα - η εργασιακή πυραμίδα στο δημόσιο να είναι ουσιαστικά ανάποδη, όπως καταγγέλλουν βουλευτές. Οι μόνοι οι οποίοι φαίνεται ότι ακόμη τρέχουν και γνοιάζονται για τους καταφρονημένους, είναι μερικοί αλτρουιστές δημόσιοι υπάλληλοι, πολλοί βουλευτές και όλοι οι ταπεινοί παπάδες.  

 

Στην τελευταία συνεδρία της Ολομέλειας της Βουλής, σχεδόν όλοι οι βουλευτές οι οποίοι δεν επανεκδίκησαν έδρα, μίλησαν από καρδιάς και είπαν αλήθειες, τις οποίες ίσως θα πρέπει να ακούσουν οι νέοι αντιπρόσωποι του λαού, πριν εισέλθουν στο Κοινοβούλιο. Ενδεικτικά:

·     Το πιο μεγάλο ψέμα που ακούμε συχνά στη Βουλή, είναι ότι θα είμαι πολύ σύντομος.

·     Δεν έχει καμιά σχέση ο πατριωτισμός και η αγάπη για την πατρίδα, με την ανικανότητα, την αμετροέπεια, την αδιαφορία, την κρατική αχαριστία, την λαμογιά και την διαπλοκή.

·     Δυστυχώς για μια χούφτα ψήφων, πολλές φορές ηθελημένα ή άθελα, υποθάλπουμε, είτε θεσμούς, είτε δολοφονούμε προσωπικότητες.

·     Δεν υπάρχει πιο επαναστατικό, πιο ριζοσπαστικό, πιο σπουδαίο από τον ελληνικό τρόπο ζωής. Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.

·     Φεύγουμε από την Βουλή με καθαρή συνείδηση, αλλά και με ένα βάρος για όλα όσα δεν μπορέσαμε.

·     Ένιωσα ότι πολλές φορές, ήλθα κόντρα με το σύστημα. Ένοιωθα σαν να είμαι σε ένα δωμάτιο κλειδωμένος, χωρίς παράθυρα και να φωνάζω, να φωνάζω μόνος μου και δεν με άκουε κανένας.

·     Ευχαριστώ την κοινωνία και απολογούμαι για τυχόν λάθη.

·     Η θεωρία δεν έχει καμία σχέση με την πράξη. Στερήθηκα την ιδιωτική ζωή, αλλά ήταν μια υπέροχη πορεία.

·     Με περισσότερη ενότητα, με λιγότερη τοξικότητα, η Δημοκρατία μας αξίζει σοβαρότητα.

 

Ο Νίκος Γκάτσος και ο Μάνος Χατζηδάκης, τα είπαν όλα στην περίφημη ιστορία του Κεμάλ: «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί. Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ…» Από την δημιουργία του κόσμου, μέχρι και σήμερα, ο αδελφός σκοτώνει τον αδελφό του και ο κλέφτης κλέβει τον αδελφό του. Το χώμα κλέβει το χώμα, κατά τον άγιο Λάζαρο. Σε αυτό το αιώνιο εκκρεμές της ζωής, θα υπάρχει πάντα και ο αδελφός ο οποίος θυσιάζεται για τον αδελφό του και πάντα η αγάπη θα νικά το σκότος. Και όλα αυτά μέχρι να έλθει το μεγαλύτερο δώρου του Θεού προς τον άνθρωπο, ο θάνατος και η Ανάσταση.

Παναγιώτης Καπαρής