Μέλι-γάλα οι εκλογές

Μέλι-γάλα οι εκλογές

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6.6.2026

«Να’ ταν τα νιάτα δύο φορές, διπλές να ήταν οι χάρες…» λέει το δημοτικό τραγούδι και όλοι πολίτες σκέφτονται, γιατί να μην ήταν και οι εκλογές κάθε χρόνο, όπως στην αρχαία Αθήνα. Οι πολίτες παραμονές εκλογών βιώνουν την «θαλπωρή» της κυβέρνησης και των κομμάτων και όλα είναι μέλι-γάλα. Όλα κυλούν ομαλά και όμορφα, με πρώτους και πιο τυχερούς, μέσα στην ατυχία τους, τους κτηνοτρόφους, οι οποίοι θα λάβουν διπλάσιες αποζημιώσεις, από τις αρχικές εκτιμήσεις. Οι Υπουργοί έτρεχαν το τελευταίο διάστημα για να ικανοποιήσουν αιτήματα των «δικών» τους, ενώ και οι υποψήφιοι «σκίζονταν» για τους ψηφοφόρους.

 

Στους καφενέδες άκουγες ότι με θυμήθηκε ο τάδε υποψήφιος, ήρθαν στο γάμο των παιδιών μας «που το κόμμα», μου υποσχέθηκαν ότι θα μας βοηθήσουν να βγάλουμε την άδεια του σπιτιού, να βρούμε δουλειά των μωρών και οι δεσμεύσεις δεν είχαν τελειωμό. Τυχαία ή όχι, μαλάκωσε ακόμη και το «σκληρό» πρόσωπο των φορο-κυνηγών της κυβέρνησης, της ατέλειωτης γραφειοκρατίας των δήμων, ακόμη και της «αυστηρής» Αστυνομίας. Και πέραν από όλα αυτά, είχαμε και τα «τυχερά» με τα κεράσματα από υποψηφίους βουλευτές, τα οποίοι ήταν από ασήμαντα, μέχρι και πλουσιοπάροχα. Και οι «πονηροί» δεν ξεχώριζαν κόμματα και υποψηφίους και την έβγαζαν «γλυκούλικα» κάθε βράδυ.

 

Η δόξα είναι το ισχυρότερο αφροδισιακό και πολλοί είναι αυτοί, οι οποίοι θυσίασαν χρόνο και χρήμα, για μια θέση στα βουλευτικά έδρανα, η οποία απαιτεί θεωρητικά τουλάχιστον, ατέλειωτες ώρες μελέτης και δουλειάς. Υπάρχουν και οι πιο «πονηροί» οι οποίοι πολεμούσαν για την έδρα, για την οποία δεν απαιτούνται ούτε εξετάσεις, ούτε πτυχία, ούτε και ειδικά προσόντα. Μόνη ικανότητα η επικοινωνία με τους ψηφοφόρους και η δύναμη της πειθούς. Και με το δίκιο τους οι σπουδαγμένοι αναφωνούσαν, πως δεν γίνεται οι αμόρφωτοι να γίνονται διάσημοι και εμείς που φάγαμε τα νιάτα μας, στα πανεπιστήμια να δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, πίσω από ανήλιαγα γραφεία, χωρίς να μας ξέρει κανένας.

 

Πριν μερικά χρόνια, είχαμε το φαινόμενο των κομματικών ταυτοτήτων και των διορισμών στο δημόσιο από το παράθυρο, ταυτότητες οι οποίες καθόριζαν και εκλογικά αποτελέσματα. Διορίσαμε την κόρη του τάδε και πήραμε εκατό ψήφους από όλη την οικογένεια, δεν καταφέραμε να κανονίσουμε τον γιο του τάδε και χάσαμε πενήντα ψήφους, ήταν μια συνηθισμένη ατάκα στα κομματικά γραφεία. Τα τελευταία χρόνια, ελέω Ευρωπαϊκής Ένωσης, δύσκολων καθηκόντων και εξετάσεων, το περίφημο ρουσφέτι μειώθηκε κάθετα, χωρίς να εκλείψει. Έμειναν τα «παραθυράκια» με το κόλπο των εργαζομένων αορίστου χρόνου, οι «πονηρές» προαγωγές στη βάση αμφιβόλων πτυχίων και κάποιες «επείγουσες» τάχα προσλήψεις χωρίς εξετάσεις. Ο κόσμος άλλαξε και πλέον παραδέχονται σε κομματικά γραφεία, ικανοποιείς μια οικογένεια, χάνεις εκατό άλλες, οι οποίες τώρα πλέον δεν έχουν κομματικές «τύψεις», και ψηφίζουν άλλο κόμμα, από αυτό των πατεράδων τους.

 

Τα κόμματα αποτελούν τα κύτταρα της σύγχρονης Δημοκρατίας. Ωστόσο αν δεν υπάρχει εναλλαγή στην εξουσία, έλεγχοι και διαφάνεια, τότε μετατρέπονται σε μικρές δυναστείες. Οι εκλογές αποτελούν τον ισχυρότερο θεσμό σε μια πολιτεία, γι’ αυτό και θα πρέπει πάντα να τηρούνται κατά γράμμα, οι νόμοι και οι κανονισμοί. Άριστη επιλογή αποτελεί και η θεσμοθέτηση σε πολλά κόμματα, του περιορισμού του αριθμού των θητειών. Για να μην ξεχνά κανείς, ότι δεν είναι αναντικατάστατος και ότι πρέπει να βιάζεται και να μην αναβάλλει την υλοποίηση οραμάτων και καλών στόχων, τους οποίους έχει στο μυαλό του.

 

Η απόλυτη εξουσία οδηγεί σε απόλυτη διαφθορά, λέει ο πολιτειακός κανόνας, γι’ αυτό και σε όλα τα δημοκρατικά καθεστώτα, ο έλεγχος των εξουσιών, αποτελεί διαδικασία κομβικής σημασίας. Εξουσία δεν είναι μόνο η πολιτική εξουσία. Εξίσου ισχυρές εξουσίες, ίσως και ισχυρότερες, αλλά λιγότερο προβεβλημένες, είναι η οικονομική, η ιατρική, η ψυχολογική, ακόμη και η θρησκευτική εξουσία. Πολλοί άνθρωποι «πούλησαν» το σώμα και την ψυχή του, για λίγα «ψίχουλα» εξουσίας. Μετατράπηκαν σε σύγχρονους «Μίδες», για να κλαίνε στο τέλος της ημέρας επί των ερειπίων, των δικών τους παθών.

 

Πέρα από όλα αυτά, υπάρχουν και οι ρομαντικοί οι οποίοι τραγουδάνε μαζί με τον διαχρονικό Βασίλη Παπακωνσταντίνου. «Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι… εγώ δεν θέλω να με κάνετε σατράπη, ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά…». Η χαρά βρίσκεται στις όμορφες στιγμούλες της επικοινωνίας ψυχών και σωμάτων και σπάνια στις πολύβουες αλάνες της εξουσίας. Ωστόσο, όταν η εξουσία καθίσταται προσφορά και όχι τυραννία, όταν αποκτά χρώμα αυτοθυσίας, τότε προσφέρει και μεγάλη χαρά και καταξιώνει τον άνθρωπο, ως άνθρωπο. Όλα είναι τόσο απλά…

Παναγιώτης Καπαρής