Οι σφαίρες δεν χαρίζονται…
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.7.2026
Η Παναγία η Χρυσολυσιώτισσα, η θαυματουργός Παναγία της Λύσης, έσωσε όλους τους στρατιώτες στα πεδία των μαχών του 1974 αλλά και όλα τα γυναικόπαιδα από την σκλαβωμένη σήμερα Λύση, μαρτυρούν οι λίγοι ζωντανοί παππούδες. Ατέλειωτες είναι οι τραγικές, αλλά και θαυμαστές ιστορίες από λυσιώτες, οι οποίοι πέρασαν πολλά βάσανα, αλλά επιβίωσαν με θαυματουργικό τρόπο. Πολλοί λένε ότι σώθηκαν και από τις προσευχές αγίων ανθρώπων της Λύσης, οι οποίοι προσεύχονται για τα παιδιά της Λύσης, αλλά και για τα παιδιά όλου του κόσμου.
Ένα θαύμα έζησε και ο δημοσιογράφος Πανίκος Πέτσας στα βουνά του Πενταδακτύλου. Το κατέγραψε στον συγκλονιστικό του βιβλίο –το οποίο διαβάζεστε απνευστί- «Η σφαίρα που μου χαρίστηκε. Το χρονικό των Ηρωικών Μαχών στην Αετοφωλιά και στο Κοτζά Καγιά του Πενταδακτύλου το 1974 μέσα από την προσωπική μαρτυρία μου». Το βιβλίο παρουσιάστηκε πριν μερικές μέρες στην Αίθουσα Εκδηλώσεων Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’. Αυτό το οποίο συγκλόνισε τις ψυχές όλων όσοι παρευρέθηκαν, ήταν η μεγάλη συγκίνηση, έως και κλάμα του Πανίκου, όταν μίλησε για τα βιώματα του. Ο τίτλος του βιβλίου καθόλου τυχαίος, όταν δίπλα του σκοτώνονταν και πληγώνονταν συμπολεμιστές και φίλοι του. Η σφαίρα τυχαία ή θαυματουργικά, χαρίστηκε στον ένα και δεν χαρίστηκε στον άλλο στρατιώτη. Ανάλογες θαυμαστές ιστορίες, βίωσαν πολλοί στρατιώτες. Μερικοί πληγώθηκαν και σώθηκαν, άλλοι συνελήφθησαν και σώθηκαν, άλλοι κρύφθηκαν αλλά σκοτώθηκαν, άλλοι δεν άντεξαν και παραδόθηκαν, άλλοι έβαλαν μπροστά την Παναγία και γλύτωσαν την αιχμαλωσία, διερχόμενοι μέσα από τις ορδές των εισβολέων.
Η αλήθεια του βιβλίου του Πανίκου Πέτσα, αναδείχθηκε και μέσα από εκλεκτούς ομιλητές, οι οποίοι προσέγγισαν με επιστημονικό τρόπο το πόνημα του συγγραφέα. Οι δόκτορες Άγγελος Χρυσοστόμου, Σωτηρούλα Βασιλείου και Κυριάκος Ιωάννου. Την σιωπή της ηχηρής μνήμης, ανέδειξαν ο Δήμαρχος Λύσης Αντρέας Καουρής, ο λυσιώτης βουλευτής του ΑΚΕΛ Νίκος Κέττηρος, αλλά και ο παρουσιαστής της εκδήλωσης Γιαννάκης Σουρουλλάς. Από την μια η ηρωική πορεία του 231 Τάγματος Πεζικού και από την άλλη ο πόνος και το μαρτύριο του πολέμου. Από την μια τα ανδραγαθήματα «υπεράνθρωπων» στρατιωτών, οι οποίοι ακόμη και πληγωμένοι συνέχιζαν να πολεμούν λιονταρίσια. Από την άλλη ο φόβος του θανάτου και η θέα πληγωμένων και νεκρών μαχητών. Συνοδοιπόροι στην παρουσίαση ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, βουλευτές, πολεμιστές, πλήθος λυσιωτών και άλλοι πολλοί, οι οποίοι βίωσαν νοερά την περιπέτεια, αλλά και το θαύμα του Πανίκου Πέτσα. Στην τρέλα του πολέμου όλα φανερώνονται. Και η κόλαση και το θαύμα.
Το αιώνιο «γιατί» του πολέμου, παραμένει πάντα αναπάντητο. «Γιατί» εγώ γλύτωσα και ο φίλος μου σκοτώθηκε. «Γιατί» την κρίσιμη στιγμή, εγώ βρισκόμουν μέσα στο όρυγμα και ο συμπολεμιστής μου σήκωσε το κεφάλι και κτυπήθηκε. «Γιατί» αιχμαλωτίστηκα και βασανίστηκα και ο συμπολεμιστής μου κατάφερε και ξέφυγε και γλύτωσε. «Γιατί» εμείς βασανιστήκαμε και βιαστήκαμε και άλλες γυναίκες γλίτωσαν. «Γιατί» εμείς χάσαμε τα σπίτια και τις περιουσίες μας και οι άλλοι πλούτισαν λόγω της προσφυγιάς. Τα ατέλειωτα «γιατί», βασανίζουν από το 1974 μέχρι και σήμερα, όλους τους ζωντανούς στρατιώτες, όλους τους αιχμαλώτους, αλλά και όλους τους πρόσφυγες.
Απάντηση στα ατέλειωτα «γιατί» του πολέμου και των βασάνων στην ζωή, μόνο ο Θεός και οι άγιοι μπορούν να δώσουν. Μόνο όσοι με προσευχές και νηστείες, επιζητήσουν την λυτρωτική αλήθεια, μπορούν να κάνουν το επόμενο βήμα και να βρουν το νόημα και την χαρά της ζωής. Άγιοι λένε ότι το «γιατί» είναι δαιμονιώδες, γιατί απλά καταστρέφει ψυχές και σώματα. Αφήνει τους ανθρώπους στο χθες, στερώντας την χαρά του σήμερα και δηλητηριάζει το αύριο. Σε μια παράλληλη πορεία και οι ψυχολόγοι και ψυχίατροι, μιλούν για τα στάδια του πένθους, τα οποία είτε γρήγορα, είτε αργά, οδηγούν σε τέλος. Είτε στην λύτρωση, είτε στο τέλος του πονεμένου ανθρώπου.
Η σφαίρα χαρίστηκε στον Πανίκο Πέτσα, αλλά δεν χαρίστηκε στους συμπολεμιστές του. Μόνο ο Θεός ξέρει τους αληθινούς λόγους και όσοι θέλουν να μάθουν θα πρέπει να προσευχηθούν. Πολλοί πονεμένοι και εξοργισμένοι, ακόμη και κατά του Θεού, κατέφυγαν στην προσευχή και βρήκαν απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα της ζωής. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν στην σιγουριά ότι ο Θεός αγαπά «μανιακά» τους ανθρώπους. Και σίγουρα οι σφαίρες, είτε βρίσκουν στόχο, είτε όχι, υπάρχει και για αυτό, κάποιος λόγος στο σχέδιο του Θεού. Όλα γίνονται για το καλό και μόνο για το καλό των ανθρώπων. Απλά ο άνθρωπος παραδίδεται αυτοβούλως στην παντοδυναμία και την πολυευσπλαχνία του Θεού και όλα τα άλλα είναι πολύ, μα πολύ, εύκολα.
Παναγιώτης Καπαρής
Σχόλια