Κρατά μούτρα…
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.7.2026
Αξιωματούχος του κράτους, προερχόμενος από την δημόσια υπηρεσία, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του «κρατούν μούτρα». Οι δημόσιοι υπάλληλοι ανταποκρίνονταν στις εντολές του, αλλά κρατούσαν αποστάσεις από τον ίδιο, γεγονός το οποίο τον ενοχλούσε πολύ, αφού έμαθε στην προηγούμενη διευθυντική του θέση, όλοι να τρέχουν και να τρέχουν από πίσω του. Στην παρέα του καφενέ, Διευθύνων Σύμβουλος, μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας, ρώτησε τον αξιωματούχο, γιατί δεν πάει να μιλήσει με αυτούς τους ανθρώπους. Εξεπλάγη ο αξιωματούχος, λέγοντας με οργή ότι δεν πρόκειται να πέσει τόσο χαμηλά. Εκεί άλλαξαν όλοι κουβέντα, καταλαβαίνοντας το λάθος στην υπόθεση. Πάντως η παλιοπαρέα συνέχισε να συναντάται, χωρίς να γνοιάζεται και πολύ από τον αξιωματούχο, ο οποίος παρέμενε φίλος από τα παλιά.
Στην παρέα του καφενέ, όταν απουσίαζε ο αξιωματούχος, ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, άνοιξε το στόμα του και είπε πικρές αλήθειες για το προνόμιο, αλλά και την κατάρα, της μονιμότητας στο δημόσιο. Μια θέση στο δημόσιο είναι αξιοζήλευτη, αφού προσφέρει μονιμότητα, υψηλούς μισθούς και κοινωνικό στάτους. Και με ή χωρίς κόπο, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άριστοι. Η κατάκτηση της θέσης, εκτός από προσόντα απαιτεί, εδώ και δεκαετίες κομματικές ταυτότητες. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν ο αξιωματούχος ή ο διευθυντής δεν έχει τα προσόντα για την θέση και επιχειρεί να επιβάλει την «τάξη» μέσω «αταξίας» και ισοπέδωσης. Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι οι συνθήκες στο δημόσιο και τα χρέη των ανθρώπων, καθιστούν απαγορευτικό στους καλούς υπαλλήλους, να εγκαταλείψουν την θέση τους. Οι Διευθύνοντες ως άλλοι πονηροί «βρετανοί» με το διαίρει και βασίλευε, ανακατώνουν τις ευθύνες, ισοπεδώνουν αξίες και ικανότητες και συμπεριφέρονται πονηρά ως καλοί «βασιλιάδες» οι οποίοι λύνουν προβλήματα, τα οποία οι ίδιοι δημιούργησαν. Η μόνη άμυνα των καλών υπαλλήλων, είναι τα «μούτρα» και η τήρηση απόστασης, λέγοντας ότι, μπόρα είναι και θα περάσει. Μερικοί δεν αντέχουν και ακολουθούν άλλους δρόμους. Οι «κακοί» υπάλληλοι κατά κανόνα «έρπουν και λείχουν» και απολαμβάνουν πρόνοια από «μικρούς» αξιωματούχους και «ασήμαντους» διευθυντές. Και την νύφη φυσικά πληρώνουν πάντα οι φορολογούμενοι πολίτες.
Το νόμισμα έχει δύο όψεις. Άξιοι Αξιωματούχοι και Διευθυντές, τίμια επιχειρούν να βάλουν τάξη, να εφαρμόσουν νόμους και κανόνες, στη βάση των προσόντων και της αξίας κάθε υπαλλήλου. Μοιραία οι «κακοί» χάνουν τα παράνομα προνόμια τους και αρχίζουν την υπόσκαψη. Όταν αποτύχουν στο «έρπειν και λείχειν», τάχα παραπονεμένοι, κρατούν μούτρα και ξεκινούν τον πόλεμο της κακεντρεχούς φήμης. Μερικές φορές είναι τόσο αδίστακτοι, με αποτέλεσμα υποθέσεις να καταλήγουν στα δικαστήρια. Στο δημόσιο δεν υπάρχει ουσιαστικά διαδικασία απόλυσης δημοσίου υπαλλήλου, εκτός εάν υποπέσει σε ποινικά αδικήματα. Με άξιους ηγήτορες, οι «καλοί» παίρνουν θάρρος, πολλαπλασιάζουν την εργασία τους, ενώ οι «κακοί» εισέρχονται στο καβούκι τους και στην καλύτερη περίπτωση κρύβονται για να περάσει η «ηλιοφάνεια».
Πίσω από την αυτή την διελκυστίνδα κρύβονται πολλές τραγικές ιστορίες. Αξιωματούχοι και Διευθυντές, δεν αντέχουν την πίεση, δεν αντέχουν τα μούτρα και οδηγούνται σε καταθλίψεις και ενίοτε σε σοβαρές ασθένειες. Στον ιδιωτικό τομέα τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Αν δουλεύεις η αμοιβή είναι καλή, όχι άριστη. Αν δεν δουλεύεις η πόρτα της εξόδου είναι πάντα ανοικτή. Οι διευθυντές στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν κανένα κόμπλεξ να μιλήσουν με τους υφισταμένους τους, αφού ξέρουν ότι και η δική τους θέση, εξαρτάται από την απόδοση των υπαλλήλων τους. Τα μούτρα και οι κουτοπονηριές, δεν μπορούν να έχουν θέση σε μια επιχείρηση. Στο τέλος του μήνα, το αφεντικό βλέπει κέρδη και ζημιές και απλά διώχνει και προσλαμβάνει άλλους.
Ο πρωτοπόρος ψυχίατρος, Γιάγκος Μικελλίδης, έλεγε ότι οι κύπριοι «είμαστε φοβιτσιάρηδες, χέστηδες και κλέφτες…» και πάνω στον φόβο, ο οποίος φέρνει κόλαση, στηρίζεται όλη η δημόσια υπηρεσία. Πίσω όμως όλα αυτά βρίσκεται η θεία δίκη, η οποία είναι υπεράνω νόμων και διαταγών. Η ιστορία του βασιλιά και προφήτη Δαυίδ είναι πάντα επίκαιρη. Είδε την γυναίκα του στρατηγού του Ουρία από το παράθυρο να λούζεται. Την ερωτεύτηκε, την άρπαξε και την άφησε έγκυο, την ώρα που είχε στην διάθεση του ολόκληρο χαρέμι. Έστειλε τον στρατηγό του, σε μια χαμένη μάχη και σκοτώθηκε. Παντρεύτηκε την γυναίκα του και φάνηκε φιλάνθρωπος στον λαό του. Αλλά όταν ήρθε η συναίσθηση του φόνου και μοιχείας, παράτησε τα πάντα, ξεκίνησε το κλάμα και τον οδυρμό, σε μια πράξη πρωτοφανούς μετάνοιας για την εποχή του. Καρπός αυτής της μετάνοιας ήταν οι σπουδαίοι 150 ψαλμοί του Δαυίδ. «Έστι δίκης οφθαλμός ος τα πανθ’ ορά…» και όπως λέει και ο λαός «ότι κάμεις βρίσκεις…»
Παναγιώτης Καπαρής
Σχόλια