«Λαμπάδα» στον Φειδία
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31.5.2026
Οι «μεγάλοι» κομματάρχες θα πρέπει να πάνε στον Άγιο Κυπριανό στο Μένοικο και να ανάψουν μια μεγάλη λαμπάδα για τον Φειδία Παναγιώτου. Οι «μικροί» κομματάρχες, θα πρέπει να πάνε και αυτοί στον Άγιο Κυπριανό, αλλά για να τους συγχωρεθούν τα λάθη και οι παραλείψεις τους. Οι θαυματουργοί άγιοι, Κυπριανός και Ιουστίνη, είναι για όλους και κυρίως για όσους ταπεινά ξέρουν να ζητούν βοήθεια και να αγωνίζονται για το καλό των συμπολιτών τους. Η εξουσία καταξιώνεται μόνο όταν καθίσταται διακονία και όταν ΔΕΝ μεταπίπτει σε αλαζονεία. Ο Φειδίας δεν φαίνεται να άκουσε τις συμβουλές των «ωραίων» γονιών του, του Πατρός Κυπριανού και της Πρεσβυτέρας Ειρήνης. Η «αλαζονεία» ξεχείλισε τους τελευταίους μήνες, με χίλιους δύο τρόπους. Η πτώση ήταν πολύ «ηχηρή» και γι’ αυτό τα μάζεψε και πάει στις «ανήσυχες» και κρύες Βρυξέλλες.
Παλαίμαχος δημοσιογράφος, έλεγε ότι το «μυστικό» το οποίο άλλαξε και την ροή των δημοσκοπήσεων και τα ποσοστά των κομμάτων, ήταν η παρουσίαση του Φειδία στις τηλεοπτικές συζητήσεις, μαζί με τους «μεγάλους» αρχηγούς των κομμάτων. Στις Ευρωεκλογές η δύναμη η οποία «εκτόξευσε» τον Φειδία ήταν τα βιντεάκια, ο μηδενισμός στις δημοσκοπήσεις και ο αποκλεισμός από τις τηλεοπτικές συζητήσεις. Στις βουλευτικές εκλογές, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Η εμφάνιση του Φειδία στις τηλεοράσεις, ήταν «καταστροφική» τόσο για το κόμμα του, όσο και για τον ίδιο. Η ιστορία θυμίζει τον «αποκλεισμό» του ΔΗΣΥ και του Γλαύκου Κληρίδη, από την Βουλή από το 1976 έως το 1981, γεγονός το οποίο συσπείρωσε το κόμμα και «ξέπλυνε» τους «Εοκαβιτατζήδες», οι οποίοι στεγάστηκαν στον ΔΗΣΥ. Το 1993 ο Γλαύκος Κληρίδης, παρά τα «επίθετα» τα οποία του «έσερναν», ανήλθε και στην Προεδρία της Δημοκρατίας.
Οι πολίτες σήμερα βιώνουν το φόβο από τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία και διαισθάνονται ότι τα πολύ δύσκολα ακόμη δεν ήλθαν. Βιώνουν στο πετσί τους, την ακρίβεια, την φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Αδυνατούν να αποκτήσουν στέγη, μια πρακτική αιώνων, ακόμη και στην εποχή των αδίστακτων τοκογλύφων. Παλαιότερα για ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι, έκτιζαν για πολλά χρόνια συγγενείς και φίλοι, ενώ μετά την εισβολή εδραιώθηκε το «ξημέρωμα» (δώρο χρήματα) ως μια μορφή κοινωνικής αλληλεγγύης, για να κτίσει ή να αγοράσει σπίτι το νέο ζευγάρι. Σήμερα οι γάμοι έγιναν για λίγους και τα «ξημερώματα» αρκούν μόνο για τα κέντρα αναψυχής.
Η παρουσία του Φειδία στις τηλεοπτικές συζητήσεις, ήταν η μεγάλη «παγίδα» στην οποία έπεσε ο Πρόεδρος της Άμεσης Δημοκρατίας. Οι ατημέλητες εμφανίσεις και οι συνηθισμένες «ασυναρτησίες», προκαλούσαν τρόμο, για το τι μπορεί να συμβεί, αν εξασφάλιζε μεγάλο αριθμό εδρών, αν ερχόταν πρώτο το κόμματου , όπως έλεγε, αν υλοποιούσε τις «μεγαλοστομίες» του και εγκατέλειπε την Ευρωβουλή για την Κυπριακή Βουλή. Ο «τρόμος» τον οποίο προκαλούσε στους «σοβαρούς» πολίτες, οδήγησε τους ψηφοφόρους στα λεγόμενα παραδοσιακά κόμματα και απέτρεψε τους πολίτες να «δοκιμάσουν» ξανά τα μικρά κόμματα. Η πολιτική ψυχολογία, λέει ότι όταν υπάρχουν εθνικοί ή άλλοι κίνδυνοι, οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από την ηγεσία τους, έστω και αν διαφωνούν με την δράση της και σε αυτή την περίπτωση στα παραδοσιακά κόμματα. Ακόμη και το 1974 οι γνήσιοι «μακαριακοί» και «γριβικοί» έτρεξαν για να πολεμήσουν το εχθρό και πολλοί θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Αντιθέτως τα «πονηρά λιοστρόφια», τα οποία «λείχουν και έρπουν» όποιον είναι στην εξουσία, κρύφτηκαν είτε στα βουνά, είτε σε πονηρά «καταγώγια».
Η είσοδος της Άμεσης Δημοκρατίας στο Κοινοβούλιο, αποτελεί από μόνο της ένα άθλο, αν αναλογιστεί κανείς τους κόπους, τους μόχθους και τις μεγάλες δαπάνες «παλαιών» κομμάτων. Το τρέξιμο του Φειδία σε όλη την Κύπρο έφερε αποτελέσματα, όχι όμως τα αναμενόμενα. Η μεγάλη συνεισφορά του Φειδία Παναγιώτου, στο πολιτικό γίγνεσθαι, είναι η εισαγωγή σύγχρονων τεχνολογικών μέσων και ο «εξαναγκασμός» έμπειρων πολιτικών, να χρησιμοποιήσουν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, για να επικοινωνήσουν με τους ψηφοφόρους τους. Έγινε η πρώτη αρχή και σίγουρα στο μέλλον θα εισέλθουν στο χώρο του πολιτικού μάρκετινγκ, νέοι άνθρωποι με εξειδικευμένες σπουδές.
Η υπόθεση Φειδίας, κατέδειξε ότι ακόμη στην Κύπρο, ο «βασιλιάς» της πολιτικής επικοινωνίας, εξακολουθεί να είναι η τηλεόραση. Η εφημερίδες, οι οποίες στο παρελθόν καθόριζαν γραμμή και «έλεγχαν» την επικοινωνία, υποχωρούν συνεχώς. Τα διαδικτυακά μέσα, μπορεί να αναπτύσσονται ραγδαία, αλλά δεν έχουν ακόμη την δύναμη να καθορίζουν καταστάσεις. Η περίπτωση «ΣΑΝΤΙ» και Μακάριος Δρουσιώτης, οι «αποκαλύψεις» στο διαδίκτυο και οι «απύθμενες» βρισιές, δεν στάθηκαν ικανές να αλλάξουν τα δεδομένα. Αντιθέτως προκαλούσαν φόβο και συσπείρωσαν τα μεγάλα κόμματα. Και η ζωή συνεχίζεται…
Παναγιώτης Καπαρής
Σχόλια