Από τον πόνο στη χαρά
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.7.2026
«Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια σου, μόνο τρόπο να κοιτάνε. Τίποτα δεν χάθηκε ακόμη. Όσο ζούμε και πονάμε…» έγραψε ο σπουδαίος στιχουργός Μιχάλης Γκανάς και σκιαγράφησε με λίγες λέξης, το βάθος της επικοινωνίας, την αλήθεια των ματιών τα οποία αποκαλύπτουν μύρια μυστικά και φανερώνουν ανομολόγητες αλήθειες. Η τρέλα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, το πάθος για «like» και σχόλια -ακόμη και κακόβουλα- η αγωνία για τις στατιστικές της θέασης και οι παλαβομάρες με τα αλλοπρόσαλλα βιντεάκια, οδηγούν μοιραία σε καθημερινούς μικρούς θανάτους μοναξιάς και γεννούν μίση, έχθρες ακόμη και πολλές ασθένειες. Οι ματιές χάνονται στις μικρές οθόνες, τα πρόσωπα αλλοιώνονται από τα φίλτρα, οι φωνές ψυχραίνονται μέσα από τα μικρόφωνα και οι ψυχές ποτέ δεν μπορούν να αγγίξουν το άλλο, το αγαπητικό πρόσωπο, όσες καρδούλες και αν εμφανιστούν στα «μαραφέτια» του διαβόλου, όπως τα λένε οι αγαθές γριούλες.
Σιγανά και ταπεινά, απλά και όμορφα, ελεύθερα και ωραία, άγια και θαυμαστά, τα πάντα ωραία σε αντικατοπτρισμό του Θεού. Ο Άγιος Γέροντας, Εφραίμ ο Αριζονίτης έλεγε ότι: «Ο άγιος άνθρωπος μαζεύει τον πόνο των ανθρώπων και δίνει χαρά. Ο κοσμικός, μαζεύει χαρά και δίνει πόνο». Ο γέροντας ο οποίος ίδρυσε 20 μοναστήρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο άνθρωπος ο οποίος έσωσε από τα βάραθρα των καθημερινών μικρών θανάτων, χιλιάδες ανθρώπους, συνέχισε λέγοντας: «γι’ αυτό όταν μας κατηγορούν, όταν μας συκοφαντούν, όταν μας πειράζουν, όταν μας ταπεινώνουν, όταν μας αδικούν, πρέπει κι εμείς να συγχωρούμε. Με οποία καρδιά, με οποία δύναμη, με οποία διάθεση προσφέρουμε τη συγχωρητικότητά μας, όχι εκατονταπλάσια, άλλα μυριοπλάσια θα είναι τα αντίστοιχα αγαθά, που θα λάβουμε από τον Θεό. Να ο δρόμος…»
Ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης τα είπε απλά και ωραία, για την πορεία προς την χαρά: «Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος, να ν’ ήρεμος, να ‘ναι άκακος, λίγο φαΐ, λίγο κρασί, Χριστούγεννα και Ανάσταση…» Η Αγία Γαβριηλία, έλεγε το καλύτερο: «Όλα στα χέρια του Θεού… Αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο στη Θεία Χάρη, χωρίς άγχος και εγωισμό, πιστεύοντας ακράδαντα ότι τα πάντα βρίσκονται μέσα στο σχέδιο του Θεού…» Μίλησε για τις γλώσσες της αγάπης και της επικοινωνίας, με τον Θεό και όλους τους ανθρώπους, οι οποίες δεν έχουν ούτε εθνικά, ούτε φυλετικά σύνορα: « Εγώ έχω πέντε γλώσσες! Η πρώτη είναι το χαμόγελο… Η δεύτερη είναι τα δάκρυα… Η τρίτη είναι το άγγιγμα… Η τέταρτη είναι η προσευχή… Η πέμπτη είναι η αγάπη. Με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλο τον Κόσμο!»
Ο μεγάλος Ρώσος σκηνοθέτης, ο Αντρέι Ταρκόφσκι έλεγε: «Σε προαισθήματα δεν πιστεύω και προλήψεις. Δε φοβάμαι. Στα δηλητήρια και τις συκοφαντίες δεν υποχωρώ. Θάνατος δεν υπάρχει. Αθάνατοι όλοι. Αθάνατα όλα. Μη τον φοβάσαι τον θάνατο στα δεκαεφτά, μήτε στα εβδομήντα. Θάνατος δεν υπάρχει. Ούτε σκοτάδι. Υπάρχει μόνο φως κι αλήθεια. Είμαστε όλοι στην ακροθαλασσιά κι εγώ ένας από αυτούς που τραβούν τα δίχτυα, όταν μέσα τους πιάνεται η Αθανασία.» Και ξανά απ’ την αρχή, όπως θα έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: «στην αγάπη δεν υπάρχει φόβος και η τέλεια αγάπη έξω βάλλει τον φόβο…» Στο πέλαγος της αγάπης, όλα είναι φωτεινά και χαρούμενα, όλα είναι θεϊκά.
Ο αειθαλής Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος βίωσε τα πάντα στην ζωή του, πλησιάζοντας τα 100 χρόνια ζωής, έλεγε: «Μην ψάχνετε για πολυτέλεια σε ρολόγια ή βραχιόλια, μην ψάχνετε για πολυτέλεια σε πιρούνια ή πανιά. Πολυτέλεια είναι το γέλιο και οι φίλοι, πολυτέλεια είναι η βροχή στο πρόσωπό σου, πολυτέλεια είναι οι αγκαλιές και τα φιλιά. Μην ψάχνετε την πολυτέλεια στα μαγαζιά, μην την ψάχνετε στα δώρα, μην την ψάχνετε στα πάρτι, μην την ψάχνετε στις εκδηλώσεις. Πολυτέλεια είναι να σε αγαπούν οι άνθρωποι, πολυτέλεια είναι να σε σέβονται, πολυτέλεια είναι να έχεις ζωντανούς γονείς, πολυτέλεια είναι να μπορείς να παίζεις με τα εγγόνια σου, πολυτέλεια είναι αυτό που δεν μπορείς να αγοράσεις με χρήματα…»
Ο αξεπέραστος Θανάσης Βέγγος, όταν τα τρέξιμο, έμεινε για την οθόνη, έλεγε: «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…» Και η ζωή συνεχίζεται, με πόνους και χαρές...
Παναγιώτης Καπαρής
Έργον Χαραλάμπου Επαμεινώνδα
Σχόλια