Περί της τιμωρίας των Επισκόπων

Περί της τιμωρίας των Επισκόπων

.

---

? Δεν υπάρχει τιμωρία για τους Επισκόπους, οι οποίοι κάθε λίγο ταλαιπωρούν τους πιστούς με τα ράσα που θα βγάλουν και τις τιμωρίες που θα επιβάλουν ο ένας στον άλλο;

? Η μεγαλύτερη τιμωρία των Επισκόπων είναι το γεγονός ότι γεμίζουν ασφυκτικά κάθε Κυριακή, οι Εκκλησίες. Η περιφρόνηση σε αυτά που λένε και σε αυτά που πράττουν είναι η μεγαλύτερη τιμωρία. Εκεί που ήταν μεγάλοι και τρανοί, εκεί που ό,τι έλεγαν ήταν θέσφατο, σήμερα ό,τι και να πουν κανένας δεν τους δίδει σημασία. Εκτός βεβαίως από τους δημοσιογράφους, οι οποίοι χαίρονται με τις αντιπαραθέσεις, αφού έχουν δουλειά να κάνουν. Οι άνθρωποι των μέσων μαζικής ενημέρωσης συνηθίζουν να λένε ότι είναι καλύτερη η κακολογία και το κουτσομπολιό εναντίον σου, από το να μην ασχολείται κανένας μαζί σου. Όταν γράφεις και όταν λες κάτι και κανένας δεν ασχολείται μαζί σου, είναι σαν να ανοίγεις τρύπα μέσα στο νερό. Έτσι και οι Επίσκοποι, νομίζω ότι υποφέρουν περισσότερο από το γεγονός της απόρριψης και αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμωρία.

? Οι πιστοί γιατί γεμίζουν τις εκκλησίες;

? Πριν μερικά χρόνια, πιο έντονα και σήμερα λιγότερο, είχαμε το φαινόμενο όταν κήρυτταν Επίσκοποι στις Εκκλησίες να φεύγουν οι πιστοί. Όταν οι ομιλίες δεν έχουν τέλος και όταν προκαλούν φόβο αντί χαρά, είναι πολύ φυσικό να αναζητούν τη φυγή οι πιστοί. Σήμερα οι άνθρωποι δεν πάνε από κοινωνική ανάγκη, ή από συνήθεια, στην Εκκλησία. Πάνε γιατί εκεί αντλούν χαρά από τις ακολουθίες και το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Αναζητούν ταπεινούς παπάδες και μικρές εκκλησίες και αποφεύγουν τους τεράστιους ναούς με τα εκκωφαντικά μεγάφωνα και τα εκτυφλωτικά φώτα. Ο πιστός πάει στην Εκκλησία και για να ηρεμήσει και σίγουρα δεν επιθυμεί να βρει αντίγραφα της καθημερινής τρέλας των πόλεων. Ο πιστός πάει στην Εκκλησία και για να βρει άλλους πιστούς και για να μιλήσει, και να επικοινωνήσει, και να πει τον πόνο και τις ανησυχίες του και για να βρει παρηγοριά. Γι αυτό από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, πάντα η θεία λειτουργία συνοδευόταν από τραπέζι με φαγητό. Αυτή η πρακτική ακολουθείται σε πολλά μοναστήρια, ενώ σε πολλούς ενοριακούς ναούς, υπάρχει η καλή συνήθεια των προγευμάτων μετά τη Λειτουργία.

? Να επιστρέψουμε στο θέμα της απόρριψης η οποία είναι η μεγαλύτερη τιμωρία για όλους τους ανθρώπους;

? Έχεις δίκιο. Η χειρότερη τιμωρία δεν είναι τα σωματικά βάσανα, αλλά η απόρριψη. Η αίσθηση ότι δεν σε θέλουν, ότι δεν είσαι αγαπητός, ότι απέτυχες, είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει σε αυτή τη ζωή. Αυτή η αίσθηση οδηγεί στην απομόνωση, στη μοναξιά και τελικά στην ίδια την κόλαση. Είναι χαρακτηριστική ρήση ότι «αλίμονο σε αυτούς που δεν μπόρεσαν να αγαπηθούν». Αλίμονο σε αυτούς που δεν αγάπησαν, που δεν πρόσφεραν, που δεν πλησίασαν τους άλλους, γιατί αυτοί οι ίδιοι τιμωρούνται με την έλλειψη αγάπης, που είναι συνώνυμη του θανάτου. Οι Σερβίδες συνηθίζουν να λένε ότι προτιμούν ένα άντρα ο οποίος να τις δέρνει, παρά ένα άντρα που δεν τους μιλά. Το ίδιο βεβαίως πράττουν και τα παιδιά, τα οποία κάνουν αταξίες για να προκαλέσουν την προσοχή είτε των γονιών είτε των δασκάλων τους.

? Η έννοια της επικοινωνίας είναι και η εμπειρία του παραδείσου.

? Ακριβώς αυτή την εικόνα έχουμε για τον παράδεισο και την κόλαση, στην ορθόδοξη γραμματεία. Στο γεροντικό διαβάζουμε για τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο, ο οποίος όταν ρώτησε ένα κρανίο στην έρημο για την μετά θάνατο ζωή πήρε την εξής καταπληκτική θαυμαστή απάντηση: Οι άγιοι ζουν βλέποντας το Θεό και τους άλλους ανθρώπους, ενώ οι αμαρτωλοί είναι δεμένοι ο ένας στην πλάτη του άλλου και δεν μπορούν να δουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Ανάλογη είναι η περιγραφή των πατέρων με τον τροχό και τις ακτίνες. Όσο ο άνθρωπος πλησιάζει στο κέντρο που είναι ο Θεός, τόσο πλησιάζει και στους άλλους ανθρώπους. Όσο απομακρύνεται από το Θεό, τόσο μεγαλώνει η απόσταση και από τους άλλους ανθρώπους.

? Στους Δεσποτάδες πώς μεταφράζεται αυτό;

? Μόνο ο Θεός ξέρει και οι ίδιοι φυσικά. Όταν οι Δεσποτάδες είναι δέσμιοι των παθών τους, τόσο απομακρύνονται από τους άλλους ανθρώπους και τόσο δημιουργούν ένταση με δηλώσεις και πράξεις για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των άλλων. Όταν οι Δεσποτάδες είναι δεσμώτες της αγάπης, τότε οι άνθρωποι τρέχουν να τους πλησιάσουν και να αντλήσουν φως και χαρά από την αγιότητα του βίου τους. Η ίδια πρακτική ισχύει και για όλους τους ανθρώπους. Όταν εκπέμπουν φως, δεν χρειάζεται να τρέχουν και να φωνάζουν για να βρουν άλλους ανθρώπους.