.
Περί των καλών και αληθινών αθλητών
.
* Η Εκκλησία δέχεται τον αθλητισμό ή τον απορρίπτει;
* Στην Εκκλησία δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο αλλά όλα λαμβάνουν το χρώμα τους, αναλόγως της αξίας τους. Η Εκκλησία δέχεται τα πάντα, φτάνει αυτά να γίνονται σύμφωνα με τη φύση και καλά. Η λεγόμενη θεωρεία της σχετικότητας εφαρμόστηκε πρώτα και κύρια στη ζωή των πιστών καταγράφηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους και ακολούθως ήρθε ο Αϊνστάιν να την αποδείξει με τη βοήθεια των μαθηματικών. Ο αθλητισμός αποτελεί μια θετική και καλή ενέργεια, φτάνει να μην καταντά πάθος και αυτοσκοπός. Δεν είναι τυχαίο που οι πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποίησαν όρους αθλητικούς για να περιγράψουν την άσκηση των Χριστιανών. Το στάδιο των αρετών, ψάλλει η Εκκλησία την πρώτη βδομάδα της Σαρακοστής και συμπληρώνει ότι ο αθλητής δεν στεφανώνεται αν δεν τρέξει καλά.
* Μπορεί να είναι θετική πράξη ο αθλητισμός;
* Είναι καλή πράξη, όταν στοχεύει στην ευγενή άμιλλα, όταν έχει στόχο την εκγύμναση του σώματος και βελτίωση της φυσικής κατάστασης. Το σώμα δεν είναι φυλακή της ψυχής, όπως πίστευαν πολλοί αρχαίοι πρόγονοί μας, αλλά κατοικητήριον της ψυχής. Ο πιστός οφείλει να προστατεύει και να φροντίζει το σώμα του και όχι βεβαίως να το καταστρέφει. Χωρίς δυνατό σώμα, είναι αδύνατη και η προσευχή και η προσφορά αγάπης και το χειρότερο τίθεται σε δοκιμασία και αυτή η επικοινωνία με το Θεό.
* Βεβαίως υπάρχουν και οι υπερβολές και τα φαινόμενα του ντοπαρίσματος;
* Εδώ είναι το πρόβλημα. Όταν ο αθλητισμός ξεφεύγει από το μέτρο, όταν καταντά μηχανή ανταγωνισμού και πάθος διάκρισης, τότε καθίσταται και ψυχικά επικίνδυνος και σωματικά επιζήμιος. Οι ήττες στους αγώνες συνοδεύονται από πολλά ψυχολογικά ή άλλα προβλήματα, όπως και η χρήση απαγορευμένων ουσιών συνοδεύονται συχνά πυκνά από σωματικές ασθένειες. Έτσι έχουμε το φαινόμενο ένα ζηλευτό και καλοσχηματισμένο σώμα, να καταντά κουρελιασμένο σαρκίο. Αν ακούσει κανείς τους γιατρούς - οι οποίοι είναι συχνά πυκνά οι κρυφοί πρωταγωνιστές σε αυτές τις απάτες - τρομάζει κυριολεκτικά με τις επιπτώσεις. Στο παρελθόν είχαμε και άλλες τρομακτικές μεθόδους, όπως ήταν οι εκτρώσεις λίγο πριν τους αγώνες. Έμεναν έγκυες οι αθλήτριες, ανάγκαζαν το σώμα τους, να ενισχυθεί για το παιδί και οδηγούσαν την ενέργεια αυτή στους αγώνες. Ευτυχώς σήμερα δεν γίνονται ή δεν ακούγονται τέτοια φαινόμενα.
* Υπάρχει βεβαίως και η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού;
* Εδώ τα πράγματα ξεφεύγουν από το επίπεδο της ανθρώπινης άσκησης και καταντούν μια άλλη μορφή μάρκετινγκ. Οι ειδήμονες στην προσπάθειά τους να πωλήσουν τα προϊόντα τους, χρησιμοποιούν και τους αθλητές. Από την μια πλευρά είναι καλό γιατί πάνε χρήματα σε αυτούς που αθλούνται, από την άλλη όμως η ανάγκη για πρωταθλητισμό οδηγεί στις υπερβολές και τα ντοπαρίσματα. Τα χρήματα δεν καταλήγουν στους καλούς και αληθινούς αθλητές, αλλά στους πρωταθλητές με τα αμφιβόλου αξίας μέσα ανάδειξης.
* Η Εκκλησία γιατί δεν καθιέρωσε, γιατί δεν όρισε γυμναστικές ασκήσεις;
* Και αυτό το έκανε η Εκκλησία. Καθόρισε τη σωστή υγιεινή διατροφή με τη νηστεία, αλλά και καθιέρωσε τις μετάνοιες, οι οποίες αποτελούν σύμφωνα με πολλούς γυμναστές την καλύτερη σωματική άσκηση. Όταν ο πιστός ακολουθεί τις εντολές ή καλύτερα τις συμβουλές της Εκκλησίας, τότε δεν έχει ανάγκη ούτε από γιατρούς, ούτε από δίαιτες, αλλά ούτε και από φάρμακα. Αυτό φυσικά είναι ο κανόνας. Από εκεί και πέρα εισέρχονται χίλιοι δυο ψυχολογικοί, βιολογικοί και κληρονομικοί παράγοντες οι οποίοι ανατρέπουν τη φυσική ροή της ζωής.
* Φυσικά δεν είναι μόνο η φυσική ζωή. Απαιτείται και η πνευματική ζωή.
* Ακριβώς φυσική και πνευματική ζωή πάνε μαζί και δεν διαχωρίζονται. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί γιατροί υποστηρίζουν ότι οι περισσότερες σωματικές ασθένειες έχουν ψυχολογικά αίτια. Και αντιστρόφως πολλές ψυχολογικές ασθένειες, πηγάζουν από σωματικές αδυναμίες. Σε επίπεδο όμως πνευματικής ζωής, δηλαδή ζωής κοντά στο Θεό - εν Χριστώ ζωής - ο άνθρωπος πρέπει να φροντίζει εξ ίσου και τις δύο πτυχές της ύπαρξής του.
* Λίγο υλιστικό μου ακούγεται αυτό;
* Έχεις δίκιο. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι η Ορθοδοξία είναι η πιο υλιστική θρησκεία στον κόσμο. Και δεν έχουν άδικο. Η Ορθοδοξία προβάλει τη σωτηρία της ψυχής ως το πρώτιστο, αλλά ταυτόχρονα ζητά και την προστασία του σώματος και της φύσης ολόκληρης. Από τη στιγμή που ο Θεός δημιούργησε λίαν καλώς τον άνθρωπο και τον κόσμο, τότε ο άνθρωπος ως συνδημιουργός και κατ' χάριν Θεός - πορευόμενος από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν - οφείλει να προστατεύει και να φροντίζει και το σώμα του.
* Αυτό ως ένα σημείο. Το σώμα δεν τίθεται πάνω και από την ψυχή.
* Σίγουρα και γι' αυτό και έχουμε τις περιπτώσεις των αγίων μαρτύρων οι οποίοι θυσίασαν το σώμα για να κερδίσουν την αιωνιότητα του παραδείσου. Αλίμονο αν για χάρη του σώματος, ο άνθρωπος υποδουλωνόταν στα πάθη και την αμαρτία. Εξάλλου και ο ίδιος ο Χριστός σταυρώθηκε, τάφηκε για να Αναστηθεί, νικώντας το θάνατο.
Σχόλια