Η πρωτομαγιά της σχετικότητας
.
Η σχετικότητα είναι το μεγαλύτερο «μυστικό» στη ζωή και ο μεγαλύτερος των επιστημόνων του αιώνα, ο Αλπερτ Αϊνστάιν, άγγιξε από την επιστημονική πλευρά το «μυστικό», αλλά προσπάθησε να προσεγγίσει το θέμα και από κοινωνιολογική πτυχή.
Έγραφε τον Μάιο του 1949, ότι «έχω πεισθεί ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος, για να εξαφανισθούν τα σοβαρά κακά (του καπιταλισμού). Αυτός είναι η εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας με ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο σε κοινωνικούς σκοπούς». Μεταξύ των κακών και η ανεργία, η οποία χαρακτηρίζεται και ως βόμβα στα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Τις μέρες αυτές που ο ήλιος τρελαίνει τις ορέξεις, ανασταίνει τα αγριολούλουδα, και έρχονται στη ζωή τα «χαριτωμένα» εθνικά μας τετράποδα, οι εργαζόμενοι τιμούν όσους θυσιάστηκαν για τα δικαιώματά τους.
Ωστόσο, οι άνεργοι, θύματα της κοινωνικής και οικονομικής ανισορροπίας, κάνουν μάλλον ικεσίες για δουλειά και όχι δοξολογίες για τους προγόνους τους.
Μπορεί ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ενγκελς, να έλεγαν στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» ότι οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε παρά μόνον τις αλυσίδες τους, αλλά όταν το στομάχι είναι άδειο, τότε και οι αλυσίδες είναι «γλυκές» και μια ματιά κατά Αφρική μεριά δεικνύει πολλά.
Τώρα αν οι θέσεις του Αϊνστάιν για κοινωνική παιδεία μπορούν να υλοποιηθούν και να φέρουν την ανατροπή των «κακών» του παγκοσμιοποιημένου πλέον καπιταλισμού, είναι μία άλλη υπόθεση.
Πάντως αν ακολουθήσουμε τη γενική θεωρία της σχετικότητας, μάλλον θα καταλήξουμε σε απορία και όχι σε διέξοδο, αφού όλα είναι δυνατά.
Η άλλη πορεία, που είναι αντιστρόφως ανάλογη αυτής των θεωρητικών του κομμουνισμού, ξεκινά από τη βάση που λέγεται άνθρωπος, που λέγεται κοινωνικό κύτταρο το οποίο μεταμορφωνόμενο, σε κοινωνική αξία, δίνει αξία στην κοινωνία, αλλάζει την κοινωνία.
Όλα αυτά βεβαίως είναι θεωρίες, αλλά ας μην ξεχνούμε ότι διά της θεωρίας οδηγούμαστε στην πράξη. Μπορεί τα μηνύματα της Εργατικής Πρωτομαγιάς να μην μιλούν δυνατά πλέον στις ψυχές των εργαζομένων, αλλά τα μηνύματα για κοινωνική δικαιοσύνη, για δικαίωμα στην εργασία, για ασφάλεια και δίκαιη αμοιβή, ποτέ δεν θα πάψουν να μιλούν στις συνειδήσεις όλων των εργαζομένων.
Έγραφε τον Μάιο του 1949, ότι «έχω πεισθεί ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος, για να εξαφανισθούν τα σοβαρά κακά (του καπιταλισμού). Αυτός είναι η εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας με ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο σε κοινωνικούς σκοπούς». Μεταξύ των κακών και η ανεργία, η οποία χαρακτηρίζεται και ως βόμβα στα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Τις μέρες αυτές που ο ήλιος τρελαίνει τις ορέξεις, ανασταίνει τα αγριολούλουδα, και έρχονται στη ζωή τα «χαριτωμένα» εθνικά μας τετράποδα, οι εργαζόμενοι τιμούν όσους θυσιάστηκαν για τα δικαιώματά τους.
Ωστόσο, οι άνεργοι, θύματα της κοινωνικής και οικονομικής ανισορροπίας, κάνουν μάλλον ικεσίες για δουλειά και όχι δοξολογίες για τους προγόνους τους.
Μπορεί ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ενγκελς, να έλεγαν στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» ότι οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε παρά μόνον τις αλυσίδες τους, αλλά όταν το στομάχι είναι άδειο, τότε και οι αλυσίδες είναι «γλυκές» και μια ματιά κατά Αφρική μεριά δεικνύει πολλά.
Τώρα αν οι θέσεις του Αϊνστάιν για κοινωνική παιδεία μπορούν να υλοποιηθούν και να φέρουν την ανατροπή των «κακών» του παγκοσμιοποιημένου πλέον καπιταλισμού, είναι μία άλλη υπόθεση.
Πάντως αν ακολουθήσουμε τη γενική θεωρία της σχετικότητας, μάλλον θα καταλήξουμε σε απορία και όχι σε διέξοδο, αφού όλα είναι δυνατά.
Η άλλη πορεία, που είναι αντιστρόφως ανάλογη αυτής των θεωρητικών του κομμουνισμού, ξεκινά από τη βάση που λέγεται άνθρωπος, που λέγεται κοινωνικό κύτταρο το οποίο μεταμορφωνόμενο, σε κοινωνική αξία, δίνει αξία στην κοινωνία, αλλάζει την κοινωνία.
Όλα αυτά βεβαίως είναι θεωρίες, αλλά ας μην ξεχνούμε ότι διά της θεωρίας οδηγούμαστε στην πράξη. Μπορεί τα μηνύματα της Εργατικής Πρωτομαγιάς να μην μιλούν δυνατά πλέον στις ψυχές των εργαζομένων, αλλά τα μηνύματα για κοινωνική δικαιοσύνη, για δικαίωμα στην εργασία, για ασφάλεια και δίκαιη αμοιβή, ποτέ δεν θα πάψουν να μιλούν στις συνειδήσεις όλων των εργαζομένων.
Σχόλια