Οι καημοί του κόσμου και η χαρά των ανθρώπων

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟΣ ο ογδοντάχρονος, λεβέντης ψυχή τε και σώματι, Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Κιλίφης, στην Αθήνα, μιλούσε στην ΝΕΤ για τα βάσανα που πέρασε στην γερμανική κατοχή, αλλά και στην ζωή του, τα οποία τον οδηγούσαν στο σημείο να τρελαθεί ή να αυτοκτονήσει. Ωστόσο, η επιθυμία του για ζωή και η χάρις του Χριστού τον έσωσαν και τον οδήγησαν στη διακονία της ιεροσύνης. Κεντρικό σημείο αναφοράς της ζωής του, η απέχθεια για την εξουσία και τον πλούτο και με αυτά τα δύο, διατηρεί ένα απίστευτο χιούμορ, μια μοναδική ανοικτή καρδιά και ένα πρόσωπο που εκπέμπει χαρά, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία τον αναγκάζουν να λαμβάνει 13 χάπια την ημέρα. Κλαίω τη νύκτα για να μπορώ να ζω και να γράφω, ομολόγησε ο σεβάσμιος γέροντας ο οποίος έγραψε πλήθος βιβλίων μεταξύ των οποίων και την μετάφραση της Καινής Διαθήκης, ένα έργο για το οποίο χρειάστηκε τριάντα χρόνια για να το ολοκληρώσει. Πολεμά το κατεστημένο και την υποκρισία και τολμά να λέει πικρές αλήθειες, όχι μόνο για τους πολιτικούς αλλά και τους εκκλησιαστικούς ταγούς. Χαρακτηριστικό γεγονός ο σταυρός που φέρει, ο οποίος αξίζει, πέντε ευρώ και όχι πέντε χιλιάδες ευρώ, όπως είπε, αφήνοντας αιχμές για όσους δαπανούν τεράστια ποσά για σταυρούς και λιμουζίνες.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ άνθρωπος σε αυτή τη γη, όσο πλούσιος, όσο έξυπνος, όσο σοφός, όσο ταλαντούχος, όσο θρήσκος, όσο αμαρτωλός, όσο άγιος και αν είναι, που να μην έχει ένα σαράκι, ένα σταυρό, να τον κατατρώγει και να τον ταπεινώνει. Είναι και αυτό δώρο του Θεού στον άνθρωπο, για να περπατά πάνω στη γη και να μην παίρνουν τα μυαλά του αέρα. Η μεγάλη αυτή αλήθεια, δύσκολα μπορεί να γίνει κατανοητή από τους ανθρώπους, αφού κατά κανόνα η πλειοψηφία κρύβει προσεκτικά την ατέλεια ή τον σταυρό του, για να φαίνεται στους ανθρώπους καλός και ωραίος. Εξάλλου δεν υπάρχει λόγος, να γνωρίζουν οι άλλοι, πώς ζει και πώς δέχεται το σαράκι του, πώς σηκώνει τον σταυρό του, ο κάθε άνθρωπος. Σημασία έχει ο βαθμός εκδήλωσης της αγάπης προς τους άλλους, τους ανθρώπους που υποφέρουν και δεν μπορούν να αντέξουν τα βάσανα και τις δυσκολίες της ζωής. Ο μεγάλος Σκιαθίτης κοσμοκαλόγερος, ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, περιέλαβε την μεγάλη αυτή αλήθεια με μια μόνο πρόταση: "να χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου..."

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ Γαβριηλία με τον λαγαρό, τον απλό, αλλά και μεστό σοφίας λόγο της, υποδείκνυε: "Ο άνθρωπος πρέπει να περάσει οπωσδήποτε από τον πόνο και την λύπη για να τελειοποιηθεί. Ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός και είναι πάρα πολύ εύκολο να παρασυρθεί από την αμαρτία και να νομίσει ότι όλα πάνε πρίμα! Κι αυτό ωραίο... Και το άλλο ωραίο... Κι έτσι, να ξεχάσει τον προορισμό του". Η γερόντισσα των Ινδιών, σημείωνε ακόμη: "Ποτέ να μην λές "γιατί περνώ αυτό"; Ή όταν βλέπεις τον άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λες "γιατί το περνά αυτό"; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης. Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: Όλα στο σχέδιο του Θεού. Όλα". Και συνέχιζε: "Αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποιος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποια άλλη εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε".

ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ εδώ η γερόντισσα αλλά δίνει και την απάντηση στους λόγους που υποφέρει ο άνθρωπος: "Στην μεγάλη Του Αγάπη για τον άνθρωπο, ο Θεός πρέπει να τον εκπαιδεύσει σιγά-σιγά. Άλλον, τον εκπαιδεύει με μια αποτυχία ερωτική. Άλλον, μ' ένα χάσιμο μιας από τις αισθήσεις. Άλλος, αρρωστά και μένει στο κρεβάτι ενάμιση χρόνο και κάθεται και σκέπτεται για την ζωή του, κ.λ.π.... Σ΄ εκείνους που μπορούν να πάρουν μαθήματα από την ζωή, υπάρχουν όλα αυτά τα μέσα για την εκπαίδευση. Αλλά το κάνει με τόση αγάπη ο Θεός, που ούτε το καταλαβαίνουμε...". Ο πάντα επίκαιρος κοσμοκαλόγερος ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, έγραψε το σπουδαίο "σα να 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου" δίδοντας το στίγμα της ανθρώπινης πορείας. Η Εκκλησία του Χριστού, δεικνύει το χαροποιών πένθος, το οποίο απαιτεί το Σταυρό για να φθάσει ο άνθρωπος στην Ανάσταση και την ευτυχία του παραδείσου.