Όταν η καμπάνα αναγγέλλει ένα θάνατο

ΟΤΑΝ σκοτώνεται ένας άνθρωπος αποτελεί τραγωδία, αλλά όταν σκοτώνονται εκατοντάδες ή και χιλιάδες, τότε όλοι μιλούν για στατιστικά νούμερα. Και σήμερα που δολοφονούνται εκατοντάδες Παλαιστίνιοι, ανάμεσα τους παιδιά, γυναίκες και γέροντες, από τους Εβραίους, στη Λωρίδα της Γάζας, τα νούμερα του θανάτου, επισκιάζουν το δράμα των ανθρώπων. Μόνο οι πρωταγωνιστές και τα θύματα του πολέμου, βιώνουν το δράμα, ενώ οι υπόλοιποι εύχονται για την ειρήνη, στέλλουν κάποια βοήθεια και αναλύουν τις αιτίες του κακού. Αιτίες οι οποίες αγγίζουν τα λάθη και των δύο πλευρών. Από την μια οι επιθέσεις αυτοκτονίας και από την άλλη η χρήση βομβών φωσφόρου. Από τη μια οι συμφωνίες που δεν τηρούνται και από την άλλη η δύναμη των όπλων. Από τη μια η πάλη για την εξουσία -στις επικείμενες εκλογές στο Ισραήλ- αλλά και από την άλλη και πάλι, η πάλη για την εξουσία -για να επιβιώσει η Χαμάς- και όλα αυτά για να επιβεβαιωθεί ότι είμαστε τελικά όλοι θεατές στο ίδιο έργο της ζωής.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού και οι πιστοί, δεν προσεγγίζουν το δράμα, αναλύοντας μόνο τα αίτια και τα αιτιατά του πολέμου, αλλά προσπαθώντας να στηρίξουν εμπράκτως τους ανθρώπους που υποφέρουν. Ο πόλεμος και η βία, που ξεκίνησαν από τον Κάιν και τον Άβελ, συνεχίζεται μέχρι σήμερα και όπως φαίνεται θα συνεχίζεται μέχρι το τέλος της δημιουργίας. Η Εκκλησία εύχεται και προσεύχεται για την ειρήνη του κόσμου, ειρήνη η οποία ξεκινά από τον άνθρωπο και επεκτείνεται στην Οικουμένη. Δεν ξεκινά ούτε από διακηρύξεις, ούτε και αγωνίζεται σε διεθνείς οργανισμούς. Αρχίζει από την αλλαγή του εσωτερικού ανθρώπου, της ψυχής, του ανεπανάληπτου προσώπου. Αρχίζει από την ειρήνη της καρδιάς, η οποία με μυστηριακό τρόπο επεκτείνεται και στους άλλους ανθρώπους.
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Αθηνών Ιερώνυμος, μιλώντας για τα τραγικά γεγονότα στην Γάζα, ανέφερε μεταξύ άλλων: "Είναι θλιβερά γεγονότα που τραβούν την προσοχή, δηλητηριάζουν τις σχέσεις των ανθρώπων και δεν αφήνουν την ειρήνη να επεκταθεί στις καρδιές και τον γύρω κόσμο. Όλοι είμαστε συγκλονισμένοι γιατί αυτοί οι θάνατοι και οποιοσδήποτε θάνατος είναι κάτι τραγικό. Όταν ακούμε ότι η καμπάνα χτυπάει για κάποιον που πέθανε δεν ψάχνουμε να δούμε ποιος είναι αυτός, αν είναι διαφορετικής εθνικότητας, χριστιανός ή αλλόδοξος, αλλά ότι είναι εικόνα του Θεού, από την οποία αφαιρείται η ζωή. Τα γεγονότα είναι τραγικά και πρέπει να τα σκεπτόμαστε όχι μόνο θεωρητικά αλλά και έμπρακτα. Ως προς τα υλικά αγαθά, δηλαδή που είναι το πιο εύκολο σήμερα. Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Εκκλησίας Αλληλεγγύη θα σπεύσει να βοηθήσει. Χρειάζεται όμως παράλληλα πολλή προσευχή και συγχρόνως ενεργητικότητα και αποφάσεις ισορροπημένες, ώστε αυτός ο τόπος αν δεν μπορεί να γίνει τόπος ειρήνης τουλάχιστον να μπει στην πορεία για την ειρήνη".
ΟΤΑΝ η καμπάνα του χωριού ανάγγελλε το θάνατο ενός ανθρώπου -το έθιμο διατηρείται ακόμη σε πολλές κοινότητες- οι άνθρωποι έβαζαν το σταυρό τους και μακάριζαν τον τεθνεώτα. Σήμερα η καμπάνα μπορεί να κτυπά πένθιμα μόνο κατά τη διάρκεια της εξοδίου ακολουθίας, της κηδείας δηλαδή, αλλά δεν παύει να συνταράζει όλους τους θνητούς. Η ζωή και ο θάνατος, αποτελούν όχι μόνο κορυφαίες φιλοσοφικές αναζητήσεις, αλλά και τα κορυφαία γεγονότα στη ζωή κάθε ανθρώπου. Σήμερα που εκατοντάδες άνθρωποι στη γειτονική Παλαιστίνη θυσιάζονται στο όνομα μιας ανασφαλούς ασφάλειας, σήμερα που οι εικόνες των τραυματισμένων και νεκρών παιδιών, εισβάλουν μέσω των τηλεοράσεων στα σπίτια, η συνείδηση δύσκολα μπορεί να αντέξει και εύκολα εξανίσταται. Μοιραία μια σιγανή προσευχή και ένα "ίσσιαλλα" ένα "μακάρι" ένα "Θεέ μου" ένα "Αλλάχ" έρχεται στα χείλη και αναδύεται από την ψυχή όλων των ανθρώπων. Και ίσως αυτές οι μυστικές προσευχές αποτελούν και το ισχυρότερο αντίδοτο, στο δράμα των ανθρώπων, αλλά και την αγριότητα των ηγετών, οι οποίοι ξεπερνούν και τα άγρια θηρία.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΑΡΗΣ