Άραγε πόσοι Μακάριοι συνεχίζουν τον δρόμο του Μακαρίου

ΟΤΑΝ πέθανε ο Μακάριος, ένα πανό που τοποθετήθηκε έξω από τον τάφο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου στο Θρονί, έγραφε ότι χίλιοι Μακάριοι θα συνεχίσουν το δρόμο που χάραξε τελευταίος Εθνάρχης της Κύπρου, σύμφωνα με τον Πρόεδρο Χριστόφια και τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο τον Β, ο οποίος μάλιστα αφαίρεσε και από τη φήμη του Αρχιεπισκόπου, τον τίτλο του Εθνάρχη και τον αντικατέστησε με το ποιμενάρχης. Οι αναφορές και των δύο ηγετών, είναι ιδιαιτέρως σημαντικές, αφού είναι η πρώτη φορά, στην μετά-μακαριακή εποχή, που σε ανώτατο πολιτειακό και εκκλησιαστικό επίπεδο, διαλύονται κάποιοι μύθοι, που διατήρησαν οι προκάτοχοί τους. Ο χρόνος τελικά ξεθωριάζει τις μνήμες, σβήνει τους μύθους και τα συναισθήματα και αναδεικνύει τα πραγματικά γεγονότα, που αντιμετωπίζονται και κρίνονται πλέον με τη λογική.

ΑΛΗΘΕΙΑ, ποίος είναι ο δρόμος που χάραξε ο Μακάριος, τον οποίο εδώ και 32 χρόνια, όλοι λένε ότι ακολουθούν, την ώρα που όλα άλλαξαν και όλα αλλάζουν στον κόσμο. Στο χώρο της πολιτικής εδώ και 32 χρόνια, λένε ότι συνομιλούν για εφαρμόσουν αυτά που συμφώνησε ο Μακάριος με τον Ντενκτάς το 1977. Από τότε άλλαξαν τα πάντα στο έδαφος, άνοιξαν τα οδοφράγματα, έφυγαν για πάντα δύο γενιές, προσφύγων και η μνήμη των κατεχομένων και το "Δεν ξεχνώ" πλέον δεν συγκινεί, αλλά αντιθέτως προξενεί αποστροφή σε πολλούς νέους που πήγαν στα κατεχόμενα, για να συναντήσουν το μύθο των πατεράδων και των παππούδων τους. Ακόμη και οι παππούδες δεν αντέχουν την επιστροφή σε χώρους που έφυγαν για πάντα οι συγγενείς, οι συγχωριανοί και οι φίλοι τους. Μάλλον περί επιστροφής περιουσιών και κατανομής της εξουσίας, κατάντησε ο αγώνας για τα ιερά και τα όσια, όσο και αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε.

ΣΤΟ χώρο της Εκκλησίας τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα, αφού οι διάδοχοι του Μακαρίου, αποτίναξαν από την αρχή τις θέσεις του Εθνάρχη για Ομοσπονδία. Ο μακαριστός Χρυσόστομος ο Α', ανέλαβε διάφορες πρωτοβουλίες, με επισκέψεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά παντού συνάντησε κλειστές πόρτες. Κατανόηση και συγκίνηση για το πάθος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου για τον τόπο του, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα. Δοκίμασε και το δρόμο της Άμυνας, προσφέροντας και χρήματα και πρωταγωνίστησε σε εράνους για την αγορά όπλων. Αλλά και πάλι το αποτέλεσμα ήταν μηδαμινό. Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, στήριξε τις ελπίδες του, στον μακαρίτη Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος απέρριψε τη λύση του Σχεδίου Ανάν, τη λύση που διαπραγματεύτηκε για χρόνια ο Γλαύκος Κληρίδης και έβαλαν τις πινελιές τους όλα τα κόμματα. Χαρακτηριστική η ομιλία του, κατά την κηδεία του τέως προέδρου, όπου λίγο ως πολύ, είπε ότι χάθηκε κάθε ελπίδα για την κατεχόμενη Κύπρο. Ποίος ξέρει, ίσως τώρα που ήλθε το "προνόμιο της απελπισίας" θα έλθει και η λύτρωση στην Κύπρο.

ΕΙΝΑΙ άξιον απορίας γιατί κάθε φορά που γίνονται ομιλίες και μνημόσυνα για τον Μακάριο, σχεδόν όλοι περιορίζονται στο συναισθηματικό κομμάτι της απώλειας του τελευταίου Εθνάρχη και του πρώτου Προέδρου της Κύπρου. Γιατί κανένας δεν προσεγγίζει λογικά και ιστορικά την πορεία του Μακαρίου, γιατί κανένας δεν τολμά να μιλήσει δημοσίως, για τις τολμηρές αποφάσεις του μακαριστού Αρχιεπισκόπου. Γιατί κρατούν όλοι τάχα κρυφό το γεγονός ότι ήταν ο Μακάριος που ορκιζόταν για την Ένωση με την Ελλάδα και ότι ήταν ο ίδιος άνθρωπος που υπόγραψε την ανεξαρτησία. Ακόμη ήταν ο μακαριστός Εθνάρχης, που δέχθηκε την ομοσπονδία, μετά την εισβολή, ικανοποιώντας ένα βασικό αίτημα των Τούρκων και προκαλώντας την οργή των στενών του συνεργατών, που ακόμη και σήμερα αρνούνται να δεχθούν την προδοσία του πραξικοπήματος και την ήττα του 1974. Καλά, γιατί κανένας δεν τολμά να μιλήσει για την τόλμη του Μακαρίου, να αλλάζει αποφάσεις και πορείες και να προσαρμόζεται στις εκάστοτε απαιτήσεις των καιρών.
ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ για κάθε άνθρωπο και περισσότερο για ένα Ιεράρχη, είναι η σωτηρία της ψυχής του. Αν Μακάριος κατάφερε να αγιάσει, σίγουρα μόνο ο Θεός και οι άγιοι το γνωρίζουν. Πριν μερικά χρόνια ήταν πολλοί που πίστευαν στην αγιότητα του μακαριστού Ιεράρχη. Σήμερα όμως κανένας δεν ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ο Μακάριος βάπτισε εκατοντάδες ανθρώπους στην Αφρική και έθεσε τις βάσεις για την Ιεραποστολή της Κένυας. Ο μακαριστός Ιεράρχης συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανόρθωση του κλήρου και στην επιδιόρθωση πολλών μοναστηριών. Το φιλανθρωπικό του έργο παραμένει άγνωστο, αλλά σίγουρα βοήθησε πολλούς φτωχούς, είτε με την ιδιότητα του προέδρου, είτε με αυτή του Αρχιεπισκόπου. Πέραν τούτων, είναι υπόθεση μόνο του Θεού, να φανερώσει ή όχι την αγιότητα ή όχι του άνθρωπου, που άφησε το στίγμα του, όπως κανένας άλλος, στην Κύπρο.