Ο άλλος δρόμος για τις γεννήσεις
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1.12.2024
Σπουδαίος και φοβερός άντρας της κοινωνίας μας, μεγάλος σε ηλικία σήμερα, σε στιγμές χαλάρωσης, με δάκρυα στα μάτια, μιλούσε για τους παιδικούς του εφιάλτες, οι οποίοι τον βασανίζουν μέχρι και σήμερα. Οι πλούσιοι και καθωσπρέπει γονείς του, ακολουθώντας την μόδα της εποχής τους, έστειλαν τον μονάκριβο γιο τους, εσώκλειστο σε ξακουστό Δημοτικό Σχολείο άλλης πόλης, μακριά από το σπίτι και την γειτονιά του. Το αποτέλεσμα ήταν το παιδί να κλαίει συνεχώς, να αντιμετωπίζει τα «βασανιστήρια» των άλλων παιδιών και την αδιαφορία των δασκάλων του. Βίωσε και την απόρριψη των γονιών του, οι οποίοι επέμεναν ότι τάχα το παιδί τους, θα συνηθίσει το καλό και ακριβό σχολείο. Οι «καλοί» γονιοί, τότε διασκέδαζαν με ταξιδάκια στην Βηρυτό, στην Αθήνα, στο Λονδίνο και άλλους εξωτικούς προορισμούς. Μέχρι που έγινε η τραγική επανάσταση του παιδιού και γλύτωσε προσωρινά από τα βασανιστήρια.
Σε καφετέρια της Λευκωσίας, γεροντοπαλλήκαρο, μιλούσε με νοσταλγία για τα παιδικά του χρόνια, τα οποία ήταν μέσα στην φτώχια, λόγω και της προσφυγιάς. Ωστόσο τα αναπολούσε με χαρά, λέγοντας ότι ήταν πολύ τυχερός. Μίλησε για την μεγάλη αγκαλιά των γονιών και των παππούδων του, για τα παιγνίδια με τα αδέλφια και τους φίλους του, για τα πειράγματα και τα αστεία, για την ανεμελιά στα χωράφια και κυρίως για την ισότητα στην φτώχια. Όλοι είμαστε με ξένα ρούχα και όλοι διαβάζαμε μαζί χωρίς φροντιστήρια. Όλοι διασκεδάζαμε, χωρίς καφετέριες και κέντρα αναψυχής, όλοι είμαστε μια μεγάλη αγκαλιά. Από παιδιά, ριχθήκαμε στην βιοπάλη, δουλεύοντας τα Σαββατοκύριακα, τις αργίες και τα καλοκαίρια, για το δικό μας «γλυκό» χαρτζιλίκι. Τότε οι περισσότερες οικογένειες ήταν πολύτεκνες, έστω και μέσω στην φτώχια.
https://www.facebook.com/share/p/1AhrHBec3A/
Σχόλια