➧ Πανάκεια για «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» α-
ποτελεί το κυπριακό πρόβλημα, το οποίο εδώ και δε-
καετίες καλύπτει το σαθρό πολιτικό, κοινωνικό και οι-
κονομικό σύστημα. Όλοι οι Πρόεδροι επικαλούνται
το εθνικό θέμα και όλα τα κόμματα επιλέγουν υπο-
ψηφίους, με πρώτο κριτήριο τις θέσεις των υποψη-
φίων για την λύση του Κυπριακού. Η ιστορία θυμίζει
λίγο απολυτήριο γυμνασίου, όπου πρώτο μάθημα
στον έλεγχο διαγωγής είναι τα θρησκευτικά, άσχετο
αν είναι το τελευταίο στις επιλογές και στη συνείδη-
ση των περισσότερων μαθητών. Και άσχετο ότι σε ό-
λες τις εκλογές και σε όλες τις χώρες του κόσμου, εί-
ναι το «καλάθι της οικοκυράς» το οποίο κρίνει το α-
ποτέλεσμα.
➧ Η προεδρολογία ξεκίνησε με βολές και υπονοούμε-
να από τους «άγνωστους» τάχα υποψηφίους, ώστε
να προετοιμαστεί το κλίμα για τον «λαομένο λαό» –ό-
πως έλεγε και ο Δέρβης– ο οποίος θα κληθεί να ψη-
φίσει και να νομιμοποιήσει κάθε «απατεωνιά» και
κάθε στρέβλωση που δέρνει το πολιτειακό μας σύ-
στημα. «Μαζί τα φάγαμε» λέει ο Θεόδωρος Πάγκα-
λος, περιγράφοντας την ουσιαστική πτώχευση της
Ελλάδας και σίγουρα δεν έχει άδικο, αν αναλογιστεί
κανείς τη δύναμη της ψήφου, η οποία αποδεικνύεται
στο τέλος της ημέρας ανίσχυρη για να καθαρίσει τον
«στάβλο του Αυγείου» ο οποίος όζει διαφθορά και
διαπλοκή. Η ψήφος η οποία αθωώνει και δικαιώνει
νομικά και πολιτικά, αλλά όχι ηθικά κάθε πολιτική και
οικονομική παρεκτροπή.
➧ Το φιλοσοφικό ερώτημα που τίθεται κάθε φορά
που διεξάγονται διαδικασίες για επιλογή υποψη-
φίων Προέδρων, είναι αν θα πρέπει πρώτα να «ρα-
φτεί το κοστούμι» του υποψηφίου και στη συνέχει
να επιλεγεί το πρόσωπο που θα το φορέσει ή αν θα
βρεθεί πρώτα ο υποψήφιος και έπειτα να ραφτεί το
κοστούμι, δηλαδή το πρόγραμμα που θα κληθεί να
εφαρμόσει. Στην ουσία όμως το βασικό κριτήριο
που τίθεται είναι αν ο υποψήφιος «γεμίζει την κα-
ρέκλα» δηλαδή αν μπορεί να εκλεγεί στο ύπατο α-
ξίωμα. Τα άλλα περί προγραμμάτων και περί δε-
σμεύσεων του Προέδρου, αποδεικνύονται στην
πράξη «έπεα πτερόεντα».
➧ Το «κοστούμι» του εκάστοτε παντοδύναμου Προέ-
δρου της Κύπρου –είναι ισχυρότερος συνταγματικά
και από αυτόν τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτει-
ών– είναι πάντα τρύπιο και πάντα μπορούν να περά-
σουν από τις τρύπες, οι επιλογές τόσο των κυβερνώ-
ντων, όσο και των συγκυβερνώντων, αναλόγως των
συμφερόντων και των αρχών όπως πάντοτε λένε οι
δυσαρεστημένοι. «Εγώ σε έκτισα φούρνε μου και ε-
γώ θα σε χαλάσω» λέει η λαϊκή ρήση και μόλις οι ε-
κάστοτε Πρόεδροι καθίσουν στην προεδρική καρέ-
κλα, ξεχνούν και τα «κοστούμια» και τους «φούρ-
νους» οι οποίοι ύστερα φέρνουν την πυρά.
➧ Το πανίσχυρο σύστημα, αλλάζει μόνο με θεσμικές
αλλαγές και η ευθύνη της Βουλής είναι πρωταρχικής
σημασίας. Πρόσφατα ήλθαν στο προσκήνιο από τον
Δημοκρατικό Συναγερμό, χιλιοειπωμένες αλλά και
χιλιοαπορημένες προτάσεις για περιορισμό των θη-
τειών του Προέδρου της Δημοκρατίας, των βουλευ-
τών, των δημάρχων και των άλλων εκλεγμένων αξιω-
ματούχων του κράτους. Η εξουσία μοιραία διαφθεί-
ρει και όταν παρατραβήξει σε βάθος χρόνου ιστορικά
καταστρέφει και λαούς και χώρες ολόκληρες. Δεν εί-
ναι τυχαίο το γεγονός ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία, καθιέ-
ρωσαν τις δύο συνεχόμενες θητείες για τους προέ-
δρους.
➧ Η οικονομική κρίση μπορεί να καταστεί χρυσή ευκαι-
ρία και για θεσμικές αλλαγές σε επίπεδο διοίκησης,
αλλαγές οι οποίες όμως συνεπάγονται πολιτικό κό-
στος. Είναι κατάλληλος ο χρόνος να συμπεριληφθούν
στα προεκλογικά προγράμματα, δεσμεύσεις για μεί-
ωση της γραφειοκρατίας, για συνένωση δήμων και
κοινοτήτων, για συνένωση υπηρεσιών, για κατάργηση
διευθυντικών θέσεων, για αξιολόγηση των δημόσιων
υπαλλήλων και για πάταξη της κομματοκρατίας στους
διορισμούς στο Δημόσιο και τους ημικρατικούς οργα-
νισμούς, αλλά κυρίως στην τοπική αυτοδιοίκηση.
➧ Είναι η ώρα να αρχίσει το μπάλωμα του «προεδρι-
κού» κοστουμιού, πριν αυτό φορεθεί από τον νέο
Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η κατάσταση ξέφυγε από
τα όρια και ούτε η πτώση του αεροσκάφους της
«Helios», ούτε η φονική έκρηξη στο Μαρί, ούτε η
τρομακτική πτώση του στεγάστρου του Δημοτικού
Θεάτρου στη Λευκωσία, ούτε τα πολλά δυστυχήματα
στους δρόμους, ούτε και η μιζέρια του συστήματος,
αποτελούν τυχαία γεγονότα. Αποτελούν τη συνιστα-
μένη της κακοδιαχείρισης, της αναξιοκρατίας και κυ-
ρίως της υποτίμησης των αρίστων, οι οποίοι πολε-
μούνται από την εξουσία των μετρίων.
ποτελεί το κυπριακό πρόβλημα, το οποίο εδώ και δε-
καετίες καλύπτει το σαθρό πολιτικό, κοινωνικό και οι-
κονομικό σύστημα. Όλοι οι Πρόεδροι επικαλούνται
το εθνικό θέμα και όλα τα κόμματα επιλέγουν υπο-
ψηφίους, με πρώτο κριτήριο τις θέσεις των υποψη-
φίων για την λύση του Κυπριακού. Η ιστορία θυμίζει
λίγο απολυτήριο γυμνασίου, όπου πρώτο μάθημα
στον έλεγχο διαγωγής είναι τα θρησκευτικά, άσχετο
αν είναι το τελευταίο στις επιλογές και στη συνείδη-
ση των περισσότερων μαθητών. Και άσχετο ότι σε ό-
λες τις εκλογές και σε όλες τις χώρες του κόσμου, εί-
ναι το «καλάθι της οικοκυράς» το οποίο κρίνει το α-
ποτέλεσμα.
➧ Η προεδρολογία ξεκίνησε με βολές και υπονοούμε-
να από τους «άγνωστους» τάχα υποψηφίους, ώστε
να προετοιμαστεί το κλίμα για τον «λαομένο λαό» –ό-
πως έλεγε και ο Δέρβης– ο οποίος θα κληθεί να ψη-
φίσει και να νομιμοποιήσει κάθε «απατεωνιά» και
κάθε στρέβλωση που δέρνει το πολιτειακό μας σύ-
στημα. «Μαζί τα φάγαμε» λέει ο Θεόδωρος Πάγκα-
λος, περιγράφοντας την ουσιαστική πτώχευση της
Ελλάδας και σίγουρα δεν έχει άδικο, αν αναλογιστεί
κανείς τη δύναμη της ψήφου, η οποία αποδεικνύεται
στο τέλος της ημέρας ανίσχυρη για να καθαρίσει τον
«στάβλο του Αυγείου» ο οποίος όζει διαφθορά και
διαπλοκή. Η ψήφος η οποία αθωώνει και δικαιώνει
νομικά και πολιτικά, αλλά όχι ηθικά κάθε πολιτική και
οικονομική παρεκτροπή.
➧ Το φιλοσοφικό ερώτημα που τίθεται κάθε φορά
που διεξάγονται διαδικασίες για επιλογή υποψη-
φίων Προέδρων, είναι αν θα πρέπει πρώτα να «ρα-
φτεί το κοστούμι» του υποψηφίου και στη συνέχει
να επιλεγεί το πρόσωπο που θα το φορέσει ή αν θα
βρεθεί πρώτα ο υποψήφιος και έπειτα να ραφτεί το
κοστούμι, δηλαδή το πρόγραμμα που θα κληθεί να
εφαρμόσει. Στην ουσία όμως το βασικό κριτήριο
που τίθεται είναι αν ο υποψήφιος «γεμίζει την κα-
ρέκλα» δηλαδή αν μπορεί να εκλεγεί στο ύπατο α-
ξίωμα. Τα άλλα περί προγραμμάτων και περί δε-
σμεύσεων του Προέδρου, αποδεικνύονται στην
πράξη «έπεα πτερόεντα».
➧ Το «κοστούμι» του εκάστοτε παντοδύναμου Προέ-
δρου της Κύπρου –είναι ισχυρότερος συνταγματικά
και από αυτόν τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτει-
ών– είναι πάντα τρύπιο και πάντα μπορούν να περά-
σουν από τις τρύπες, οι επιλογές τόσο των κυβερνώ-
ντων, όσο και των συγκυβερνώντων, αναλόγως των
συμφερόντων και των αρχών όπως πάντοτε λένε οι
δυσαρεστημένοι. «Εγώ σε έκτισα φούρνε μου και ε-
γώ θα σε χαλάσω» λέει η λαϊκή ρήση και μόλις οι ε-
κάστοτε Πρόεδροι καθίσουν στην προεδρική καρέ-
κλα, ξεχνούν και τα «κοστούμια» και τους «φούρ-
νους» οι οποίοι ύστερα φέρνουν την πυρά.
➧ Το πανίσχυρο σύστημα, αλλάζει μόνο με θεσμικές
αλλαγές και η ευθύνη της Βουλής είναι πρωταρχικής
σημασίας. Πρόσφατα ήλθαν στο προσκήνιο από τον
Δημοκρατικό Συναγερμό, χιλιοειπωμένες αλλά και
χιλιοαπορημένες προτάσεις για περιορισμό των θη-
τειών του Προέδρου της Δημοκρατίας, των βουλευ-
τών, των δημάρχων και των άλλων εκλεγμένων αξιω-
ματούχων του κράτους. Η εξουσία μοιραία διαφθεί-
ρει και όταν παρατραβήξει σε βάθος χρόνου ιστορικά
καταστρέφει και λαούς και χώρες ολόκληρες. Δεν εί-
ναι τυχαίο το γεγονός ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία, καθιέ-
ρωσαν τις δύο συνεχόμενες θητείες για τους προέ-
δρους.
➧ Η οικονομική κρίση μπορεί να καταστεί χρυσή ευκαι-
ρία και για θεσμικές αλλαγές σε επίπεδο διοίκησης,
αλλαγές οι οποίες όμως συνεπάγονται πολιτικό κό-
στος. Είναι κατάλληλος ο χρόνος να συμπεριληφθούν
στα προεκλογικά προγράμματα, δεσμεύσεις για μεί-
ωση της γραφειοκρατίας, για συνένωση δήμων και
κοινοτήτων, για συνένωση υπηρεσιών, για κατάργηση
διευθυντικών θέσεων, για αξιολόγηση των δημόσιων
υπαλλήλων και για πάταξη της κομματοκρατίας στους
διορισμούς στο Δημόσιο και τους ημικρατικούς οργα-
νισμούς, αλλά κυρίως στην τοπική αυτοδιοίκηση.
➧ Είναι η ώρα να αρχίσει το μπάλωμα του «προεδρι-
κού» κοστουμιού, πριν αυτό φορεθεί από τον νέο
Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η κατάσταση ξέφυγε από
τα όρια και ούτε η πτώση του αεροσκάφους της
«Helios», ούτε η φονική έκρηξη στο Μαρί, ούτε η
τρομακτική πτώση του στεγάστρου του Δημοτικού
Θεάτρου στη Λευκωσία, ούτε τα πολλά δυστυχήματα
στους δρόμους, ούτε και η μιζέρια του συστήματος,
αποτελούν τυχαία γεγονότα. Αποτελούν τη συνιστα-
μένη της κακοδιαχείρισης, της αναξιοκρατίας και κυ-
ρίως της υποτίμησης των αρίστων, οι οποίοι πολε-
μούνται από την εξουσία των μετρίων.
Σχόλια