➧ Πριν μερικά χρόνια, ένας σπουδαίος – μακαρίτης σή-
μερα – πολιτικός μονολογούσε ότι η Κύπρος είναι η
πιο καπιταλιστική χώρα στον κόσμο, με τη φήμη ότι
είναι κομμουνιστικός παράδεισος. Τότε το κράτος
μοίραζε μονοπώλια, τότε ο κοσμάκης πλήρωνε αδρά
τις κρατικές επιχειρήσεις, όπως τις Κυπριακές Αερο-
γραμμές, τότε τα αυτοκίνητα ήταν είδος πολυτελείας.
Αλλά τότε οι μεταπολεμικοί άνθρωποι, οι ρακένδυτοι
της εισβολής και της κατοχής, ήταν συνηθισμένοι στη
φτώχεια και την ανέχεια.
➧ Ο χρόνος κυλά, οι παλαιότερες γενιές φεύγουν και οι
νεότερες έρχονται, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή,
μια δικαιότερη κοινωνία – όπως είναι και το κυβερνητι-
κό σύνθημα – και, στο τέλος της ημέρας, καλύτερα γη-
ρατειά. Οι φιλόσοφοι λένε ότι η αξία και η ποιότητα
μιας κοινωνίας κρίνεται από τον σεβασμό των νεότε-
ρων προς τους γεροντότερους. Στην Κύπρο, και μόνο
να διαβάσει κάποιος τις στατιστικές για τις συντάξεις,
αντιλαμβάνεται το ύψος του προβλήματος και το μέγε-
θος της υποκρισίας που δέρνει το σύστημα εξουσίας.
➧ Οι μισοί συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της
φτώχειας, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό λαμβάνει συ-
ντάξεις πολλαπλάσιες του μέσου μισθού. Οι δημόσιοι
υπάλληλοι καταβάλλουν το 3% του μισθού τους στο
Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ενώ οι εργαζόμενοι
στον ιδιωτικό τομέα το 6%. Και όταν έρθει η ευλογη-
μένη ώρα, οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων εί-
ναι τριπλάσιες από τις συντάξεις των εργαζομένων
στον ιδιωτικό τομέα. Άσε τις ξεχωριστές συντάξεις
των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίες δεν είναι καθό-
λου ευκαταφρόνητες. Και το κερασάκι στην τούρτα,
το κόλπο με τις διπλές και τριπλές συντάξεις των α-
ξιωματούχων του κράτους, το οποίο πέρασε στα μου-
λωχτά πριν μερικά χρόνια, από δύο κατά τα άλλα ε-
ξαιρετικούς βουλευτές, των δύο μεγάλων κομμάτων,
τον Ουράνιο Ιωαννίδη και τον Θάσο Μιχαηλίδη.
➧ Πρόβλημα υπάρχει και επί της ουσίας, αφού οι ει-
σφορές των εργαζομένων στο Ταμείο Κοινωνικών
Ασφαλίσεων, οι οποίες πλησιάζουν τα οκτώ δισεκα-
τομμύρια ευρώ, βρίσκονται με τη μορφή χρέους στα
δημόσια ταμεία. Το ενδοκυβερνητικό χρέος, λένε,
δεν είναι ανησυχητικό, ούτε και συνυπολογίζεται
στατιστικά στο δημόσιο χρέος. Ωστόσο, κάποιος πρέ-
πει να πληρώσει αυτά τα χρήματα στο τέλος της ημέ-
ρας. Το κόλπο αυτό χρονολογείται και οι εκάστοτε α-
ντιπολιτεύσεις κατακεραύνωναν τις εκάστοτε κυβερ-
νήσεις. Ωστόσο, όταν κάθονταν στην προεδρική κα-
ρέκλα, οι εκάστοτε κυβερνώντες έλεγαν ότι δεν ήταν
θέμα προτεραιότητας. Ξεχνούν βεβαίως ότι οφεί-
λουν να υποδείξουν και σε αυτούς που τρων με χρυ-
σά κουτάλια πως θα πρέπει να συνεισφέρουν κάτι α-
πό τα υστερήματά τους, για να έχουν οι χαμηλοσυ-
νταξιούχοι ένα πιο γεμάτο πιάτο φαγητού.
➧ Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι το γεγονός ότι αυ-
τές οι ανισότητες διευρύνονται με διάφορα κόλπα.
Πριν μερικά χρόνια, εμφανίστηκε και συνεχίζεται το
φαινόμενο των μόνιμων εκτάκτων – μόνο στην Ελλά-
δα και την Κύπρο υπάρχει ο θεσμός – όπου οι νέοι
πληρώνονται και πολύ λιγότερο για περισσότερη
δουλειά και δεν δικαιούνται βασικά τα συνταξιοδοτι-
κά προνόμια των παλαιών. Υπεισήλθε το κόλπο με
τον υπολογισμό των αφορολόγητων επιδομάτων στα
συνταξιοδοτικά χρόνια. Ακόμη, επέβαλαν σε ημικρα-
τικούς οργανισμούς να υπάρχει εγγυημένη απόδοση
στα αποθεματικά των ταμείων συντάξεως ύψους
9%. Πιο απλά, καλείται ο κοσμάκης να πληρώνει πα-
νάκριβες υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, για να ζουν
βασιλικά οι προνομιούχοι συνταξιούχοι.
➧ Πέρα από την οικονομική πτυχή του προβλήματος, υ-
πάρχει και η ηθική πτυχή. Και το μόνο που μπορεί να
λεχθεί είναι ότι, τελικά, το μόνο μέρος όπου επικρα-
τεί ισότητα είναι δύο μέτρα κάτω από τη γη.
μερα – πολιτικός μονολογούσε ότι η Κύπρος είναι η
πιο καπιταλιστική χώρα στον κόσμο, με τη φήμη ότι
είναι κομμουνιστικός παράδεισος. Τότε το κράτος
μοίραζε μονοπώλια, τότε ο κοσμάκης πλήρωνε αδρά
τις κρατικές επιχειρήσεις, όπως τις Κυπριακές Αερο-
γραμμές, τότε τα αυτοκίνητα ήταν είδος πολυτελείας.
Αλλά τότε οι μεταπολεμικοί άνθρωποι, οι ρακένδυτοι
της εισβολής και της κατοχής, ήταν συνηθισμένοι στη
φτώχεια και την ανέχεια.
➧ Ο χρόνος κυλά, οι παλαιότερες γενιές φεύγουν και οι
νεότερες έρχονται, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή,
μια δικαιότερη κοινωνία – όπως είναι και το κυβερνητι-
κό σύνθημα – και, στο τέλος της ημέρας, καλύτερα γη-
ρατειά. Οι φιλόσοφοι λένε ότι η αξία και η ποιότητα
μιας κοινωνίας κρίνεται από τον σεβασμό των νεότε-
ρων προς τους γεροντότερους. Στην Κύπρο, και μόνο
να διαβάσει κάποιος τις στατιστικές για τις συντάξεις,
αντιλαμβάνεται το ύψος του προβλήματος και το μέγε-
θος της υποκρισίας που δέρνει το σύστημα εξουσίας.
➧ Οι μισοί συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της
φτώχειας, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό λαμβάνει συ-
ντάξεις πολλαπλάσιες του μέσου μισθού. Οι δημόσιοι
υπάλληλοι καταβάλλουν το 3% του μισθού τους στο
Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ενώ οι εργαζόμενοι
στον ιδιωτικό τομέα το 6%. Και όταν έρθει η ευλογη-
μένη ώρα, οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων εί-
ναι τριπλάσιες από τις συντάξεις των εργαζομένων
στον ιδιωτικό τομέα. Άσε τις ξεχωριστές συντάξεις
των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίες δεν είναι καθό-
λου ευκαταφρόνητες. Και το κερασάκι στην τούρτα,
το κόλπο με τις διπλές και τριπλές συντάξεις των α-
ξιωματούχων του κράτους, το οποίο πέρασε στα μου-
λωχτά πριν μερικά χρόνια, από δύο κατά τα άλλα ε-
ξαιρετικούς βουλευτές, των δύο μεγάλων κομμάτων,
τον Ουράνιο Ιωαννίδη και τον Θάσο Μιχαηλίδη.
➧ Πρόβλημα υπάρχει και επί της ουσίας, αφού οι ει-
σφορές των εργαζομένων στο Ταμείο Κοινωνικών
Ασφαλίσεων, οι οποίες πλησιάζουν τα οκτώ δισεκα-
τομμύρια ευρώ, βρίσκονται με τη μορφή χρέους στα
δημόσια ταμεία. Το ενδοκυβερνητικό χρέος, λένε,
δεν είναι ανησυχητικό, ούτε και συνυπολογίζεται
στατιστικά στο δημόσιο χρέος. Ωστόσο, κάποιος πρέ-
πει να πληρώσει αυτά τα χρήματα στο τέλος της ημέ-
ρας. Το κόλπο αυτό χρονολογείται και οι εκάστοτε α-
ντιπολιτεύσεις κατακεραύνωναν τις εκάστοτε κυβερ-
νήσεις. Ωστόσο, όταν κάθονταν στην προεδρική κα-
ρέκλα, οι εκάστοτε κυβερνώντες έλεγαν ότι δεν ήταν
θέμα προτεραιότητας. Ξεχνούν βεβαίως ότι οφεί-
λουν να υποδείξουν και σε αυτούς που τρων με χρυ-
σά κουτάλια πως θα πρέπει να συνεισφέρουν κάτι α-
πό τα υστερήματά τους, για να έχουν οι χαμηλοσυ-
νταξιούχοι ένα πιο γεμάτο πιάτο φαγητού.
➧ Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι το γεγονός ότι αυ-
τές οι ανισότητες διευρύνονται με διάφορα κόλπα.
Πριν μερικά χρόνια, εμφανίστηκε και συνεχίζεται το
φαινόμενο των μόνιμων εκτάκτων – μόνο στην Ελλά-
δα και την Κύπρο υπάρχει ο θεσμός – όπου οι νέοι
πληρώνονται και πολύ λιγότερο για περισσότερη
δουλειά και δεν δικαιούνται βασικά τα συνταξιοδοτι-
κά προνόμια των παλαιών. Υπεισήλθε το κόλπο με
τον υπολογισμό των αφορολόγητων επιδομάτων στα
συνταξιοδοτικά χρόνια. Ακόμη, επέβαλαν σε ημικρα-
τικούς οργανισμούς να υπάρχει εγγυημένη απόδοση
στα αποθεματικά των ταμείων συντάξεως ύψους
9%. Πιο απλά, καλείται ο κοσμάκης να πληρώνει πα-
νάκριβες υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, για να ζουν
βασιλικά οι προνομιούχοι συνταξιούχοι.
➧ Πέρα από την οικονομική πτυχή του προβλήματος, υ-
πάρχει και η ηθική πτυχή. Και το μόνο που μπορεί να
λεχθεί είναι ότι, τελικά, το μόνο μέρος όπου επικρα-
τεί ισότητα είναι δύο μέτρα κάτω από τη γη.
Σχόλια