Δύο πόρτες έχει η ζωή... και το τέλος εγγίζει

"Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, σεργιάνισα ένα πρωινό, κι ώσπου να 'ρθει το δειλινό
από την άλλη βγήκα" λένε οι φοβεροί στίχοι της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου, περιγράφοντας με απαράμιλλο, παραστατικό τρόπο το σύντομο του βίου. Όπως έλεγαν και οι παλιοί, μέχρι να ανοίξεις και να κλείσεις τα μάτια, η ζωή περνά και χάνεται. Αλλά και στην Εκκλησιαστική γραμματεία, ακούμε την μεγάλη Τεσσαρακοστή, στον μεγάλο κανόνα του αγίου Αντρέα Κρήτης: "Ψυχή μου, ψυχή μου, έγειρε. Ινατί καθεύδεις; Το τέλος εγγίζει". Ένας άλλος σπουδαίος, ο Διονύσης Τσακνής τραγουδά: "μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου δώσει, εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ". Ο χρόνος μπορεί αντικειμενικά να μετριέται με τη διάρκεια, αλλά η αξία του προσδιορίζεται από την ποιότητα τη στιγμής, από την ένταση της ευτυχίας, από το ύψος της αγάπης και τελικά από την επικοινωνία με τον Θεό.
ΟΤΑΝ ο ημερολογιακός χρόνος φθάνει στο τέλος του, αναδύονται στις ψυχές των ανθρώπων, που αφήνουν έστω και για λίγο τις σκοτούρες της βιοπάλης, φιλοσοφικές αναζητήσεις και μεταφυσικοί προβληματισμοί. Από πού έρχομαι, πού πηγαίνω, ποιος ο σκοπός και ποια η αξία της ζωής. Αυτές τις στιγμές η λογική συνήθως συναντά το συναίσθημα και μαζί με τη βούληση, αρχίζει το παίδεμα του μυαλού, αναζητώντας την αλήθεια. Την αλήθεια που είναι συνώνυμη με την αγάπη, όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας και η οποία ξεκινά και τελειώνει στην άναρχη έννοια του Θεού. Η Γερόντισσα Γαβριηλία, η αγία των Ινδιών, ξεπερνώντας το άγχος και την αγωνία του χώρου και του χρόνου, έλεγε: "Φεύγω από αυτόν τον κόσμο, όπως όταν περνά μια βάρκα που δεν αφήνει κανένα σημάδι πίσω της, πάνω στο νερό. Όμως δεν έχω τύψεις. Αυτό είναι! Απάθεια! Αν ήθελε ο Κύριος, μπορούσε να με κάνει άλλο πράγμα. Αλλά Εκείνος προπορεύεται κι εγώ τρέχω πίσω Του και κοιτάω τα Θαύματα που κάνει! Είμαι μόνο ένας θεατής". Σοφία, η οποία δεν είναι μοιρολατρία αλλά τολμηρή κίνηση ελεύθερης, δημιουργικής και αγίας υπακοής στο θέλημα του Θεού. Η έξοδος από την ατέρμονη κυκλική φορά των ρεόντων, όπως θα έλεγαν και οι φιλοσοφούντες, γίνεται μόνο με την ένωση στον ομφάλιο λώρο που λέγεται αιώνια εν Χριστώ ζωή.

Η ΕΝΝΟΙΑ του Θεού τοποθετείται, από την Ορθόδοξη Θεολογία, πέραν του χρόνου και του χώρου, πέρα από όλες τις διαστάσεις. Ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Με άλλα λόγια, ο Θεός τέμνει την έννοια του χρόνου και του χώρου και φανερώνει την αιώνια διάσταση, η οποία βιώνεται και δεν κατανοείται λογικά. Και ακολουθεί η κλήση των ανθρώπων από τον Θεό, για να βιώσουν την εμπειρία του θείου, να ξεπεράσουν, να ξεκολλήσουν, δηλαδή από το άγχος του χρόνου. Έτσι μια μέρα, είναι μια αιωνιότητα και μια αιωνιότητα είναι μια μέρα για τον Χριστιανό. Αυτό δεν σημαίνει μοιρολατρική αντιμετώπιση της ζωής, αλλά μια διαφορετική προσέγγιση της καθημερινότητας. Προτεραιότητα έχει η προσφορά και η αποδοχή της αγάπης και όχι η βαρετή ρουτίνα της καθημερινότητας. Με άλλα λόγια αξία έχει η βίωση της κάθε στιγμής, σαν να είναι η τελευταία πάνω στη γη. Το ζητούμενο είναι η ένταση της βίωσης της αγάπης και όχι το μήκος του χρόνου που θα ζήσει κανείς.