Μια Ελληνίδα στην Βουλή των Ελλήνων
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23.8.2026
«Ως Ελληνίδα της Κύπρου, η παρουσία μου εδώ, έχει μια ιδιαίτερη συναισθηματική αλλά και ιστορική αξία. Εδώ συναντώνται οι κοινές μας μνήμες, οι κοινοί μας αγώνες, αλλά και οι κοινές μας προσδοκίες για το μέλλον…» Ιστορική στιγμή για την Κύπρο, αποτέλεσε η πρόσφατη ομιλία της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, Αννίτας Δημητρίου, ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων. Ήταν η δεύτερη πρόεδρος του κυπριακού κοινοβουλίου, μετά τον Γιαννάκη Ομήρου, η οποία είχε την τιμή να μιλήσει ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας. Η φράση «ως Ελληνίδα της Κύπρου», είχε πάρα πολλά χρόνια να ακουστεί και θύμισε παλιές εποχές εθνικής περηφάνειας, άλλοτε ωραίες και άλλοτε θλιβερές, αλλά πάντα και με μια δόση ουτοπίας.
Είναι κάποιες στιγμές, όπου ο χρόνος σταματά και το μυαλό τρέχει με διαστημικές ταχύτητες. Σε αυτό τον επιβλητικό χώρο της Βουλής των Ελλήνων, από τον εξώστη του μεγάρου, καλύπτοντας δημοσιογραφικά για το ΡΙΚ την επίσκεψη, η μνήμη «εκρήγνυται» και η λογική συγκρούεται με το συναίσθημα. Ελληνισμός, Ορθοδοξία, Κίμωνας, Βυζάντιο, Άγιος Νεόφυτος, ακρίτες, ελληνική μεραρχία, πραξικόπημα, προδοσία, εισβολή των Τούρκων, μάχες ΕΛΔΥΚ, Τύμβος Μακεδονίτισσας, Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Κύπρος κείται μακράν…» Αντρέας Παπανδρέου: «Ανατέλλει στην Κύπρο, ο ήλιος της Ελλάδας…» φοιτητικά χρόνια στην Ελλάδα, διακοπές στα νησιά και ένας κόσμος Ελλάδα, γεμάτος πάθη και αγάπες. Και όλα αυτά, σε λίγα λεπτά, στις παύσεις της ομιλίας της Αννίτας Δημητρίου, ενώπιον του βήματος της Βουλής των Ελλήνων.
Η Αννίτα Δημητρίου, στην ιστορική της ομιλία, άνοιξε και έκλεισε κεφάλαια, τα οποία ακόμη αιμορροούν και «βολοδέρνουν» στις ψυχές των Ελλήνων της Κύπρου. «Η ιστορία μάς δίδαξε, με τον πιο οδυνηρό τρόπο, ότι όταν οι δημοκρατικοί θεσμοί σιωπούν, όταν η κοινοβουλευτική λογοδοσία υποκαθίσταται από αυταρχισμό και όταν οι μεγάλες εθνικές αποφάσεις λαμβάνονται έξω από το φως της δημοκρατικής ευθύνης, οι συνέπειες είναι τραγικές. (…) Η Κύπρος πλήρωσε βαρύ τίμημα από την έκλειψη της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην Ελλάδα…» Και κατέληξε με αισιόδοξο τόνο: «Με πίστη στις δυνάμεις μας… Με αυτογνωσία από την ιστορία μας. Θα προχωρήσουμε μαζί με τόλμη και θάρρος για το μέλλον μας».
Το «βάρος» από την ομιλία της Προέδρου της Βουλής, ξεκινά βεβαίως από την προσωπικότητα της Αννίτας Δημητρίου, αλλά προσδιορίζεται και από τον ίδιο το χώρο της Βουλής των Ελλήνων. «Βαρύ σαν ιστορία» παραφράζοντας το λαϊκό άσμα. Από το περιστύλιο στην είσοδο, το γραφείο του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων –ολόκληρο μουσείο- τις σκάλες και τους διαδρόμους με τους πίνακες και τους εκθεσιακούς χώρους. Η Βουλή των Ελλήνων, είναι ίσως το σπουδαιότερο «ζωντανό μουσείο» της Ελλάδας, «φορτωμένο» με ιστορικούς θησαυρούς. Κινητήριος δύναμη, το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, για τον κοινοβουλευτισμό και την Δημοκρατία, με σπουδαίους επιστήμονες, πολλών ειδικοτήτων, οι οποίοι αναδεικνύουν και τεκμηριώνουν την ιστορική πορεία του σύγχρονου Ελληνισμού. Ωστόσο δεν είναι όλα μουσειακά και «νεκρά» στο χώρο. Αντιθέτως η Βουλή των Ελλήνων, ίσως ο πιο «ζωντανός» χώρος της Ελλάδας, με ατέλειωτες συζητήσεις και παραγωγή πολιτικής. Την ίδια ώρα το ιστορικό κτήριο, αποτελεί ένα υπερσύγχρονο χώρο εργασίας, με απίστευτα μέτρα ασφάλειας, με δική της τηλεόραση, με πολλούς υπόγειους χώρους και κυρίως με μια ισχυρότατη δομή διοίκησης.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία μοιάζει με βιομηχανικό κτήριο, σύμφωνα με εκτίμηση υψηλού επισκέπτη στο νησί, έκανε κάποια βήματα εκσυγχρονισμού, κυρίως τα τελευταία χρόνια, επί προεδρίας Δημήτρη Συλλούρη και Αννίτας Δημητρίου και στη Γενική Διεύθυνση της Βασιλικής Αναστασιάδη και της Τασούλλας Ιερωνυμίδου. Αναβαθμίστηκαν οι χώροι συνεδριάσεων, κατέστη αξιοπρεπές χώρος το αίθριο και το δημιουργήθηκε ένα καλό εστιατόριο, ικανό να φιλοξενεί υψηλούς προσκεκλημένους. Κορυφαία προσπάθεια αποτελεί η ίδρυση του Ιδρύματος Κοινοβουλευτισμού και Συμμετοχικής Δημοκρατίας, το οποίο στεγάζεται σε ένα ιστορικό, αναπαλαιωμένο κτίριο, απέναντι από την Βουλή. Διασώθηκαν ιστορικοί θησαυροί, -όσα διασώθηκαν- βιβλία και αντικείμενα, τα οποία για χρόνια βρίσκονταν σε ξεχασμένες αποθήκες. Το σημαντικότερο, όμως είναι ότι άρχισε μια σοβαρή προσπάθεια επιστημονικής τεκμηρίωσης και προώθησης του κοινοβουλευτικού έργου. Ξεχωρίζουν ο «Φάκελος της Κύπρου», συνέδρια και εκθέσεις υψηλού και ενίοτε ιστορικού επιπέδου.
Καλό είναι να ανοίξει και πάλι η συζήτηση για νέο κτίριο της Βουλής. Οι σχεδιασμοί υπάρχουν εδώ και δεκαετίες, αλλά όλα προσκρούουν στην αόρατη κυβερνητική γραφειοκρατία. Εκτός και αν κανένα βραδάκι «γαία πυρί μιχθήτω…» γίνουν όλα παρανάλωμα του πυρός, από το πολιτιστικό κέντρο μπουζουκιών, κατά τον αείμνηστο Ευάγγελο Γιαννόπουλο, το οποίο εφάπτεται της Βουλής. Και τότε υποχρεωτικά κατά τον Νίκο Πορτοκάλογλου: «κι όλο απ’ την αρχή ξανά, τι λάθος κάνω, κι όταν φτάνω είν’ αργά…»
Παναγιώτης Καπαρής
Σχόλια