Ανανέωση υπαλλήλων στο δημόσιο

Ανανέωση υπαλλήλων στο δημόσιο

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/11/2017

 

 

Παλιά καραβάνα στη δημόσια υπηρεσία, έλεγε ότι πριν μερικές δεκαετίες, από τους δέκα που εργάζονταν στο δημόσιο, οι επτά είχα και τα προσόντα και απέδιδαν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Σήμερα, μετά την είσοδο στο δημόσιο, υπαλλήλων με κομματικές ταυτότητες –πρώτα έκτακτοι και ακολούθως σε μια νύκτα μόνιμοι, με τη βούλα της Βουλής και της ανοχή της κυβέρνησης-  αυτοί που εργάζονται και αποδίδουν είναι τρεις στους δέκα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις το ποσοστό μειώνεται ακόμη περισσότερο. Η τραγωδία είναι ότι οι υπάλληλοι με την κομματική ταυτότητα, σήμερα ανέβηκαν στην ιεραρχία, σήμερα πήραν διευθυντικές θέσεις, χωρίς τα απαραίτητα προσόντα, με αποτέλεσμα να βασανίζονται πρώτα οι ίδιοι και ακολούθως βασανίζουν τους συναδέλφους τους.

 

Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η υποχρεωτική εφαρμογή των ευρωπαϊκών οδηγιών, δημιουργούν χαραμάδες, για να μπορούν να ζουν και να εργάζονται οι πραγματικά ικανοί και οι αληθινά μορφωμένοι. Οι «καημένοι» Υπουργοί, για να κάνουν την δουλειά τους, υποχρεωτικά προσλαμβάνουν υπαλλήλους. Βεβαίως κερδίζουν και οι «τυχεροί» Υπουργοί, αφού κτίζουν το πολιτικό τους μέλλον. Βεβαίως κερδισμένοι είναι και νέοι άνθρωποι, οι οποίοι βρίσκουν δουλειά. Η τραγωδία όμως στην υπόθεση, είναι ότι σε λίγους μήνες, σε λίγα χρόνια, το μικρόβιο της «τεμπελιάς» διαπερνά τους νέους, με τις εντολές των «παλιών», οι οποίοι διά πυρός και σιδήρου, επιβάλλουν τους ρυθμούς τους, στους «νέους». Και αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας. Η μεγαλύτερη όμως πρόκληση, ακούει στο όνομα των χρυσοπληρωμένων και διορισμένων Επιτρόπων, οι οποίοι επιτελούν ακριβώς την ίδια δουλειά, με υπαλλήλους στα Υπουργεία. Αποτέλεσμα είναι οι «κακοφανισμένοι» δημόσιοι υπάλληλοι να βρίσκουν ακόμη μια δικαιολογία για να την αράζουν.

 

Ένα άλλο τραγικό σύμπτωμα του «αρρωστημένου» συστήματος, είναι η προσπάθεια του «βαθέως κράτους του δημοσίου», να περάσει στα συστήματα και τα προγράμματα των υπολογιστών, την δυσκίνητη γραφειοκρατία. Όπως ήταν ατέλειωτα τα χαρτιά σε αιτήσεις, έτσι παρέμειναν τεράστιες οι ηλεκτρονικές σελίδες που πρέπει να συμπληρωθούν, έστω και αν με ένα πάτημα του κουμπιού μπορούν να εντοπιστούν όλες οι πληροφορίες. Και όλα αυτά, με το πονηρό επιχείρημα, ότι τάχα δεν θέλουν να χάσουν την δουλειά τους, οι υπάλληλοι. Βλακωδώς βεβαίως, γιατί η νέα τεχνολογία, δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και σίγουρα κανένας δεν χάνει την δουλειά τους, όταν έχει την όρεξη να μάθει και να δουλέψει. Η πείρα είναι εξίσου σημαντικό προσόν, όπως και η χρήση των «παλαβών» υπολογιστών, οι οποίοι σχεδιάζονται όχι για τους έξυπνους, αλλά για τους «βλάκες».    
 

Η λύση σε αυτή την «τρελή» κατάσταση, η οποία μας έφερε σε αυτό το οικονομικό χάλι, είναι μεταξύ άλλων, η εφαρμογή της πρακτικής που ακολουθούν οι Εβραίοι. Διατηρούν τους μόνιμους υπαλλήλους και προσλαμβάνουν και υπαλλήλους με συμβόλαιο, με μισθούς ψηλότερους κατά 20% ή και περισσότερο. Με αυτό τον τρόπο, οι δυνατοί, επιλέγουν τα συμβόλαια. Στην Κύπρο συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, αφού οι έκτακτοι πληρώνονται ψίχουλα, έστω και επιτελούν πολύ πιο σημαντική δουλειά. Αιτία βεβαίως είναι η ανεργία, η οποία σκοτώνει και τα σώματα και τις ψυχές των νέων ανθρώπων.

 

Το δημόσιο χρειάζεται ανανέωση και σίγουρα όχι μόνο υπαλλήλους, άλλα και νέα διευθυντικά στελέχη, με πολλά προσόντα. Στον ιδιωτικό τομέα, τα διευθυντικά στελέχη κάθε χρόνο, καλούνται να θέσουν στόχους για όλο τον χρόνο και ανάλογα με τα αποτελέσματα των επιτυχιών τους, εξαρτάται η αύξηση στο μισθό τους και η προαγωγή τους. Καλό είναι να ακολουθηθεί η πρακτική αυτή και στους διευθυντές του δημοσίου. Απλά οι ίδιοι να δηλώνουν τι μπορούν να επιτύχουν και να ελέγχονται ανάλογα με τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες τους. Το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι θα πρέπει να ελέγχονται στη βάση των επιτυχιών των μαθητών. Απλά να γίνονται εξετάσεις στην αρχή και στο τέλος του χρόνου και να γίνεται η σύγκριση.  Βεβαίως έχει ο καιρός γυρίσματα και ο χρόνος δεν χαρίζεται σε κανένα, ούτε στους αναντικατάστατους του δημοσίου.