Τα πάντα ρει....

Ο Αλιβάνιστος  Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αφού εβάδισαν επί τινά ώραν, ανά την βαθείαν σύνδενδρον κοιλάδα, η θειά Μολώτα, κ' η Φωλιώ της Πέρδικας, κ' η Αφέντρα της Σταματηρίζενας, τέλος έφθασαν εις το Δασκαλειό. Αι τελευταίαι ακτίνες του ηλίου εχρύσωναν ακόμη τας δύο ράχεις, ένθεν και ένθεν της κοιλάδος. Κάτω, εις το δάσος το πυκνόν, βαθεία σκιά ηπλούτο. Κορμοί κισσοστεφείς και κλώνες χιαστοί εσχημάτιζον ανήλια συμπλέγματα, όπου μεταξύ των φύλλων ηκούοντο ατελείωτοι ψιθυρισμοί ερώτων. Ευτυχώς το δάσος ενομίζετο κοινώς ως στοιχειωμένον, άλλως θα το είχε καταστρέψει κι' αυτό προ πολλού ο πέλεκυς του υλοτόμου. Αι τρεις γυναίκες επάτουν πότε επί βρύων μαλακών, πότε επί λίθων και χαλίκων του ανωμάλου εδάφους. Η ψυχή κ' η καρδούλα των εδροσίσθη, όταν έφθασαν εις την βρύσιν του Δασκαλειού. Το δροσερόν νάμα εξέρχεται από μίαν σπηλιάν, περνά από μίαν κουφάλαν χιλιετούς δένδρου, εις την ρίζαν του οποίου βαθεία γούρνα σχηματίζεται. Όλος ο βράχος άνωθεν στάζει ωσάν από ρ...

Μνημονεύουμε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Αναφέρομαι στο «Χωρίς στεφάνι», ένα διήγημα του 1896 με πασχαλινή απόχρωση αλλά με έντονο κοινωνικό –ταξικό περιεχόμενο & μια βαθιά αίσθηση περιρρέουσας μελαγχολίας & καταπιεσμένων αισθημάτων. Το διήγημα διαδραματίζεται στην περιοχή των Αγ. Αναργύρων Ψυρρή:         “Τάχα δεν ήτον οικοκυρά κι αυτή στο σπίτι της και στην αυλήν της; Τάχα δεν ήτο κι αυτή, έναν καιρόν, νέα με ανατροφήν; Είχε μάθει γράμματα εις τα σχολεία. Είχε πάρει το δίπλωμά της από το Αρσάκειον. Κι ετήρει όλα τα χρέη της τα κοινωνικά, και μετήρχετο τα οικιακά έργα της, καλλίτερ’ από καθεμίαν. Είχε δε μεγάλην καθαριότητα εις το σπίτι της, κι εις τα κατώφλιά της, πρόθυμη ν’ ασπρίζη και να σφουγγαρίζη, χωρίς ποτέ να βαρύνεται, και χωρίς να δεικνύη την παραξενιάν εκείνην ήτις είνε συνήθης εις όλας τας γυναίκας, τας αγαπώσας μέχρις υπερβολής την καθαριότητα. Και όταν έμβαινεν η Μεγάλη Εβδομάς, εδιπλασίαζε τα ασπρίσματα και τα πλυσίματα, τόσον οπού...

Η σωτηρία της οικογενειακής εστίας ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13/4/2013 «Ο ευκολότερος τρόπος να καταστρέψεις μια πόλη, είναι να θέσεις πλαφόν στα ενοίκια». Η κλασική ρήση των πανεπιστημιακών καθηγητών οικονομίας, προς τους πρωτοετείς φοιτητής, πάντα προκαλεί έκπληξη και σφοδρές διαφωνίες. Και όμως αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η οικονομία δεν λειτουργεί με το συναίσθημα, αλλά με την ψυχρή λογική και με τα φιλάργυρα πάθη των ανθρώπων. Από την στιγμή που απαγορευτεί το κίνητρο του μεγάλου κέρδους, από την στιγμή που χαθεί το ρίσκο του επενδυτή, τότε κανένας δεν θα κτίζει σπίτια και πολυκατοικίες. Μοιραία σε λίγα χρόνια, οι πόλεις καταντούν ερείπια και ζημιωμένοι στο τέλος της ημέρας, δεν είναι μόνο οι επιχειρηματίες, αλλά και όλοι οι φτωχοί πολίτες, οι οποίοι υποχρεωτικά θα πρέπει να ζουν σε τρώγλες. Η ρήση δεν είναι θεωρία, αλλά πολύ-δοκιμασμένο αποτυχημένο πείραμα, το οποίο εφαρμόστηκε σε πολλές χώρες, με ιδεαλιστές ηγέτες. «Ο ευκολότερος τρόπος να διαλύ...

Οι παγίδες στους Υπουργούς ταράζουν τους αξιωματούχους ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/4/2014 «Μπήκα στο Υπουργείο, με μια αγκαλιά λουλούδια, με ένα σωρό υποσχέσεις για συνεργασία, κάθισα στην υπουργική καρέκλα και αντί να διαθέτω το 100% των δυνάμεων μου, για να εφαρμόσω το φιλόδοξο εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης, πολεμούσα για να αντιμετωπίσω τους κρυφούς εχθρούς μου. Έρχονταν οι αξιωματούχοι και οι τεχνοκράτες με το πλατύ χαμόγελο, διαβεβαίωναν ότι θα υλοποιούσαν αποφάσεις και αντί αυτού, το μόνο που προσκόμιζαν στην επόμενη συνάντηση, ήταν πονηρές δικαιολογίες ότι δεν μπορούν να υλοποιηθούν οι αποφάσεις. Είχα δίπλα μου, μια πιστή γραμματέα και από εκεί και πέρα το χάος. Δεν μπορούσα να φέρω ικανούς ανθρώπους δίπλα μου και δεν είχα την δύναμη να προωθήσω αποφάσεις.» Η πικρή διαπίστωση πρώην Υπουργού, ο οποίο ήταν πολύ επιτυχημένος μάνατζερ στον ιδιωτικό τομέα. Και συνέχισε μια άλλη παραδοχή. «Όταν έφυγα από τον Υπουργικό θώκο, άκουσα και την πικρή, αλλά κα...

Η εποχή των αμαζόνων επιστρέφει στην Κύπρο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/3/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ Αυτό το όμορφο κοριτσάκι, βαρυφορτωμένο με την ασπίδα, το κράνος και ένα σωρό άλλα όπλα, μέλος της επίλεκτης ομάδας της Αστυνομίας, της ΜΑΑΔ, πως άραγε θα αντιμετωπίσει τον όχλο και τους άλλους παράνομους; Απορία δημοσιογράφων, οι οποίοι κάλυπταν τους «άγριους» διαδηλωτές οι οποίοι επιχείρησαν να εισέλθουν στην Βουλή. Η απάντηση ήρθε χωρίς λόγια, από τους καλούς αξιωματικούς οι οποίοι, πολύ σοφά, έβαλαν δίπλα στους «κορίτσαρους» μερικούς κορμαλιάδες αστυνομικούς, οι οποίοι θα καθάριζαν σε περίπτωση ανάγκης. Οι παλαιότεροι θυμούνται την «επανάσταση» που έγινε πριν μερικά χρόνια στα βουλευτικά έδρανα, όταν η τότε ηγεσία της Αστυνομίας, ήθελε να διατηρήσει φυλετικούς περιορισμούς, για τα επίλεκτα σώματα της δύναμης. Πριν μερικές δεκαετίες, η πάλαι ποτέ παιδαγωγική ακαδημία, δεχόταν ίσο αριθμό φοιτητών και φοιτητριών, με αποτέλεσμα να υπηρετούν στα Δημοτικά Σχολεία, δάσκαλοι και δασκάλες, σ...

Σχέδιο βήμα και για τις ιδιωτικοποιήσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/3/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ «Αν δεν τα καταφέρουν οι ιδιώτες, τι θα κάνουμε άραγε;» Η απορία του καλού φίλου, είναι και η απορία όλων των πολιτών αυτού του τόπου, οι οποίοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους ιδιώτες. «Με τις ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες χρεοκόπησαν πληρώνουμε τα μαλλοτζαίφαλα μας και θα πληρώνουν και τα εγγόνια μας. Αν χρεοκοπήσουν οι ιδιωτικές εταιρίες ηλεκτρισμού, τηλεπικοινωνιών, διαχείρισης των λιμανιών, τι θα κάνουμε άραγε; Αν αυξηθούν κατακόρυφα οι τιμές ποιος θα κληθεί να πληρώσει τα σπασμένα;» Ο καλός φίλος που «γράφει» τα κόμματα, αρχίζει και απαριθμεί τα ιδιωτικά μονοπώλια και τους κακούς εργοδότες του νησιού. «Φορτωμένοι με χρέη, ζούσαν και ζουν σαν βασιλιάδες, ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, στοιβάζουν εκατομμύρια σε τράπεζες του εξωτερικού, δίδοντας ψίχουλα στους υπαλλήλους και όλο κλαίγονται στους πολιτικούς». Δεν είναι τυχαίο, που όλοι οι εργαζόμενοι «έρποντας και λείχοντας» και τάζοντας ψήφους, ...

Αλληλέγγυοι υποκριτές και ρομαντικοί αλτρουιστές ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/3/2014 Η ταλαιπωρημένη και ολίγον ατημέλητη κυρία, στάθηκε στο ταμείο μεγάλης υπεραγοράς, κρατώντας τρία κουτιά από συσκευασμένα φαγητά. Ο λογαριασμός έφθανε στα 21 ευρώ. Η κυρία έψαξε στο πορτοφόλι, ανακάτεψε την τσάντα της, μέτρησε τα ψιλά, αλλά έλειπαν δύο ευρώ. Θα αφήσω το ένα κουτί, είπε ολίγον ντροπιασμένη η κυρία, υπό τα ενοχλητικά βλέμματα των άλλων πελατών που ανέμεναν στην ουρά. Η ατάραχη ταμίας, πήρε το κουτί και αφαίρεσε το ποσό. Λίγο αργότερα η νεαρή ταμίας, έλεγε ότι βλέπει καθημερινώς πολλές τέτοιες εικόνες, με ανθρώπους, που μετρούν τα κέρματα και ψωνίζουν μόνο τρόφιμα. Ιστορίες καθημερινής τρέλας, στην τρελή κατά τα άλλα ευημερούσα κυπριακή κοινωνία, η οποία όζει υποκρισίας.    «Εκεί που πέφτει το λαμπρόν, εκεί κρούζει» και όσοι έμειναν χωρίς δουλειά και με ένα σωρό χρέη, ξέρουν πόσο «κρούζει» η φτώχια. Από την άλλη όσοι είναι «εκτός του χορού και ξέρουν...