Αλληλέγγυοι υποκριτές και ρομαντικοί αλτρουιστές

Αλληλέγγυοι υποκριτές και ρομαντικοί αλτρουιστές

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/3/2014

Η ταλαιπωρημένη και ολίγον ατημέλητη κυρία, στάθηκε στο ταμείο μεγάλης υπεραγοράς, κρατώντας τρία κουτιά από συσκευασμένα φαγητά. Ο λογαριασμός έφθανε στα 21 ευρώ. Η κυρία έψαξε στο πορτοφόλι, ανακάτεψε την τσάντα της, μέτρησε τα ψιλά, αλλά έλειπαν δύο ευρώ. Θα αφήσω το ένα κουτί, είπε ολίγον ντροπιασμένη η κυρία, υπό τα ενοχλητικά βλέμματα των άλλων πελατών που ανέμεναν στην ουρά. Η ατάραχη ταμίας, πήρε το κουτί και αφαίρεσε το ποσό. Λίγο αργότερα η νεαρή ταμίας, έλεγε ότι βλέπει καθημερινώς πολλές τέτοιες εικόνες, με ανθρώπους, που μετρούν τα κέρματα και ψωνίζουν μόνο τρόφιμα. Ιστορίες καθημερινής τρέλας, στην τρελή κατά τα άλλα ευημερούσα κυπριακή κοινωνία, η οποία όζει υποκρισίας.   

«Εκεί που πέφτει το λαμπρόν, εκεί κρούζει» και όσοι έμειναν χωρίς δουλειά και με ένα σωρό χρέη, ξέρουν πόσο «κρούζει» η φτώχια. Από την άλλη όσοι είναι «εκτός του χορού και ξέρουν πολλά τραγούδια» εξήγγειλαν με στόμφο, το ταμείο αλληλεγγύης. Όμως στο τέλος της ημέρας «η εσχάτη πλάνη ήταν χείρον της πρώτης», αφού εξαπατήθηκαν για ακόμη μια φορά οι εξαθλιωμένοι. Μια άλλη παροιμία λέει «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» και οι μεγαλοαπατεώνες του λευκού κολάρου, συνεχίζουν να χαμογελούν, αφού κατάφεραν και πάλι να φορτώσουν τα χρέη τους, στους φτωχούς και τους καταφρονεμένους. Όμως ο «κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται» και σίγουρα τα κρίματα και οι κατάρες, των πεινασμένων, των ανέργων και των νέων που «παίρνουν των ομματίων τους» και αναζητούν την μοίρα τους στο εξωτερικό.

Η απορία του καλού φίλου είναι και απορία όλων των καταφρονεμένων: «Άραγε το κράτος έστειλε ευχαριστήρια επιστολή στους ομογενείς από τον Καναδά, οι οποίοι μάζεψαν 19 χιλιάδες ευρώ και τα κατέθεσαν στο ταμείο αλληλεγγύης;. Άραγε οι αρμόδιοι, είπαν ένα ευχαριστώ στον συνταξιούχο, ο οποίος παραχωρεί 200 ευρώ το μήνα από την σύνταξη του, για να στηριχθεί το ταμείο; Άραγε δεν αξίζει να τιμηθούν και να γίνουν γνωστοί, αυτοί οι ρομαντικοί αλτρουιστές άνθρωποι; Άραγε τι θα πρέπει να γίνει με όλους αυτούς, που ψήφισαν και ίδρυσαν το ταμείο, για να το ξεχάσουν λίγο αργότερα;» Φυσικά κανένας δεν θα δώσει απαντήσεις, αφού ήδη η επικαιρότητα, έθεσε στο περιθώριο ακόμη ένα όνειρο απατηλό.

Από το 1974 είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Οι πρόσφυγες πήραν κάποια ψίχουλα, για να σιωπήσουν, την ώρα που οι μη πρόσφυγες πολλαπλασίαζαν τις αξίες των περιουσιών τους. Οι διακηρύξεις για ίση κατανομή των βαρών, εξανεμίστηκαν στο διάβα του χρόνου. Το 1999-2000 είχαμε την λαίλαπα του χρηματιστηριακού σκανδάλου, με τους χαμένους, ακόμη να πληρώνουν χρέη. Οι λίγοι που θησαύρισαν, συνεχίζουν να «παίζουν» αγοράζοντας και πουλώντας σε τιμές ευκαιρίας. Ήρθε η απάτη με τα αξιόγραφα και οι άνθρωποι ακόμη αναζητούν το δίκιο τους. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από το κούρεμα των καταθέσεων και την κατάρρευση της οικονομίας. Οι τραπεζίτες διέφυγαν στο εξωτερικό, διασκορπίζοντας τα πλούτη τους, ενώ ο φτωχόκοσμος καλείται να πληρώσει τα σπασμένα. Οι διαβεβαιώσεις για στήριξη των ανέργων, των πεινασμένων, και των εγκλωβισμένων από τα χρέη, έμειναν στα χαρτιά ή καλύτερα παραπέμφθηκαν στα κοινωνικά παντοπωλεία και την φιλανθρωπία.

Η δημοσιοποίησης της θλιβερής ιστορία του ταμείου αλληλεγγύης, ας αποτελέσει έστω και τώρα αφορμή για να ενεργοποιηθεί ο θεσμός. Επιτέλους θα πρέπει να αρχίσουν να κλείνουν τα κοινωνικά παντοπωλεία και να μειωθούν τα ανθρώπινα δράματα. Με λίγη διαφήμιση, με ένα άγγιγμα στα αλτρουιστικά αισθήματα του λαού, μπορούν να γίνουν θαύματα. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη χιλιάδες πλούσιοι, οι οποίοι θα θελήσουν να δώσουν κάτι από τα περισσεύματα τους, για να ησυχάσουν και λίγο την συνείδηση τους. Γιατί όχι, οι δωρεές να συνοδευτούν και από δημοσιοποίηση των ονομάτων των ευεργετών, ώστε να υπάρχει και το κίνητρο. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, δηλαδή να συγκεντρωθούν «ψίχουλα» για όλους αυτούς που τα έχουν πραγματική ανάγκη.