Η σωτηρία της οικογενειακής εστίας

Η σωτηρία της οικογενειακής εστίας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13/4/2013

«Ο ευκολότερος τρόπος να καταστρέψεις μια πόλη, είναι να θέσεις πλαφόν στα ενοίκια». Η κλασική ρήση των πανεπιστημιακών καθηγητών οικονομίας, προς τους πρωτοετείς φοιτητής, πάντα προκαλεί έκπληξη και σφοδρές διαφωνίες. Και όμως αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η οικονομία δεν λειτουργεί με το συναίσθημα, αλλά με την ψυχρή λογική και με τα φιλάργυρα πάθη των ανθρώπων. Από την στιγμή που απαγορευτεί το κίνητρο του μεγάλου κέρδους, από την στιγμή που χαθεί το ρίσκο του επενδυτή, τότε κανένας δεν θα κτίζει σπίτια και πολυκατοικίες. Μοιραία σε λίγα χρόνια, οι πόλεις καταντούν ερείπια και ζημιωμένοι στο τέλος της ημέρας, δεν είναι μόνο οι επιχειρηματίες, αλλά και όλοι οι φτωχοί πολίτες, οι οποίοι υποχρεωτικά θα πρέπει να ζουν σε τρώγλες. Η ρήση δεν είναι θεωρία, αλλά πολύ-δοκιμασμένο αποτυχημένο πείραμα, το οποίο εφαρμόστηκε σε πολλές χώρες, με ιδεαλιστές ηγέτες.

«Ο ευκολότερος τρόπος να διαλύσεις μια δημόσια υπηρεσία και τις δομές ενός κράτους, είναι να μειώσεις τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.» Η κλασική ρήση, ανήκει και πάλι σε πανεπιστημιακούς δασκάλους και απευθύνεται κατά κανόνα σε αποσβολωμένους φοιτητές. Οι επιστήμονες και πάλι στηριγμένοι σε ιστορικά παραδείγματα, υποδεικνύουν ότι κάθε φορά που μειώνονται οι μισθοί, εκτοξεύεται στα ύψη η διαφθορά, πολλαπλασιάζεται το κόστος ελέγχου, ανατρέπονται οικογενειακοί σχεδιασμοί και πολλαπλασιάζονται τα προβληματικά δάνεια. Για τον λόγο αυτό, οι μειώσεις των μισθών γίνονται με διολίσθηση, με υποτίμηση του εθνικού νομίσματος και ουδέποτε με αριθμητικές μειώσεις μισθών. Εξαίρεση βεβαίως αποτέλεσε η πρακτική που εφαρμόστηκε στα χρεοκοπημένα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τελικά οδηγεί σε βαθιά ύφεση και σε τεράστια κοινωνικά προβλήματα.

Οι αντιπαραθέσεις των τελευταίων μηνών για προστασία της κύρια κατοικίας, θυμίζουν τις ρήσεις πανεπιστημιακών. Κανένας δεν επιθυμεί φαινόμενα αστέγων και κανένας δεν θέλει εκδίωξη φτωχών ανθρώπων από τα σπίτια τους. Ωστόσο στην πράξη, ενδέχεται να συμβεί το αντίθετο. Οι Τράπεζες οι οποίες πάντα ενεργούν με την ψυχρή λογική και όχι σπάνια με αδίστακτο τρόπο, θα αναζητήσουν άλλους τρόπους για να «βγάλουν τα σπασμένα» με χειρότερο τρόπο και θα έχουν και το άλλοθι. Από την άλλη, θα πρέπει επιτέλους το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, για την κοινωνική πολιτική. Είναι ευθύνη της πολιτείας να προσφέρει στέγη, σε ανθρώπους που δεν έχουν τα μέσα, είτε για τον ένα, είτε για τον άλλο τρόπο. Άριστη και δοκιμασμένη στην πράξη, είναι η πρόταση της κυβέρνησης, να αγοράζει το κράτος σπίτια ατόμων που αδυνατούν να ανταποκριθούν στα χρέη τους και να αφήνει μέσα τους ενοίκους, με ενοίκιο. Ωστόσο θα πρέπει να τεθούν αυστηρά κριτήρια ώστε να μην υπάρξει εκμετάλλευση από επιτήδειους.

Το ουσιαστικότερο όμως είναι να αναζητηθούν τρόποι για μείωση των επιτοκίων τα οποία είναι προκλητικά ψηλά, αλλά και των εξωφρενικών χρεώσεων των Τραπεζών, οι οποίες «βγάζουν μάτι». Καλώς ή κακώς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αποτελούν ολιγοπώλιο και εδώ και χρόνια εκμεταλλεύονταν την δεσπόζουσα θέση τους, έστω και αν δεν έπεσαν ποτέ στα χέρια της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η οποία ιστορικά είναι για «κλάματα». Ακόμη και σήμερα οι διοικούντες τα ιδρύματα έχουν εξαιρετικά ψηλές απολαβές και δυστυχώς είναι πάρα πολλοί. Τα ίδια και χειρότερα στην «αμαρτωλή» Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν μπόρεσε να ελέγξει του τραπεζίτες και να προστατεύσει τους δανειολήπτες. Το σωστό είναι να μάθεις τους πεινασμένους να ψαρεύουν και όχι να τους προσφέρεις δωρεάν ψάρια. Ο κοσμάκης θέλει καλάμια για να ψαρεύει και όχι ψίχουλα για να ζήσει. Οι οικογενειακές εστίες είναι προτιμότερο να σωθούν με τα εργαλεία των χαμηλών επιτοκίων και όχι με τις νομικές φιλανθρωπίες.