Οι ακρίδες και το δημόσιο
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27.9.2026
Όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν τελικά. Κουτοπονηριές από το βαθύ κράτος του δημοσίου, κουτοπονηριές και από τους πολίτες, οι οποίοι ξέρουν και άλλους τρόπους για να επιβιώσουν. Οι μεγαλύτεροι, άκουσαν πολλές ιστορίες από τους μακαρίτες σήμερα παππούδες τους, για το κυνήγι των ακρίδων, για το ξεπούλημα ψευδο-αρχαίων αντικειμένων, για το ανταλλακτικό σύστημα προϊόντων, το οποίο ξέφευγε από τις φορολογίες και ένα σωρό άλλες έξυπνες κινήσεις και σοφές πονηριές, για να επιβιώσουν από τα βασανιστήρια των τοκογλύφων και άλλων ζαπτιέδων. Πριν μερικές μέρες ο δικηγόρος Αχιλλεύς Αιμιλιανίδης, έγραψε ένα σπουδαίο κείμενο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Ο Κυβερνήτης εξέδωσε διάταγμα για να δίνεται αμοιβή σε όποιον αιχμαλώτιζε ένα κιλό ακρίδες, σε μια προσπάθεια να καταπολεμηθεί το πρόβλημα της καταστροφής των καλλιεργειών. Σύντομα, υποχρεώθηκε να αποσύρει το διάταγμα, διότι ο λαός ξεκίνησε την εκτροφή ακρίδων. Δεν έχει σημασία αν η ιστορία έγινε στην Ινδία με κόμπρες ή στην Κύπρο με ακρίδες ή κάπου αλλού. Σημασία έχει το δίδαγμα: ακόμα και το καλύτερο μέτρο, νομοθεσία, μεταρρύθμιση μπορεί να οδηγηθεί σε αποτυχία ή ακόμα και να επιδεινώσει το πρόβλημα, αν υπάρξει λανθασμένη αξιοποίηση ή κατάχρηση από αυτούς που καλούνται να το εφαρμόσουν…»
Το τελευταίο διάστημα βρίσκεται ένας ακήρυκτος πόλεμος για το συνταξιοδοτικό, με τους εργοδότες όπως ψιθυρίζεται, να θέλουν να αυξηθεί το όριο αφυπηρέτησης για να μην αναγκαστούν, να αυξήσουν τις εισφορές τους, στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Η πλάκα είναι ότι στον ιδιωτικό τομέα, ο κανόνας λέει ότι μετά τα 50 έτη, οι εργαζόμενοι λιγοστεύουν απότομα, ενώ και οι διευθυντές είναι είδος προς εξαφάνιση. Η λόγος είναι πολύ απλός. Συμφέρει στον εργοδότη, να προσλάβει δύο νέους με τον μισθό του μεγάλου και επιπλέον να μην έχει ούτε αντιρρήσεις για τις λανθασμένες πολλές φορές επιλογές του αφεντικού. Στο δημόσιο τομέα, αποτελεί κοινό μυστικό, ότι μετά τα 60 έτη, ελάχιστοι δουλεύουν και οι περισσότεροι, «κοροϊδεύουν» το σύστημα, αναμένοντας την σύνταξη. Ακολουθούν τον κανόνα, ο οποίος λέει: δουλεύεις στο δημόσιο, κάνεις λάθη και δεν προάγεσαι. Δεν δουλεύεις, δεν κάνεις λάθη και προάγεσαι. Οι αδικίες, με τα ρουσφέτια, είναι ατέλειωτες. Οι περισσότεροι οι οποίοι κινούνται με ρυθμούς χελώνας, λένε ότι έχουν και ήσυχη την συνείδηση τους, αφού ακόμη και με τις αδικίες δουλεύουν περισσότερο από τους προϊστάμενους τους, οι οποίοι όχι μόνο δεν δουλεύουν, αλλά και όταν δουλεύουν προκαλούν απίστευτες ζημιές στο δημόσιο. Οι θέσεις στο δημόσιο είναι κατειλημμένες από τους «μεγάλους» ενώ οι «μικροί» με σύγχρονες ικανότητες και προσόντα, θα πρέπει να περιμένουν για πολλά χρόνια, για να εξασφαλίσουν μια περιζήτητη θεσούλα, αφού στον ιδιωτικό τομέα, η κατάσταση είναι «αμαρτωλή», για την πλειονότητα, με τους μισθούς «πείνας».
Τα τελευταία χρόνια «κόπτονται» οι ταγοί του τόπου, με τα ολοήμερα σχολεία, ώστε να μπορούν οι γονείς να εργάζονται ολημερίς. Ωστόσο κανείς δεν κάνει την μαθηματική πράξη μεταξύ κέρδους και ζημιάς. Τα παιδιά «μπαρκάρονται» σε σταθμούς και ιδρύματα και αποκόπτονται από τους γονείς και τους παππούδες, οι οποίοι δουλεύουν σαν τους σκλάβους, τάχα για το κοινό και οικογενειακό καλό. Αποτέλεσμα, όσα κερδίζουν οι μεγάλοι, υποχρεωτικά τα διαθέτουν αργότερα σε γιατρούς και ψυχολόγους, για να θεραπευτούν και οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Το μαγκανοπήγαδο της ζωής, το σύστημα διοίκησης, κατάντησε μαρτύριο για τους ενήλικες και βασανιστήριο για τα παιδιά. Η ποιότητα ζωής, η ψυχική ηρεμία, η απλότητα και η χαρά, αποτελούν ξεχασμένες πλέον έννοιες. Η μισή Κύπρος είναι κατεχόμενη και η άλλη μισή πουλιέται καθημερινώς σε ξένες εταιρίες, οι οποίες ξέρουν το «γκρόσο κόλπο» και δεν υπόκεινται σε περιορισμούς. Τώρα πως θα αντιδράσουν οι «παμπόνηροι» κύπριοι, από αυτή την κατάσταση, είναι μια άλλη δύσκολη ιστορία.
Όλα στη ζωή κάνουν κύκλους, από την εποχή του Πύργου της Βαβέλ, μέχρι και τον «αλάθητο Πάπα». Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στην άνθρωπο, ο θάνατος, πάντα θα υπερισχύει και πάντα θα νικά τους ανθρώπους, οι οποίοι πωλούν καθημερινά την ψυχή τους στον διάβολο, πατώντας καθημερινά επί πτωμάτων. Ο Αρσένι Ταρκόφσκι, ο μέγιστος Ρώσος σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο καλλιτέχνης του ποιητικού κινηματογράφου, έλεγε: «Σε προαισθήματα δεν πιστεύω και προλήψεις. Δε φοβάμαι. Στα δηλητήρια και τις συκοφαντίες δεν υποχωρώ. Θάνατος δεν υπάρχει. Αθάνατοι όλοι. Αθάνατα όλα. Μη τον φοβάσαι τον θάνατο στα δεκαεφτά, μήτε στα εβδομήντα. Θάνατος δεν υπάρχει. Ούτε σκοτάδι. Υπάρχει μόνο φως κι αλήθεια. Είμαστε όλοι στην ακροθαλασσιά κι εγώ ένας από αυτούς που τραβούν τα δίχτυα, όταν μέσα τους πιάνεται η Αθανασία…»
Παναγιώτης Καπαρής
Σχόλια