Σχέδιο βήμα και για τις ιδιωτικοποιήσεις

Σχέδιο βήμα και για τις ιδιωτικοποιήσεις

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/3/2014

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«Αν δεν τα καταφέρουν οι ιδιώτες, τι θα κάνουμε άραγε;» Η απορία του καλού φίλου, είναι και η απορία όλων των πολιτών αυτού του τόπου, οι οποίοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους ιδιώτες. «Με τις ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες χρεοκόπησαν πληρώνουμε τα μαλλοτζαίφαλα μας και θα πληρώνουν και τα εγγόνια μας. Αν χρεοκοπήσουν οι ιδιωτικές εταιρίες ηλεκτρισμού, τηλεπικοινωνιών, διαχείρισης των λιμανιών, τι θα κάνουμε άραγε; Αν αυξηθούν κατακόρυφα οι τιμές ποιος θα κληθεί να πληρώσει τα σπασμένα;» Ο καλός φίλος που «γράφει» τα κόμματα, αρχίζει και απαριθμεί τα ιδιωτικά μονοπώλια και τους κακούς εργοδότες του νησιού. «Φορτωμένοι με χρέη, ζούσαν και ζουν σαν βασιλιάδες, ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, στοιβάζουν εκατομμύρια σε τράπεζες του εξωτερικού, δίδοντας ψίχουλα στους υπαλλήλους και όλο κλαίγονται στους πολιτικούς». Δεν είναι τυχαίο, που όλοι οι εργαζόμενοι «έρποντας και λείχοντας» και τάζοντας ψήφους,  για δεκαετίες αναζητούσαν μια θεσούλα στο δημόσιο.

Ο δρόμος για ιδιωτικοποιήσεις άνοιξε πλέον και επισήμως με την απόφαση του Υπουργικού Συμβούλιου και καλό θα είναι δρόμος να προβλέπει και εναλλακτικές πορείες. Δηλαδή να υπάρχει από τώρα στα χαρτιά «σχέδιο βήτα», έστω και αν φαίνεται εξωπραγματικό. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δούμε νέα φαινόμενα «αρπακτής» εις βάρος των εξαθλιωμένων πολιτών αυτού του τόπου. Καλό θα είναι να τεθούν από τώρα ασφαλιστικές δικλίδες για τις τιμές των προσφερόμενων υπηρεσιών. Τα ολιγοπώλια στην Κύπρο και οι προ-συνεννοήσεις, δηλαδή απάτες, δεν είναι σπάνια φαινόμενα. Μάλλον το αντίθετο. Πριν μερικά χρόνια αποκαλύφθηκε το μεγάλο κόλπο, με τις μεγάλες εταιρίες, που λάμβαναν μεγάλα κατασκευαστικά έργα του δημοσίου. Κάθονταν σε ένα τραπέζι, μοίραζαν τα έργα και ο καθένας με την σειρά, έδινε την χαμηλότερη τάχα προσφορά, η οποία όπως ήταν φυσικό ήταν πολύ ψηλότερη από την λογική τιμή. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα όζει από διαφθορά και σκάνδαλα, σε πολλούς τομείς, ακόμη και στα φάρμακα και στους γιατρούς.

Φωνάζουν όλοι ότι έχουμε το πιο ακριβό ρεύμα και το πιο ακριβό διαδίκτυο στην Κύπρο. Το ερώτημα είναι γιατί δεν μπόρεσαν οι ιδιώτες, τόσα χρόνια, να μπουν στην αγορά και να επιβιώσουν, παρόλη την προστασία που τύγχαναν από τον ρυθμιστή της αγοράς. Ακόμη και οι τολμηροί υπάλληλοι της ΣΥΤΑ, οι οποίοι πήγαν στους ιδιώτες με ψηλότερους μισθούς, όταν πρωτοξεκίνησε η ιδιωτική κινητή τηλεφωνία, εγκατέλειψαν το καράβι απογοητευμένοι. Οι ιδιωτικές εταιρίες διαδικτύου, με κάποιες εξαιρέσεις, δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν. Το ίδιο και με το ηλεκτρικό ρεύμα. Γιατί άραγε δόθηκαν τόσες επιχορηγήσεις στην αιολική ενέργεια, η οποία δεν μπορεί να έχει σταθερή απόδοση και δεν στηρίχθηκαν με την ίδια θέρμη τα φωτοβολταϊκά συστήματα, τα οποία μπορούν να δουλεύουν σχεδόν όλο το χρόνο;         

Το κράτος χρεοκόπησε και υποχρεώνεται από τους δανειστές, από τροϊκανούς, να πουλήσει δημόσια περιουσία, για να κλείσει «τρύπες». Το ερώτημα που προβάλει είναι γιατί δεν ακολουθείται το παράδειγμα με την κινητή τηλεφωνία, όπου δημοπρατήθηκε δεύτερη άδεια, με αποτέλεσμα ο κόσμος να έχει εναλλακτικές επιλογές και ταυτόχρονα να μην κινδυνεύει ο τόπος να μείνει χωρίς κινητή τηλεφωνία. Ήδη δόθηκαν ένα σωρό άδειες για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Γιατί θα πρέπει να δοθεί και η ΑΗΚ σε ιδιώτες. Δεν θα ήταν καλύτερο να συρρικνωθούν οι δημόσιες εταιρίες, ώστε να αποτελούν την εναλλακτική λύση, σε περίπτωση που οι ιδιώτες δεν τα καταφέρουν.

Μια κυπριακή παροιμία λέει: «με τον συγγενή σου φάε, πιες, διασκέδασε, αλλά μην κάνεις αλισβερίσι». Και όσοι την έπαθαν, λένε ότι όλα πάνε καλά, μέχρι να πέσει το πρώτο ευρώ στο ταμείο. Τότε αρχίζουν οι γκρίνιες, ότι εγώ δουλεύω περισσότερο, ότι εγώ γνωρίζω τους καλύτερους πελάτες, ότι εγώ είμαι πιο ικανός και ένα σωρό άλλες δικαιολογίες, για να πάρει ο ένας περισσότερα από τον άλλο. Τα ίδια και χειρότερα αν η επιχείρηση δεν πάει καλά. Τότε αρχίζουν οι τσακωμοί που φθάνουν συχνά πυκνά και στα δικαστήρια. Οι σοβαροί ελεγκτές, καταγγέλλουν συχνά πυκνά τον ερασιτεχνισμό των κυπρίων επιχειρηματιών, οι οποίοι δεν θέλουν κανένα στα πόδια τους –ούτε και τα παιδιά τους- και ο νους τους, το μόνο που σκέφτεται είναι τις αρπακτές.