Τα πάντα ρει....

➧ Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Οι α- ντιπρόσωποι του λαού, διενεργούν τη «νεκροψία» ε- νός ακόμη πανομοιότυπου σκανδάλου, χρηματιστη- ριακού πριν από μία δεκαετία, χρηματοοικονομικού σήμερα, με πρωταγωνιστές το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι οι βουλευ- τές. Τότε το σκάνδαλο διερευνούσε η Επιτροπή Ελέγ- χου της Βουλής, με πρόεδρο τον Χρίστο Πουργουρί- δη και σήμερα το σκάνδαλο των τραπεζών, το διε- ρευνά η Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, με πρόεδρο τον Δημήτρη Συλλούρη. ➧ Η ιστορία κάνει κύκλους. Στα ίδια ιστορικά έδρανα της Βουλής, τα οποία χρονολογούνται από την ίδρυ- ση της Δημοκρατίας, το 1960, στην ίδια ιστορική αί- θουσα συνεδριάσεων των κοινοβουλευτικών επιτρο- πών –κάποτε ονομαζόταν Α4 και σήμερα «Λεμεσός» – αναζητούνται ένοχοι για την οικονομική καταστρο- φή, η οποία έφερε αυτοκτονίες, ρεκόρ ανεργίας, ά- γνωστη πείνα και ένα σωρό άλλα κοινωνικά δράματα...

➧ « Όπου υπάρχουν πολλοί πετεινοί αργεί να ξημερώ- σει» λέει η παροιμία και η οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια τον συνωστισμό στρατηγών και διευ- θυντών στην κρατική μηχανή, οι οποίοι πολεμούν για μην «ξημερώσει» στη δημόσια διοίκηση. Όσο υπήρ- χαν χρήματα –έστω και δανεικά– δεν υπήρχε και τόσο πρόβλημα, αφού και «αυτοί με τα πολλά και εμείς με τα λίγα» ζούσαμε και επιβιώναμε. Ωστόσο, σήμερα που έκλεισαν οι κάνουλες της χρηματοδότησης, οι «πάνω» συνεχίζουν να ζουν και βασιλεύουν, έστω και με λιγότερα, αλλά οι «κάτω» έμειναν χωρίς φαγητό, χωρίς θέρμανση αλλά και χωρίς ελπίδα. Ακόμη και τα πούρα τα άφησαν για δεκαετίες με την ίδια χαμηλή φορολογία, ίσως ελέω αγάπης για την Κούβα. Οι πα- ραλογισμοί της κυπριακής πολιτείας δεν έχουν τέλος, στο κατά τα άλλα προνομιούχο ευρωπαϊκό κράτος. ➧ Αν πάρει κάποιος το οργανόγραμμα ενός Υπουργείου ή ενός ημικρατικού οργανισμού θα διαπιστώσει «ση- μεία και τέρατα...

➧ Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι μια τραγωδία, αλλά ο θάνατος ενός εκατομμυρίου ανθρώπων είναι ένα στατιστικό νούμερο, έλεγε κυνικά ο Στάλιν. Το τυχαίο συναπάντημα ενός καταφρονημένου και εξαπατημέ- νου κατόχου αξιογράφων, μ’ έναν μεγαλοτραπεζίτη, στον χώρο στάθμευσης έξω από τη Βουλή, φανέρω- σε τραγωδία και όχι ένα στατιστικό νούμερο. Ο γερο- ντάκος με θρήνο και οδυρμό, με πρόσωπο που έβγα- ζε φωτιές από τον θυμό και με τα δάκρυα βροχή, άρ- χισε να «πυροβολεί» και να «στολίζει» τον χάσκοντα ισχυρό άντρα. Ο άνθρωπος –ποιος ξέρει αν έφταιγε και αυτός– προσερχόταν στο Κοινοβούλιο για να κα- ταθέσει θέσεις και προτάσεις, για να αποζημιωθούν οι εξαπατημένοι από την παγίδα που έστησαν οι Τρά- πεζες, με τα τάχα χρυσοφόρα αξιόγραφα. Μια εικό- να χίλιες λέξεις και ο θρήνος του γεροντάκου, σίγου- ρα θα κυνηγά μια ζωή, συνειδησιακά τον πανίσχυρο τραπεζίτη, ο οποίος φάνηκε ότι αδυνατούσε να αντι- μετωπίσει τον ανθρώπι...

. Περί της δύναμης του ενός έναντι των πολλών . ? Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να επιβάλει τη θέληση του, έναντι των πολλών; Μόνο μέσω του Θεού μπορεί να γίνει αυτό; ? Ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών (γεμίζει) και βεβαίως συνέχει (ελέγχει) τα σύμπαντα. Ούτε τρίχα δεν πέφτει από την κεφαλή του ανθρώπου, χωρίς τη βούληση του Θεού, όπως λένε οι πατέρες της Εκκλησίας. Ωστόσο και τίποτα δεν μπορεί να κάνει ο Θεός χωρίς τη βούληση του ανθρώπου. Ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα, συμπληρώνουν οι πατέρες, εκτός από ένα πράγμα. Να αναγκάσει τον άνθρωπο να τον αγαπήσει. Άρα όλα γίνονται διά του Θεού, αλλά όχι χωρίς τη βούληση του ανθρώπου. ? Εντάξει όλα αυτά, αλλά ένας άνθρωπος μπορεί να επιβάλει τη θέληση του, να αναγκάσει τους πολλούς να τον ακολουθήσουν; ? Αυτό είναι ένα συχνό φαινόμενο με καλές και κακές επιπτώσεις. Ιστορικά έχουμε το παράδειγμα του Περικλή που δημιούργησε τον Παρθενώνα αλλά και το παράδειγμα του ανιψιού του Αλκιβιάδη, ο οποίος ...

ΣΙΓΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ . Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος ? Όταν αρχίζω πλέον και προβληματίζομαι για το τι είναι το χρέος, τι είναι να είναι κανείς Ορθόδοξος, με απασχολεί το θέμα ότι από την Ορθόδοξη εκκλησία λείπει το άνοιγμα το οποίο υπήρχε πάντοτε, το άνοιγμα προς τους άλλους. Προς αυτούς που δεν είχαν την ευλογία να ξέρουν αυτά που γνωρίζαμε εμείς. ? Η Αφρική ήθελα να σας πω, είναι αδικημένη από πολλές πλευρές. Ευτυχώς όμως σε ένα πράγμα δεν είναι αδικημένη. Κανείς δεν της απαγόρευσε ποτέ, όπως έγινε στην Αλβανία, να πιστεύει, και αν θέλετε να τραγουδάει και να χορεύει για τον Θεό… ? Όταν λοιπόν μια ομάδα τανκ περνάει σε μια φτωχογειτονιά και σκοτώνει τα παιδιά τα οποία κοιμούνται, αυτό είναι πόλεμος. Κι όταν μια φοιτήτρια, στην απόγνωσή της ή στη συνέπειά της, μια νέα κοπέλα που μπορεί να ζήσει όπως θα ήθελε να ζήσει, παίρνει μια βόμβα κι ένα κοράνιο, αυτό είναι τρομοκρατία. Ε, δεν μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα. Δηλαδή για κάποιους, όταν βομβαρδιζό...

ΣΙΓΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ . Ιερά Σύνοδος "Η Ιερά Σύνοδος δηλώνει ότι παρά τις αντιδράσεις από οπουδήποτε και αν προέρχονται, είναι αποφασισμένη να προχωρήσει με πλήρη διαφάνεια στην υλοποίηση των εισηγήσεων της Διερευνητικής Επιτροπής χωρίς να φοβάται την ανάληψη της ευθύνης της ώστε να αποκατασταθεί το δίκαιο και το αίσθημα δικαίου στο λαό. Επιβάλλεται η αποκατάσταση του κύρους της Εκκλησίας ώστε ο λόγος της να έχει απήχηση τόσο ανάμεσα στο λαό, όσο και στο εξωτερικό. Μόνο έτσι θα μπορέσει η Εκκλησία να αντισταθεί σε όσα δόλια μηχανεύονται εναντίον του λαού μας οι εχθροί της πατρίδας μας. @@@@@@@@@@@@@ Σε εξέλιξη βρίσκεται το θαύμα στην Εκκλησία της Κύπρου. Ο στάβλος του Αυγείου άρχισε να καθαρίζει ζώντος του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, έστω και αν δεν έχει συνείδηση για το τι συμβαίνει. Τα εμπόδια που προβάλλονται είναι και εκ των έσω και εκ των έξω και σίγουρα προκαλούν απορία για το πείσμα των ανθρώπων που εμποδίζουν την έρευνα. Η Εκκλησία σίγουρα δεν τ...

Περί των θλιβερών και άχαρων επετείων . ? Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Κλάμα και οδυρμός στα μνήματα των πεσόντων κατά το πραξικόπημα και την εισβολή. Η Εκκλησία μνημονεύει, οι επίσημοι βγάζουν δακρύβρεχτους λόγους και οι μαυροφορεμένες μάνες εξορκίζουν το κακό, στο ίδιο πάντα τέμπο. Και όλα αυτά μέχρι πότε; ? Εδώ ακριβώς βρίσκεται το δράμα, όχι των νεκρών, αλλά των ζωντανών. Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία η οποία ξεκίνησε πριν 30 χρόνια και συνεχίζεται με τον ίδιο τραγικό τρόπο. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία, κουβαλώντας στην ψυχή της, την ενοχή της καταστροφής του 74, πάει στα μνημόσυνα αλλά δεν τολμά να πει αλήθειες. Με μια μανιχαϊστική εύκολη λογική, λέει ότι για όλα φταίνε οι βάρβαροι και σταματά εκεί. Άσε το δράμα των αγνοουμένων που ήξεραν για πολλούς ότι είναι νεκροί και σιωπούσαν. Ούτε προοπτική, ούτε διέξοδος, ούτε και ελπίδα για το μέλλον. Από την άλλη, η Εκκλησία, παγιδευμένη στη σκιά της πολιτικής εξουσίας, περιορίζεται στις προσευχές, αλλά δεν τ...