Στρατηγοί χωρίς στρατιώτες και διευθυντές χωρίς υπαλλήλους

➧

« Όπου υπάρχουν πολλοί πετεινοί αργεί να ξημερώ-

σει» λέει η παροιμία και η οικονομική κρίση έφερε

στην επιφάνεια τον συνωστισμό στρατηγών και διευ-

θυντών στην κρατική μηχανή, οι οποίοι πολεμούν για

μην «ξημερώσει» στη δημόσια διοίκηση. Όσο υπήρ-

χαν χρήματα –έστω και δανεικά– δεν υπήρχε και τόσο

πρόβλημα, αφού και «αυτοί με τα πολλά και εμείς με

τα λίγα» ζούσαμε και επιβιώναμε. Ωστόσο, σήμερα

που έκλεισαν οι κάνουλες της χρηματοδότησης, οι

«πάνω» συνεχίζουν να ζουν και βασιλεύουν, έστω και

με λιγότερα, αλλά οι «κάτω» έμειναν χωρίς φαγητό,

χωρίς θέρμανση αλλά και χωρίς ελπίδα. Ακόμη και τα

πούρα τα άφησαν για δεκαετίες με την ίδια χαμηλή

φορολογία, ίσως ελέω αγάπης για την Κούβα. Οι πα-

ραλογισμοί της κυπριακής πολιτείας δεν έχουν τέλος,

στο κατά τα άλλα προνομιούχο ευρωπαϊκό κράτος.

➧

Αν πάρει κάποιος το οργανόγραμμα ενός Υπουργείου

ή ενός ημικρατικού οργανισμού θα διαπιστώσει «ση-

μεία και τέρατα», σε σχέση με αυτό που καλείται «οι-

κονομία κλίμακας». Ανεβαίνει ένα κόμμα στην εξου-

σία και στο όνομα της ενίσχυσης της παραγωγικότη-

τας, δημιουργεί διευθυντικές θέσεις και λεγόμενες

ανεξάρτητες υπηρεσίες. Αλλά στο τέλος της ημέρας

το μόνο που στα αλήθεια καταφέρνει είναι να ικανο-

ποιήσει τον στρατό των ψηφοφόρων. Ένας διευθυ-

ντής, θέλει ιδιαιτέρα, θέλει υπαλλήλους, θέλει και

γραφειάρα. Η πλάκα είναι ότι κανένας δεν ενδιαφέ-

ρεται για το γεγονός ότι οι διευθυντάδες δεν έχουν

καμία ουσιαστική ευθύνη, δεν δίδουν λόγο σε κανέ-

να και φυσικά κανένας δεν τους αξιολογεί. Τραγικό

είναι και το γεγονός ότι «δυνατά μυαλά» καταχωνιά-

ζονται πίσω από «κρύα γραφεία» μόνο και μόνο για

να μη φαίνεται η κενότητα των προϊσταμένων.

➧

Τα ίδια και χειρότερα στην εκπαίδευση, με την «κου-

τοπονηριά» των δύο κύκλων στα δημοτικά σχολεία

και τον χωρισμό σε γυμνάσια και λύκεια στη μέση εκ-

παίδευση. Ικανοποιούνται οι ανάγκες για πολλές δι-

ευθυντικές θέσεις και ψηλούς μισθούς –και πολλές

γραμματείς– αλλά στο τέλος της ημέρας μένουν οι

μαθητές χωρίς έμπειρους δασκάλους και καθηγητές.

Και όλα πληρώνονται στα πανάκριβα φροντιστήρια.

Αλήθεια, δεν θα ήταν καλύτερο αντί να αυξήσουν

τους αριθμούς των μαθητών στις τάξεις, να εφαρμό-

σουν αυτό που φωνάζουν οι ειδικοί για συνεχόμενη

9ετή εκπαίδευση και κατάργηση των διαχωρισμών

στα σχολεία.

➧

Το χειρότερο παράδειγμα αποτελεί η ηγετική δομή

του στρατού, η οποία απευθύνεται σε στράτευμα 100

χιλιάδων στρατιωτών. Ωστόσο, οι φαντάροι είναι γύ-

ρω στις 10 χιλιάδες. Λένε ότι οι υπόλοιπες 90 χιλιά-

δες είναι οι έφεδροι στρατιώτες, γι’ αυτό και απαιτεί-

ται ο συνωστισμός αξιωματικών. Θα μπορούσε η

Εθνική Φρουρά να διοικείται από ένα ταξίαρχο και μη

χρειάζονται τόσοι πανάκριβοι «στρατηγοί». Αλήθεια,

δεν είναι η ώρα ύστερα από 38 χρόνια κατοχής, να

γίνει μια ανεξάρτητη αξιολόγηση από ειδικούς για

την αποτελεσματικότητα του στρατού. Πάντως, αν

ρωτήσουν, εκτός στρατοπέδων τους εφέδρους, ελά-

χιστοι θα πουν ότι γίνεται σοβαρή δουλειά.

➧

Κερασάκι στην τούρτα η διαταγή, οι έφεδροι να υπη-

ρετούν για δύο μέρες, εν μέσω οικονομικής κρίσης.

Δεν θα ήταν καλύτερα να διατάξουν τους λεγόμενους

Εθελοντές Πενταετούς Υποχρέωσης, οι οποίοι στην

ουσία είναι μόνιμοι υπαξιωματικοί, να βγάζουν σκο-

πιά. Οι Αστυνομικοί οι οποίοι πληρώνονται πολύ λιγό-

τερα, γιατί βγάζουν σκοπιές; Τα πολιτισμένα κράτη

θέτουν επικεφαλής του στρατού, υπουργούς Άμυνας,

οι οποίοι καλούνται να βάλουν περιορισμούς στη λο-

γική των στρατιωτικών, οι οποίοι εκπαιδεύονται να

σκοτώνουν και όχι για διοικούν ένα ειρηνικό κράτος.

➧

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε ακόμη ένα

θέατρο του παραλόγου. Οι «εγκέφαλοι» της δημόσιας

υπηρεσίας, κατάφεραν να εξαιρέσουν σε μεγάλο

βαθμό, τους εαυτούς τους, από τις μεγάλες περικοπές

που επιβάλλονται στους δημόσιους υπαλλήλους. Με

μαγικό τρόπο, σταμάτησαν οι κλίμακες για τις περικο-

πές γύρω στις κλίμακες Α12-Α13. Δηλαδή, ένα γενικός

διευθυντής θα έχει τις ίδιες περικοπές με έναν μέσο

διευθυντή του Δημοσίου. Τραγική είναι και η εξαίρε-

ση από τις περικοπές των επιδομάτων τηλεφώνου, ο-

δοιπορικών και φιλοξενίας, με τα οποία μπορούν να

επιβιώσουν τρεις και πλέον άνθρωποι. Τουλάχιστον,

ας υιοθετούσαν την πρακτική των ιδιωτικών επιχειρή-

σεων, οι οποίες προσφέρουν πιστωτικές κάρτες

στους διευθυντές τους. Η πλάκα είναι ότι πολλοί διευ-

θυντές του Δημοσίου, είναι τόσο τσιγκούνηδες που

ούτε και ένα καφέ δεν κερνούν και απολαμβάνουν τα

επιδόματα, ως αφορολόγητο μισθό. Αλλά και οι καθη-

γητές των Κρατικών Πανεπιστημίων δεν πάνε πίσω,

αφού λαμβάνουν επιπλέον από τους τεράστιους μι-

σθούς και χίλια ευρώ τον μήνα, ως κίνητρο για έλ-

θουν στην Κύπρο. Λίγα ψίχουλα απαιτούν οι πεινα-

σμένοι και οι άνεργοι. Οι πλούσιοι ας κάνουν και κάτι

για την ψυχή τους, γιατί και για αυτούς αναλογούν

δύο μέτρα γης. Και μετά ποιος ξέρει;