Ορθοδοξία
VS Ελληνισμός
Ορθοδοξία και Ελληνισμός, Ελληνισμός και Ορθοδοξία και το
παιχνίδι των λέξεων έρχεται να προσδώσει αξία στο περιεχόμενο των ημερών, σε
μια πάλη εντυπώσεων παρά σε μια πάλη ουσίας. Η πατρίδα πάνω απ' όλα, αναφωνούν
οι υπέρμαχοι των εθνικοθρησκευτικών εορτασμών, ενώ πίσω από τα μεγάλα λόγια
συνήθως κρύβεται η απορία, του γιατί και πώς αυτοί οι μακρινοί ημίθεοι
επηρεάζουν τη ζωή μας. Και ο κοσμάκης ούτε που πατά στους εορτασμούς, ενώ και στις δοξολογίες στις εκκλησίες πάλι τα ίδια συμβαίνουν. Κούφια λόγια, χωρίς νόημα και χωρίς ουσία, για ένα "αδειανό" παρελθόν, για μια "Ελένη" που φαντάζει μαζί με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Κολοκοτρώνη σαν ένας ακόμη μύθος από αδειανούς ανθρώπους.
Οι εκκλησιές γεμίζουν, οι άνθρωποι κατά χιλιάδες αυτές τις μέρες συνωστίζονται για να μεταλάβουν το σώμα και το αίμα του Χριστού, ενώ αδιαφορούν προκλητικά στα κελεύσματα των εθνικών εορτών.
Μπορεί όλα αυτά να ακούονται προκλητικά ή ακόμη και να μην είναι έτσι, αλλά η εντύπωση αυτή δεν είναι μόνο προσωπική. Ο Καραϊσκάκης και ο Παπαφλέσσας, τα Αμπελάκια και το Σούλι βροντοφωνάζουν από τους άμβωνες και τα βήματα, αλλά αν κανείς τολμήσει και αναφέρει και την άλλη πλευρά των ανθρώπων αυτών ή ότι πολλοί από αυτούς που έγραψαν "χρυσές σελίδες στην ιστορία" δεν μιλούσαν καν ελληνικά, τότε αλίμονό του. Οι άνθρωποι αυτοί, άνθρωποι και όχι θεοί, πολέμησαν για του Χριστού την πίστη την Αγία πρώτα και μετά για της πατρίδας την ελευθερία, ελευθερία της οποίας έδιδαν ιδιότητες ανάλογες με αυτές που πρεσβεύει ο χριστιανισμός και σίγουρα όχι εθνικιστικής καθαρότητας που πιστεύουν πολλοί σήμερα. Και αν ρωτούσε κανείς τους ανθρώπους αυτούς, αν γνώριζαν τι είναι Βυζάντιο, αντί απαντήσεως θα λάμβαναν ένα παράξενο βλέμμα, αφού το μόνο που ήξεραν ήταν η Πόλη, ο Πατριάρχης και το Ρωμαίικο.
Η Παναγία όλων αυτών των βασανισμένων ανθρώπων είχε μια φυσική και ταυτόχρονα μυστηριακή έννοια, αφού αποτελούσε τον ορατό - όχι αόρατο - τους σύμμαχο, στον αγώνα για δικαιοσύνη, για μόρφωση, για ανάπτυξη, για ελευθερία, ήταν η αληθινή τους μητέρα που την εμπιστεύονταν περισσότερο και από τη δική τους μητέρα. Ελληνισμός και Ορθοδοξία ήταν και είναι δύο έννοιες εντελώς διαφορετικές, οι οποίες καταξιώνονται και αποκτούν το πραγματικό τους σωστικό νόημα, μόνο όταν αντιμετωπίζονται μακριά από εθνικισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες.
Η δύναμη του Ελληνισμού είναι η δύναμη του ίδιου του πολιτισμού, είναι η δύναμη που πηγάζει από τη φιλοσοφία και τη γλώσσα, τις τελειότερες ίσως ανθρώπινες επινοήσεις στον πλανήτη που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν το κουράγιο να δημιουργήσουν.
Η δύναμη της Ορθοδοξίας είναι η δύναμη του μυστηρίου του Θεού και της προσπάθειας για θέωση του ανθρώπου, είναι η δύναμη του μυστηρίου, είναι η βίωση του παραδείσου στη γη. Όσες φορές και όπου έγινε προσπάθεια για ανακάτωμα των δύο δυνάμεων, τα αποτελέσματα ήταν πάντα τραγικά, ενώ κατά κανόνα αυτή η πρόσμιξη γινόταν από ανθρώπους που ήταν και είναι ημιμαθείς.
Πραγματικά χαμένος σ' αυτή την υπόθεση ήταν και είναι πάντα ο ελληνισμός, όχι ως πολιτισμός αλλά ως εθνική οντότητα, ο οποίος παραπαίοντας μέσα στην αλαζονεία της προγονολατρείας αναζητά "φανφάρες και μεγαλοστομίες" για να ξεχάσει την άσκηση και τον αγώνα για την αλήθεια και την ελευθερία. Η τελειότερη και πιο επαναστατική συσχέτιση - όχι σμίξιμο - ελληνισμού και Ορθοδοξίας έγινε από τους τρεις Ιεράρχες, οι οποίοι τόλμησαν να πάρουν την ελληνική φιλοσοφία και την ελληνική γλώσσα και να τη χρησιμοποιήσουν για να μεταφέρουν τις αλήθειες του Χριστού στους ανθρώπους. Αυτό που βίωναν το μετέφεραν στο χαρτί, όχι περιγράφοντάς το, αλλά προσδιορίζοντάς το, δηλαδή θέτοντας στον υπερθετικό βαθμό τα κατηγορήματα που χαρακτηρίζουν τον άπειρο και απερίγραπτο Θεό.
Πάντως για να γυρίσει ο ήλιος και για να δούμε φως είτε Ελληνικά, είτε Ορθόδοξα, πρέπει να δώσουμε αίμα, γιατί η τελειότητα ανθρώπινη και θεϊκή, μπορεί να μην αγγίζεται, αλλά προσεγγίζεται με πολύ πόνο και κόπο, με πολλή άσκηση και θυσία.
Σχόλια