Η κόπωση του κυπριακού

Η κόπωση του κυπριακού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/2/2016

 

"Από μωρό και από πελλόν να μάθεις την αλήθεια", ακόμη και το μεγάλο μυστικό ότι "ο βασιλιάς είναι γυμνός". Κύριος, με περγαμηνές ανιδιοτελούς προσφοράς προς την πατρίδα, έλεγε μεταξύ καφέ και γλυκού, ότι "καταλαβαίνω την πορεία του κυπριακού, κουβεντιάζοντας με τα εγγονάκια μου. Θεωρούν παραμύθια τα βάσανα που περάσαμε το 1974, δεν ενδιαφέρονται για τις περιουσίες μας στα κατεχόμενα και δυσανασχετούν κάθε φορά που η κουβέντα πάει στο κυπριακό και την πολιτική. Η κύρια έγνοια τους, είναι πρώτα το χαρτζιλίκι, ακολουθούν οι φίλοι τους και τέλος τα μαθήματα του σχολείου. Εκτιμώ ότι το άλυτο πρόβλημα ξέφυγε από τα χέρια των πολιτικών, απλά γιατί έχασαν το ακροατήριο τους".

 

Στην κουβέντα μπήκε ένας άλλος σοβαρός άνθρωπος, φορτωμένος με την λαϊκή σοφία. Άρχισε να μετρά τους νεκρούς, γονιούς, αδελφούς και φίλους, οι οποίοι έφυγαν από τον κόσμο αυτό, με τον καημό της επιστροφής. Θυμήθηκε το πάθος με το οποίο τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, καρφώνονταν όλοι στα μικρά ραδιόφωνα, για να ακούσουν τα νέα, για να μάθουν πότε θα επιστρέψουν στα σπίτια τους. Τότε νόμιζαν ότι ήταν θέμα ημερών η επιστροφή. Ο χρόνος πέρασε, η μια ψευδαίσθηση διαδέχθηκε την άλλη. Οι βαλίτσες για επιστροφή, γέμιζαν και άδειαζαν, αλλά όλα το ίδια έμεναν. Το όνειρο κατάντησε εφιάλτης και τα σκάνδαλα, ήρθαν το ένα μετά το άλλο, για να καταδείξουν, ότι το μόνο που σκεφτόταν το βαθύ κράτος της Κύπρου ήταν το "φάγωμεν πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν..."

 

Μοιραία ήρθαν στο προσκήνιο τα λόγια του Ντενκτάς, ο οποίος ήθελε δύο γενιές για να λυθεί το κυπριακό. Ο Ντεντκάς πέθανε, οι ιστορικοί ηγέτες των ελληνοκυπρίων, έφυγαν και οι γενιές διαδέχονται η μια την άλλη. Τα χρόνια πέρασαν και οι κατά καιρούς ελπίδες, αποδείχθηκαν κούφιες. Λίγο το ξεπλυμένο χρήμα, λίγο οι ενοχές της καταστροφής, λίγο η λατρεία της προεδρικής καρέκλας και η μια αναβολή ακολουθούσε την άλλη. Τα σχέδια των ισχυρών της γης, απορρίπτονταν το ένα μετά το άλλο. Δοκιμάσαμε την πολιτική του ενεργού ηφαιστείου του Γλαύκου Κληρίδη, με τους S-300, η οποία κατάντησε όνειρο θερινός νυκτός. Ακολούθησε η πολιτική των δήθεν διεθνών δικαστηρίων, η οποία κατέρρευσε σε μια νύκτα, με την απόφαση για τον κανονισμό της πράσινης γραμμής και την Επιτροπή Αποζημιώσεων της Τουρκίας. Στη συνέχεια ήρθαν οι σύντροφοι οι οποίοι, έφεραν την μεγαλύτερη ίσως απογοήτευση, αφού δεν τόλμησαν, ή δεν μπόρεσαν, να κάνουν την μεγάλη ανατροπή. Σήμερα φαίνεται να ακολουθούμε την ρεαλιστική πολιτική, ηττημένοι από την οικονομική καταστροφή, αλλά και τις επιθυμίες των ισχυρών, οι οποίοι δεν φαίνεται να σηκώνουν αστεία, όταν χωρίζουν την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Η συνέχεια σε επίπεδο πολιτικο-οικονομικό-κοινωνικής ανάλυσης. Σήμερα στην Κύπρο, επήλθε αυτό που καλείται κοινωνική κόπωση. Οι πολίτες απογοητεύτηκαν από τις ατέλειωτες ΜΗ ειδήσεις για το κυπριακό, οι οποίες κατακλύζουν ολημερίς και ολονυχτίς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Επισκέψεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, ατέλειωτες δυσνόητες ανακοινώσεις, συναντήσεις επί συναντήσεων και το αποτέλεσμα εδώ και 42 χρόνια, ένα μεγάλο μηδέν. Σήμερα γεννήθηκε και πάλι μια μεγάλη ελπίδα, η οποία στηρίζεται στο όνειρο των υδρογονανθράκων, στην ελπίδα για απαλλαγή από την κατάρα των δανείων και της ανεργίας και στην προσμονή του θαύματος της επανάκτησης των κατεχόμενων περιουσιών. Αυτή την φορά φαίνεται να απουσιάζει ο σκληρός εθνικισμός ή διαφαίνεται ότι δεν έχει τις δυνάμεις για να ανατρέψει μια πορεία για λύση του κυπριακού. Πάντως ότι και να γίνει τους επόμενους μήνες, το σίγουρο είναι ότι το 2017, δεν θα είναι το ίδιο όπως το 2016.