Μαζί παρανομούμε

Μαζί παρανομούμε

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/1/2016

«Άνθρωποι φτιάχνουν τους νόμους και άνθρωποι τους παραβιάζουν». Τόσο απλό είναι το θέμα, έλεγε σπουδαίος δικηγόρος, ο οποίος αυτοσαρκαζόταν για την κατάντια της δικαιοσύνης. Ο άνθρωπος καθόταν στην καφετέρια και χαμογελούσε, βλέποντας μερικούς κουτοπόνηρους λεφτάδες, να σταθμεύουν τις λιμουζίνες τους σε πεζοδρόμια και σε δρόμους με διπλή κίτρινη γραμμή. Τώρα τι σημασία έχουν αυτά, όταν κάποια αόρατα χέρια, πριν τρία χρόνια, μπήκαν στις τσέπες χιλιάδων ανθρώπων και πήραν τις οικονομίες μιας ζωής, χωρίς να δώσουν εξηγήσεις και χωρίς αιδώ. Δεν πήραν μόνο τα χρήματα, αλλά και τα όνειρα μιας ζωής και το αποκούμπι για τα υστερινά.

Ο άνθρωπος ο οποίος ξέρει πολύ καλά το «παζάρι» και την ζωή, τόσο από την καλή, όσο και από την ανάποδη, έλεγε ότι όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας συλλογής ευθύνης. Μαζί τα φάγαμε και μαζί παρανομούμε, σημείωνε ο μεγαλοδικηγόρος, υπενθυμίζοντας τα ρουσφέτια, τις εξαγορές συνειδήσεων και την συλλογική σιωπή, στην απόλαυση των αιματοβαμμένων χρημάτων των Λιβανέζων, των Ιρακινών, των Γιουγκοσλάβων, των Ρώσων και άλλων βασανισμένων λαών, τα οποία ξεπλένονταν στο νησί. Και όλα με τις ευλογίες και την συνέργεια του κατεστημένου και της εξουσίας, για να μεταφερθούν καθαρά, στις Τράπεζες των ισχυρών χωρών.

Στην Κύπρο, ζαλισμένοι από το όπιο του κλεμμένου χρήματος, μάθαμε να παρανομούμε και να αναζητούμε την αρπαχτή. Την πατήσαμε με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, όπου σχεδόν όλος ο πληθυσμός παρέδωσε εθελοντικά τις οικονομίες τους, σε μερικούς μεγαλοαπατεώνες που του πρόσφεραν χαρτιά, λεγόμενες μετοχές. Ακολούθησε η φούσκα των ακινήτων και τα απίστευτα χρέη στις Τράπεζες, στο όνειρο ενός χαμένους ονείρου. Και τώρα βιώνουμε την αγωνία και το φόβο των τραπεζιτών, οι οποίοι κυνηγούν τους καταχρεωμένους και απελπισμένους πολίτες, που δεν έχουν ούτε και εργασία για να βγάλουν τα προς το ζην.

Η πολυνομία σημαίνει και κακονομία, λένε συχνά πυκνά οι νομοθέτες και οι λειτουργοί της δικαιοσύνης. Χιλιάδες δυσνόητοι νόμοι, οι οποίοι ρυθμίζουν τα πάντα, εκτός από κάποιες λεπτομέρειες, ώστε να βρίσκουν παραθυράκια οι δικηγόροι και να γλιτώνουν τους εκάστοτε πλούσιους πελάτες τους. Ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες, όπως λένε και οι πολιτικοί, οι οποίοι θέτουν κανόνες για την ζωή των πολιτών, έστω αν μερικές φορές, ξεχνούν ότι τα αξιώματα είναι παροδικά. Πάντως ότι νομικίστικες αλχημείες και να σκαρφιστούν οι πονηροί, δεν μπορούν να σκιάσουν τους φυσικούς και αναλλοίωτους νόμους. Και υπάρχουν και οι φυσικές τιμωρίες, που είτε λέγονται θεία δίκη, είτε εκδίκηση της φύσης, οι οποίες είναι πολύ χειρότερες από τα σίδερα της φυλακής.

Οι άνθρωποι μπορούν να ενταχθούν σε δύο κατηγορίες, στη σχέση τους με τους νόμους. Αυτοί που δεν παρανομούν γιατί φοβούνται την τιμωρία, το πρόστιμο και την φυλακή. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία, η οποία τηρεί τους νόμους γιατί πιστεύει σε μια ευνομούμενη κοινωνία, όπου όλοι οι άνθρωποι θα απολαμβάνουν την κοινωνική συμβίωση. Η αλήθεια βεβαίως βρίσκεται στην μέση, με τους ανθρώπους  να κινούνται ανάμεσα στις κατηγορίες. Το σημαντικό είναι ως πολιτεία να οδηγήσουμε τους ανθρώπους, προς την κατηγορίας της αυτόβουλης τήρησης των νόμων, γιατί τα κέρδη είναι πολλαπλά και κυρίως είναι ανθρώπινα. 

«Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού» έλεγε ο Μάρξ και οι πάλαι ποτέ κομμουνιστές. Οι ερμηνείες της κλασικής ρήσης είναι πολλές. Λέγεται ότι όταν λέχθηκε για πρώτη φορά, το όπιο ήταν και εξακολουθεί είναι και φάρμακο, εκτός από ναρκωτικό. Η θρησκεία είναι η ισχυρότερη δύναμη, για να τιθασεύει το ορμέμφυτο του ανθρώπου, ώστε να κυριαρχεί η λογική και οι νόμοι της φύσης. Για αυτό και συμπλήρωναν, ότι αν δεν υπήρχε η θρησκεία, έπρεπε να την εφεύρουμε. Τα αμερικανάκια, μελετώντας και μετρώντας αυτές τις αλήθειες, πρόσφεραν αφορολόγητο καθεστώς σε όλες τις θρησκείες και αιρέσεις.