Η άπιστη εμπιστοσύνη

Η άπιστη εμπιστοσύνη

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/7/2015

 

Οι Γερμαναράδες μαζί με τους δορυφόρους τους, τήρησαν κατά γράμμα τους κανόνες του πολέμου. Στόχος όπως διαφαίνεται, μέσα από τα μισόλογα και τους ψιθύρους, τα πετρέλαια της Ελλάδας και της Κύπρου. Στην περίπτωση της Αθήνας, απαιτούσαν το λεγόμενο ταμείο αποκρατικοποιήσεων, να βρίσκεται στο Λουξεμβούργο –εμμέσως σε γερμανικά χέρια- και σε αυτό να ενεχυριαστούν τα πετρέλαια της χώρας. Στην περίπτωση της Λευκωσίας, φαίνεται ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα, αφού μπήκαν στην μέση, οι Εβραίοι και οι Αμερικάνοι. Τα περίφημα «πορτοκάλια» που πρόσφερε ο Χριστόφιας στην Μέρκελ, δεν είχαν τελικά άρωμα πετρελαίου.

Στον πόλεμο της προπαγάνδας, τα πυρά προετοιμασίας για την τελική επίθεση, ήταν για την Λευκωσία, οι καταγγελίες ότι γίνεται ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, από ρώσους μεγιστάνες. Μια ιστορία η οποία έκλεισε δέκα χρόνια προηγουμένως, με την ένταξη της Κύπρου, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άσε που τα "βρώμικα" ρούβλια, μετακόμισαν από τότε, στην Γερμανία, την Αγγλία, την Ελβετία και άλλες "καθαρές" χώρες. Για αρκετούς μήνες, τα προπαρασκευαστικά πυρά έριχναν κυρίως τα Γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης, με πηγές το βαθύ κράτος του Βερολίνου. Ακολουθούσαν πολλά άλλα ΜΜΕ στην Ευρώπη, τα οποία έριχναν «κεραυνούς» κατά της Κύπρου, προετοιμάζοντας τον κόσμο, ώστε να μην αντιδράσει για την «σφαγή» της οικονομίας του νησιού.

Στην περίπτωση της Αθήνας, πριν έξι περίπου χρόνια, τα πυρά πρώτα των Γερμανικών Μέσων Ενημέρωσης και ακολούθως πολλών άλλων ΜΜΕ στην Ευρώπη, ακόμη στην ίδια την Ελλάδα, στόχευαν τάχα τους "τεμπέληδες" Έλληνες, οι οποίοι «έτρωσαν» από τους φόρους των «επιμελών» βορειοευρωπαίων. Μόνο που οι στατιστικές δείχνουν ότι οι «τυχεροί» έλληνες που δουλεύουν, έχουν πολύ ψηλότερη παραγωγικότητα. Άσε που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, έγιναν μεταρρυθμίσεις, οι οποίες σε άλλες χώρες, για να γίνουν, θα χρειάζονταν πολλές δεκαετίες, όπως παραδέχονται πολλοί οικονομολόγοι. Τους τελευταίους μήνες άλλαξαν τροπάρι και μιλούν για την έλλειψη τάχα "εμπιστοσύνης" προς το ελληνικό κράτος. Φυσικά ξεχνούν τα σκάνδαλα, παρασιωπούν τις γερμανικές μίζες και «παίζουν πελλόν» στις φωνές για τιμωρία των πρωταγωνιστών, ακόμη και Ελλήνων, οι οποίοι κρύβονται στην Γερμανία. Η άπιστη εμπιστοσύνη των Γερμανών, ήταν και είναι, απατηλή.

Διαβάζοντας τις εφημερίδες και ακούγοντας δηλώσεις ανθρώπων που λάμβαναν μέρος στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα ή τους θεσμούς, μαθαίνεις ότι τα "σαΐνια" ακολουθούσαν την μέθοδο του "σαλαμιού" στις απαιτήσεις τους. Ζητούσαν πέντε και όταν υπήρχε συμφωνία, απαιτούσαν άλλα πέντε και ούτε καθεξής. Η πλάκα είναι ότι άκουγαν απόψεις, συμφωνούσαν με τα επιχειρήματα, αλλά επέμεναν στον στόχο που έθεταν τα «αόρατα» αφεντικά. Οι τροϊκανοί ως καλοί λογιστάδες, μετρούσαν νούμερα, αλλά ποτέ δεν στέφονταν ότι για τους ανθρώπους, το ένα συν δύο, δεν σημαίνει τρία, αλλά μπορεί και να σημαίνει από ένα μέχρι χίλια. Γι' αυτό και "έκαψαν" την Κύπρο με τις εκτιμήσεις της "Πίμκο" και την Ελλάδα με τους λανθασμένους, τάχα, πολλαπλασιαστές.

Τα ίδια ομολόγησε και ο ιδιοφυής Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος αποκάλυψε ότι συμφωνούσαν κατ’ ιδίαν με τον φοβερό Σόιμπλε, αλλά όταν ο γερμανός Υπουργός έκανε δηλώσεις, έλεγε ακριβώς τα αντίθετα. Τα ίδια έπαθε και ο σπουδαίος Αλέξης Τσίπρας, μαζί με τους πολιτικούς αρχηγού, οι οποίοι συμφώνησαν με την πανίσχυρη τάχα, Γαλλία για το πρόγραμμα που θα κατέθεταν στην σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης και όμως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, οι γερμαναράδες προχώρησαν σε "πραξικόπημα" έκαναν "εικονικούς πνιγμούς" στον Τσίπρα και τον Τσακαλώτο και αυτοί περί άλλων φαίνεται ότι τύρβαζαν. Όμως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Και όπως λέει και ο σοφός λαός, όσοι ανοίγουν τον τάφο του άλλου, πέφτουν πρώτα αυτοί μέσα.