Τα χέρια του Μεγαλέξανδρου

Τα χέρια του Μεγαλέξανδρου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/8/2015

Η ιστορία ή ο μύθος, λέει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, λίγο πριν τον θάνατο του, στην ξακουστή Βαβυλώνα, σε ηλικία μόλις 33 ετών, κάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του. Η πρώτη, ήταν να μεταφέρουν το φέρετρο με το νεκρό σώμα του, στους ώμους τους, οι καλύτεροι γιατροί της εποχής. Η δεύτερη, ήταν να σκορπιστούν, στη διαδρομή μέχρι τον τάφο του, οι θησαυροί που απέκτησε, δηλαδή ασήμι, χρυσάφι και πολύτιμοι λίθοι. Και τρίτη, ήταν τα χέρια του, να μείνουν έξω από το φέρετρο. Έκπληκτος ένας στρατηγός, ρώτησε τον μεγάλο στρατηλάτη, για τους λόγους, των ασυνήθιστων επιθυμιών του. Ο Μεγαλέξανδρος απάντησε ότι ήθελε τους πιο διαπρεπείς γιατρούς να σηκώσουν το φέρετρο του, για να δείξει ότι ούτε και αυτοί, μπορούν να θεραπεύσουν τον θάνατο. Ήθελε το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς του, ώστε να αντιληφθούν όλοι, ότι κανένας δεν μεταφέρει στον άλλο κόσμο τα πλούτη του. Και ήθελε τα χέρια του να αιωρούνται, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με άδεια χέρια και με άδεια χέρια άδεια φεύγουμε.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και θα επαναλαμβάνεται όσο υπάρχουν άνθρωποι. Δισεκατομμυριούχοι, εκατομμυριούχοι, άρχοντες, εξουσιαστές του κόσμου, καλλιτέχνες και κάθε λογής προβεβλημένοι άνθρωποι, που πούλησαν την ψυχή τους, για λίγα ψήγματα δόξας, σε μια στιγμή κλείνουν τα μάτια, όσους γιατρούς και αν έχουν δίπλα τους. Πολύ σοφά ο σπουδαίος Άκης Πάνου έγραψε: «η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο…» και η μέγιστη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου εμπνεύστηκε: «Δύο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, σεργιάνισα ένα πρωινό κι ώσπου να ‘ρθεί το δειλινό, από την άλλη βγήκα…» Και διερωτάσαι γιατί αυτοί οι έξυπνοι άνθρωποι, με τόσα χαρίσματα, αδυνατούν να δουν την πραγματική πηγή της χαράς, που βρίσκεται στο απλό «δώσε» και όχι «πάρε». Οι τελευταίες στατιστικές στον κόσμο λένε ότι το 1% των ανθρώπων, κατέχει τόσο πλούτο, όσο κατέχει το υπόλοιπο 99% του κόσμου. Τραγικά είναι τα στατιστικά Ευρώπη, που τάχα επαγγέλλεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην Κύπρο περίπου ένας στους τέσσερις ζει κάτω ή στο όριο της φτώχειας, ενώ την Ελλάδα τα ποσοστά διπλασιάζονται. Βεβαίως η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την Αφρική, όπου κατά εκατομμύρια πεθαίνουν παιδιά και ενήλικες, γιατί δεν έχουν ένα εμβόλιο ή ένα φάρμακο αξίας μερικών ευρώ. Τα ίδια και χειρότερα με τους τολμηρούς που διασχίζουν με σαπιοκάραβα την Μεσόγειο, για ένα καλύτερο μέλλον.

Η λύση δεν βρίσκεται σίγουρα στην φιλανθρωπία, ούτε στις ανθρωπιστικές, τάχα αποστολές. Όλα αυτά γίνονται, μάλλον για να καθησυχάζεται λίγο η συνείδηση των ισχυρών του κόσμου, που είτε έτσι, είτε αλλιώς, διαθέτουν στίγματα ανθρωπιάς. Η λύση βρίσκεται στην λεγόμενη κατανομή της εργασίας, στην κατανομή του πλούτου, ο οποίος στο τέλος της ημέρας δεν θα αφήσει λιγότερο πλούσιους, τους σύγχρονους «Μίδες». Πιο απλά στην εφαρμογή της κινέζικης παροιμίας, που λέει ότι είναι καλύτερα να μάθεις ένα πεινασμένο να ψαρεύει, παρά να του χαρίσεις χίλια κιλά ψάρια. Ο καπιταλισμός ο οποίος κατάντησε σήμερα η μόνη πραγματική κοσμοθεωρία, στηρίζεται στην κατανάλωση. Αντί οι φτωχοί και πλανεμένοι να αγοράζουν όπλα και να σκοτώνονται μεταξύ τους, είναι καλύτερο να αγοράζουν τρόφιμα και εργαλεία για να καλλιεργούν την γη τους. Φυσικά κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι θα μπορέσει να περιορίσει τις αχαλίνωτες επιθυμίες των ανθρώπων. Ωστόσο είναι τραγικό να πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα. Και στην Κύπρο, αν δεν κλείσουν τα λεγόμενα κοινωνικά παντοπωλεία, αν δεν προσφερθεί εργασία στους άνεργους, αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη, σίγουρα δεν θα έλθουν καλύτερες μέρες, όσες «σοφές» εντολές και αν δώσει η τρόικα και οι άλλοι «σοφοί» οικονομολόγοι.