Μηδέν στη ζωή ο καλός ο μαθητής

Μηδέν στη ζωή ο καλός ο μαθητής

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/10/2014

Σε ένα από τα σπουδαιότερα και πλουσιότερα πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών, θέλησαν να επενδύσουν στα ισχυρά χρηματιστήρια της χώρας, τις δωρεές που λαμβάνουν από μεγάλες εταιρίες. Στόχος τους, ήταν να αυξήσουν περαιτέρω τα κεφάλαια του πανεπιστημίου και να πολλαπλασιάσουν τα ερευνητικά προγράμματα. Αποφάσισαν «έξυπνα», να αναθέσουν σε μια ομάδα, από τους καλύτερους καθηγητές χρηματοοικονομικών σπουδών και τους λαμπρότερους φοιτητές του Πανεπιστημίου, να επενδύσουν τα χρήματα, τα οποία ανέρχονταν σε πολλά εκατομμύρια δολάρια. Αλλά τα δυνατότερα ίσως μυαλά του κόσμου, οι άνθρωποι που εκπαιδεύονταν για να αναλάβουν τις υψηλές θέσεις στα Χρηματιστήρια και τις Τράπεζες, όχι μόνο της υπερδύναμης, αλλά και του κόσμου όλου, δεν τα κατάφεραν. Μελέτησαν τα δεδομένα, επένδυσαν στα καλύτερα στα «χαρτιά», στις «σίγουρες» μετοχές, αλλά αυτές έπεφταν αντί να ανεβαίνουν. Οι επενδυτές «του πατώματος», οι άνθρωποι του παζαριού, ήξεραν πολύ περισσότερα, από τα «ρετιρέ» του πανεπιστημίου. Αποτέλεσμα ήταν το σπουδαίο πανεπιστήμιο να καταγράψει ζημιές εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.

Στην Λευκωσία, σε μια δημόσια υπηρεσία, ένα υπάλληλος θέλησε να αγοράσει ένα εξάρτημα ενός μηχανήματος, ένα αναλώσιμο, το οποίο άξιζε μόνο 30 ευρώ. Για πολλά χρόνια αγόραζε το εξάρτημα, έδιδε την απόδειξη και λάμβανε τα χρήματα. Τώρα οι διαδικασίες άλλαξαν, θα πρέπει να υπάρχουν προεγκρίσεις από διευθυντές και λογιστές και επιπλέον να συμπληρωθούν ένα σωρό χαρτιά. Ο ευσυνείδητος υπάλληλος, δεν άντεξε, πήγε και αγόρασε από την τσέπη του το εξάρτημα, ώστε να συνεχίσει εξυπηρετεί τους πολίτες. Ο άνθρωπος έλεγε τον πόνο του και διερωτάτο αν έχουν λογική οι νέες αυστηρές εντολές των προϊσταμένων του. «Καλά δεν σκέφτονται πόσες ώρες, ίσως και μέρες, θα έπρεπε να κάθομαι, μέχρι να λειτουργήσει ξανά το μηχάνημα; Δεν γνοιάζονται για την ταλαιπωρία των πολιτών, οι οποίοι θα έχαναν ώρες και μέρες αναμένονται να εξυπηρετηθούν;»

Ένας τραπεζικός, ο οποίος ασχολείται με την παραχώρηση δανείων, διατύπωνε την απλή απορία, αν οι διοικούντες και διευθύνοντες τις Τράπεζες, ξέρουν τι κάνουν. «Για να δώσουμε ένα μικρό δάνειο, θα πρέπει ο πελάτης, να μας φέρει ένα «κιβώτιο» από πιστοποιητικά και έγγραφα. Ακόμη και εγώ βαριέμαι να ταξινομώ τα χαρτιά. Τα περισσότερα είναι αχρείαστα, αλλά ούτε και υπάρχει λόγος να τα μαζεύουμε. Αποτέλεσμα είναι να χάνει ο πελάτης απίστευτες ώρες, να  χάνουμε εμείς οι τραπεζίτες, ατέλειωτες ώρες για να μελετήσουμε τα χαρτιά. Στο τέλος όλα αυτά αποτιμώνται σε τεράστια έξοδα, τα οποία φυσικά επιβαρύνεται ο δανειολήπτης. Τα ίδια και χειρότερα με τις αναδιαρθρώσεις δανείων, μόνο που εδώ υπάρχει η υποψία ότι θέλουν να πολλαπλασιάσουν τα έσοδα της Τράπεζας, με τις επιπλέον χρεώσεις και τα ψηλά τιμωρητικά επιτόκια.»

Μετά την καταστροφή και το «κούρεμα» των καταθέσεων, φαίνεται ότι βάλθηκαν όλοι να φτιάξουν ένα «αστυνομικό» κράτος, το οποίο θα ελέγχει την κάθε οικονομική δραστηριότητα. Ίσως αποτελεί και το άλλοθι στην αδυναμία της πολιτείας, να αρπάξει και να τιμωρήσει, τους πρωταγωνιστές της μεγάλης και πρωτοφανούς διεθνώς, κλοπής των αποταμιεύσεων των πολιτών. Κανείς δεν φαίνεται να γνοιάζεται ότι το «αστυνομικό κράτος» έχει τεράστιο κόστος σε χαμένες εργατοώρες. Φαίνεται ότι όλοι οι άνθρωποι της εξουσίας, το μόνο που σκέφτονται, είναι να «χωθούν» πίσω από χαρτιά, ώστε να μην έχουν ευθύνη. Η λήψη αποφάσεων αποτελεί «σπάνιο είδος» και όλοι φαίνεται να περιορίζονται στην διαχείριση, ενός συστήματος το οποίο καταρρέει μέρα με την μέρα, από την ακινησία και τον φόβο. Και όλα αυτά για να επιβεβαιωθεί ο στοίχος που θέλει τον πιο καλό τον μαθητή, να λαμβάνει μηδέν στην ζωή.