Κουβέντες χωρίς νόημα

Κουβέντες χωρίς νόημα

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/9/2014

«Δεν καταλαβαίνω τίποτα, τι στο καλό συζητούν και τι ψηφίζουν εκεί στην Βουλή; Διερωτώμαι τι κουβεντιάζουν και τι διαπραγματεύονται με τους τροϊκανούς, στο Υπουργείο Οικονομικών και στο Προεδρικό; Τι άραγε κρύβεται πίσω από τον καυγά με τις εκποιήσεις; Τι παιγνίδια άραγε παίζουν όλοι οι αχόρταγοι εραστές της εξουσίας;» Η απορία του πάλαι ποτέ νοικοκυραίου και σήμερα άνεργου πολίτη, προς τους «παντογνώστες» αλλά και μπατίρηδες δημοσιογράφους, επαναλαμβάνεται στα καφενεία, από χιλιάδες απελπισμένους δανειολήπτες, που αδυνατούν, όχι μονό να προσφέρουν αυτά πρέπει στα παιδιά τους, αλλά και να πληρώσουν την δόση, του προβληματικού ξαφνικά δανείου τους.  Ο εξαπατημένος από τα πάθη του νοικοκυραίος, βρίζει τον «κουμπάρο» τον τραπεζίτη και συνεχίζει να διερωτάται: «Καλά γιατί δεν μας λεν πότε θα μας πάρουν τα σπίτια και τις περιουσίες μας και μας «πρήζουν» με ένα σωρό ακαταλαβίστικους νόμους και ένα σωρό υποσχέσεις; Καλά δεν είναι αυτοί που σε μια νύκτα μας έκλεψαν τις καταθέσεις και σε μια νύκτα μας μείωσαν τους μισθούς, ώστε να μην μπορούμε να πληρώνουμε τα χρέη μας; Μας έκοψαν τα πόδια και τώρα μας ραβδίζουν για να τρέχουμε.»

Το πολιτικό σύστημα, οι πολιτικοί ταγοί, απομυθοποιούνται μέρα με την μέρα και οι εκλογές δεν είναι μακριά. Οι άνθρωποι της εξουσίας, αδυνατούν να δώσουν προοπτική, απέτυχαν να παρουσιάσουν ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση και κυρίως αδυνατούν να δώσουν όραμα και προοπτική για το μέλλον. Και η πλάκα, είναι ότι οι αστοχίες των ταγών, επιβεβαιώνονται στη συνείδηση των πολιτών, μέσα από την «λογοδιάρροια», των «θα» και των «πρέπει» και τις ατέλειωτες «δηλώσεις και αντιδηλώσεις» χωρίς νόημα και χωρίς ουσία. «Καλά δεν καταλαβαίνουν ότι τους βαρεθήκαμε, ότι μπουχτίσαμε από λόγια, ότι κουραστήκαμε να τους βλέπουμε σε γκαλά δείπνα, σε πανηγύρια και χορούς και δεν μας γνοιάζουν τα κατορθώματα τους; Καλά πότε σκέφτονται, πότε σχεδιάζουν, πότε ξεκουράζονται, πότε κοιμούνται με τα προβλήματα για να βρουν λύσεις;» συνέχιζε να μονολογεί ο απελπισμένος άνεργος καφενόβιος, ο οποίος κατά διαστήματα άφηνε και κάποια «μαργαριτάρια» να βγουν από το στόμα του.

Και όλα αυτά την ώρα που πολλαπλασιάζεται, αντί να μειώνεται η γραφειοκρατία. Στοίβες τα χαρτιά για μια αίτηση, την εποχή των υπολογιστών και του διαδικτύου. Απίστευτη ταλαιπωρία για συλλογή εγγράφων, την ώρα των ηλεκτρονικών τσιπς, στα οποία θα χωρούν τα στοιχεία όλη της ζωής, ενός ανθρώπου. Κόβουν τους μισθούς, κόβουν τα ωφελήματα οι «έξυπνοι» αλλά ποτέ δεν υπολογίζουν το κόστος της γραφειοκρατίας, τις δαπάνες για μετακινήσεις και τις χαμένες εργατοώρες. Άσε την ψυχική οδύνη η οποία δεν αποτιμάται. Και ο τελευταίος επιχειρηματίας, όταν αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, το πρώτο που κάνει είναι να μειώσει το λειτουργικό κόστος. Το χρεοκοπημένο δημόσιο, το μόνο που κάνει είναι να αυξάνει τις θέσεις αξιωματούχων, είναι να συνεχίζει να νοικιάζει πανάκριβα γραφεία, λες και αυτά που διαθέτει το κράτος, δεν μπορούν να χωρέσουν όλους τους υπαλλήλους.

Ο άνθρωπος της πείρας και της λαϊκής σοφίας, διερωτάτο μήπως οι «σοφοί» ταγοί του τόπου, δεν γνωρίζουν, την κινέζικη παροιμία, η οποία λέει ότι: «είναι προτιμότερο να μάθεις σε ένα πεινασμένο να ψαρεύει, παρά να του χαρίσεις εκατό καρβέλια ψωμί. Τα ψωμιά θα λείψουν, αλλά όχι τα ψάρια από την θάλασσα». Δεν θα ήταν καλύτερα, αντί να δίδουν εκατομμύρια στα επιδόματα της ανεργίας, να δίδουν τα χρήματα αυτά, έναντι κάποιου είδους εργασίας; Έγινε ένα πρώτο βήμα με τους νέους άνεργους, οι οποίοι πληρώνονται για να αποκτήσουν πείρα. Θα μπορούσε ανάλογα σχέδια να γίνουν για όλους τους ανέργους. Σε τομείς που δεν θα επηρεάζονται οι εργασιακές σχέσεις και για να μην μπορούν οι εργοδότες, να αντικαθιστούν τους υπαλλήλους με ανέργους. Ιδέες και προτάσεις υπάρχουν πολλές, φτάνει οι ταγοί να κατεβούν στα καφενεία και φτάνει να αφήσουν και λίγο χρόνο από τις κοινωνικές τάχα υποχρεώσεις –βλέπε ψηφοθηρία- για να κοιμηθούν στα αληθινά προβλήματα του λαού.