Το παιγνίδι Αναστασιάδη και η φάρσα Ερογλου

Το παιγνίδι Αναστασιάδη και η φάρσα Ερογλου

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/12/2013

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

Η γλώσσα του σώματος, η εικόνα των δύο ηγετών, του Νίκου Αναστασιάδη και του Ντερβίς Ερογλου, μετά το δείπνο και την άτυπη συνάντηση, έξω από το εστιατόριο «Chateau Statous» στην νεκρή ζώνη, φανέρωσε εν πολλοίς και την πραγματική ουσία, του άλυτου κυπριακού προβλήματος. Από την μια ο δυναμικός Αναστασιάδης, υπέδειξε με έντονο τρόπο, στους δημοσιογράφους και στους κινηματογραφιστές να ησυχάσουν, οι οποίοι όπως πάντα σε τέτοια μεγάλα γεγονότα, συνωστίζονταν θορυβώντας, για να έχουν μια καλή εικόνα και ένα καθαρό ήχο, από τις δηλώσεις των ηγετών.

Από την άλλη ο Ερογλου, αποσβολωμένος και ολίγον τι φοβισμένος, προσπαθούμε να βρει το χαρτί, για να διαβάσει την μακροσκελέστατη δήλωση του. Εντυπωσιακή ήταν και η διαφορά στον τρόπο, με τον οποίο παρουσίασαν τα αποτελέσματα. Ο Ερογλου με σκυμμένο το κεφάλι, διάβασε ένα προσχεδιασμένο κείμενο, δηλαδή ανακοίνωσε προειλημμένες αποφάσεις, ενώ ο Αναστασιάδης, με ηγετικό αέρα, εκ του προχείρου, ανακοίνωσε με διπλωματικό τρόπο, το ναυάγιο της μακράς συνάντησης.

Σίγουρα ο Νίκος Αναστασιάδης κέρδισε τις εντυπώσεις στα Μέσα Ενημέρωσης, ενώ ο Ντερβίς Ερογλου έχασε επικοινωνιακά. Επί της ουσίας, όμως ποιος κέρδισε; Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έθεσε ένα μεγάλο στόχο, έθεσε το μάξιμουμ, για συμφωνία επί κοινού ανακοινωθέντος και δεν το πέτυχε. Ο τουρκοκύπριος ηγέτης διατήρησε ή και κέρδισε αυτά που ζητούσε δημοσίως και επί πλέον, έθεσε και προτάσεις, δηλαδή έκανε ένα βήμα μπροστά.

Από εδώ και πέρα, ο χρόνος θα δείξει αν έπαιξε πολιτικά σωστά ο Αναστασιάδης, με την πρωτοβουλία του, να καλέσει σε δείπνο τον Ερογλου, χωρίς την συμμετοχή των Ηνωμένων Εθνών. Άγνωστες παραμένουν και οι ενδεχόμενες συνέπειες των άτεγκτων θέσεων Ερογλου, οι οποίες μπορεί να αποδειχθούν μια μεγάλη φάρσα ή και γκάφα, ή μπορεί και να οδηγήσουν σε άλλους δρόμους το κυπριακό.      

Άραγε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ήθελε με αυτό το ηχηρό αδιέξοδο, να προκαλέσει την εμπλοκή των ισχυρών δυνάμεων, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ισραήλ,  ώστε να παρέμβουν και να συνετίσουν την Άγκυρα, η οποία βρίσκεται σίγουρα πίσω από τον Ερογλου. Άραγε ο Νίκος Αναστασιάδης πορεύεται στα βήματα του Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος έλεγε ότι προώθησε την πολιτική του «ενεργού ηφαιστείου», με τους S-300, γιατί κανένας δεν ενδιαφερόταν τότε, για το κυπριακό.

Το φυσικό αέριο αποτελεί ένα ισχυρό λόγο, για να κινηθούν οι ισχυροί του κόσμου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, και οι πολυεθνικές εταιρίες, επείγονται να αντλήσουν, χωρίς προβλήματα ασφάλειας, τον υποθαλάσσιο πλούτο. Το Ισραήλ επείγεται να επιλυθούν ή και ρυθμιστούν τα προβλήματα, ώστε να μπορέσει γρήγορα να προχωρήσει σε εξαγωγές. Ακόμη και η Τουρκία, η οποία εισάγει ρωσικό φυσικό αέριο δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, σίγουρα θέλει να εισάγει από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, σε πολύ χαμηλότερες τιμές και επιπλέον χωρίς τον μπαμπούλα του μονοπωλίου της Ρωσίας.

Το σύμπαν φαίνεται  να συνωμοτεί για ακόμη μια φορά, για την λύση του κυπριακού. Το ερώτημα είναι αν ο μικρόκοσμος της Κύπρου, που νομίζει ότι συντονίζει το σύμπαν, μπορεί για ακόμη μια φορά να αποσυντονίσει την λύση του κυπριακού. Από το 1974 ακούμε για χαμένες ευκαιρίες, μιλούμε για αδιαλλαξία της Τουρκίας, αλλά το μόνο που συμβαίνει, είναι να περνά ο καιρός, να πεθαίνουν οι πρόσφυγες και να επιβεβαιώνεται ο Ντενκτάς που ζητούσε δύο γενιές για να λύση το κυπριακό.

Και το χειρότερο, είναι ο κίνδυνος, σήμερα που πτωχεύσαμε, να μας αγοράσουν σε μια νύκτα οι Τούρκοι, μέσα από τις εξαγορές των Τραπεζών, τις ιδιωτικοποιήσεις των ημικρατικών οργανισμών και το ξεπούλημα περιουσιών, όχι μόνο στα κατεχόμενα, αλλά και στις ελεύθερες περιοχές. Τα πονηρά παιγνίδια που θέλαμε να παίξουμε, όταν είμαστε πλούσιοι, σήμερα ενδεχομένως να παιχθούν εις βάρος μας και να επιβεβαιωθούν οι Κασσάνδρες, που μιλούν για το τέλος του ελληνισμού.