Κρύος ιδρώτας κατέλαβε
τους μισθοσυντήρητους, α-
κούγοντας τον νέο υπουργό Εργασίας Χάρη Γεωργιά-
δη, να λέει στο ΡΙΚ ότι η ανεργία καλπάζει και από το
15% δυνατό να φθάσει στο 20%. Οι νέοι οι οποίοι
βιώνουν την απόγνωση της ανεργίας, με τέτοιες δη-
λώσεις, χάνουν και τις τελευταίες ελπίδες για καλύ-
τερες μέρες. Όσοι μπορούν αναζητούν προορισμούς
και ψωμί στην ξενιτιά. Τα στατιστικά στοιχεία, μπορεί
να λέγονται «ελαφρά τη καρδία», αλλά είναι πολύ
βαριά για τους βιοπαλαιστές και την οικονομία του
τόπου. Κάθε εκατοστιαία μονάδα στο ποσοστό ανερ-
γίας, μεταφράζεται χιλιάδες κοινωνικά αποκλεισμέ-
νους ανθρώπους, σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, σε
στέρηση εσόδων του Δημοσίου, αλλά και σε δαπάνες
εκατομμυρίων ευρώ, από τα ταμεία του κράτους για
κοινωνικές παροχές. Το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι
κάθε εκατοστιαία μονάδα αποτελεί αιτία σοβαρών
κοινωνικών και ψυχολογικών προβλημάτων. Άσε τις
άλλες ψυχοσωματικές επιπτώσεις που δεν γράφο-
νται και δεν λέγονται. Δηλαδή ένας φαύλος κύκλος, ο
οποίος διαλύει ψυχές, σώματα, αλλά και κυβερνή-
σεις, αν δούμε το παράδειγμα της Ελλάδας.
Á Η υπογραφή του Μνημονίου αποτελεί μια
λύση, αλλά
«οι βάρβαροι» θα διέλθουν στη συνέχεια, με την α-
ναμενόμενη νέα ύφεση. Οι νέες φορολογίες, οι νέες
περικοπές μισθών και θέσεων εργασίας, θα φέρουν
μοιραία φτώχεια και πείνα σε ένα σημαντικό ποσο-
στό του πληθυσμού και συνεπακόλουθα την εκτόξευ-
ση της εγκληματικότητας. Κάθε κρίση αποτελεί και
ευκαιρία για αλλαγές. Ο γιγαντισμός της δημόσιας υ-
πηρεσίας, ο παραλογισμός της γραφειοκρατίας, σε
συνδυασμό με την εκτόξευση της διαφθοράς και της
διαπλοκής, μπορούν λόγω «ανάγκης» να διορθωθούν
ή τουλάχιστον να μειωθούν. Την ίδια ώρα θα πρέπει
να προωθηθεί αυτό που καλείται κοινωνική αλληλεγ-
γύη, ώστε κανένας να μην πεθάνει από την πείνα ή α-
πό το ψυχοπλάκωμα.
Á Ο πόλεμος κατά της ανεργίας, η μάχη
κατά της σύγ-
χρονης «κατάρας» δεν γίνεται ούτε με μεγάλα λόγια
ούτε με θεωρητικές αναλύσεις. Απαιτούνται πρακτι-
κές και γρήγορες λύσεις, έστω και αν θα πρέπει να
θιγούν κακώς νοούμενα εργοδοτικά και συντεχνιακά
κατεστημένα. Πρώτη στην έγνοια των κυβερνώντων
θα πρέπει να είναι οι νέοι, η ισχυρότερη δύναμη της
κοινωνίας, η οποία σήμερα μαραζώνει από την αδια-
φορία της πολιτείας, η οποία, να σημειωθεί, πληρώ-
νει εκατοντάδες εκατομμύρια για την εκπαίδευσή
τους. Είναι καλό να υπάρξει προβληματισμός για την
αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης, καθώς και για τις
«βασιλικές» συντάξεις που λαμβάνουν, κυρίως πολ-
λοί πρώην υψηλόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι. Μια
σκέψη είναι να μειωθεί το όριο αφυπηρέτησης για
τους διευθυντές του Δημοσίου και να τεθεί οροφή
στο ύψος των συντάξεων. Με τα χρήματα που θα ε-
ξοικονομηθούν θα μπορούσαν να εργοδοτηθούν νέοι
άνθρωποι, όχι κατά ανάγκη σε θέσεις του Δημοσίου.
Á Η εναλλαξιμότητα
στη δημόσια υπηρεσία είναι κάτι
παραπάνω από ανάγκη, όπως επίσης και η κατάργη-
ση δεκάδων διευθυντικών θέσεων, οι οποίες δημι-
ουργήθηκαν με μόνο κριτήριο την ικανοποίηση κομ-
ματικών στελεχών. Τα χειρότερα παραδείγματα είναι
ο στρατός με διοίκηση που αντιστοιχεί σε 100 χιλιά-
δες στρατιώτες, ότι οι φαντάροι είναι δέκα φορές λι-
γότεροι. Αλλά και η Αστυνομία η οποία είναι από τις
πολυπληθέστερες στον κόσμο σε σχέση με τον πλη-
θυσμό της Κύπρου. Τα ίδια και στην εκπαίδευση και
σε πολλές άλλες υπηρεσίες.
Á Αυτό
που καλείται ιδιωτικοποίηση ή μετοχοποίηση η-
μικρατικών οργανισμών δεν είναι τίποτα άλλο, παρά
η ανάληψη από «σκληρούς» ιδιώτες επιχειρηματίες,
της ευθύνης να διώξουν εργαζόμενους, οι οποίοι
προσλήφθηκαν από το πολιτικό κατεστημένο, με μό-
νη ανάγκη την αύξηση των ψηφοφόρων. Βεβαίως, οι
«κακοί» ιδιώτες θα πληρωθούν πολύ αδρά και θα
κερδίσουν πολύ περισσότερα. Αν το δημόσιο είχε μά-
νατζερ ή αν τολμούσαν οι πολιτικοί να πάρουν δύσκο-
λες αποφάσεις, τότε τα δημόσια ταμεία θα ήταν υ-
περπλήρη.
Á Η λύση,
βεβαίως, δεν βρίσκεται στην απόλυση χιλιά-
δων ανθρώπων και τη δημιουργία τεράστιων κοινωνι-
κών προβλημάτων. Η λύση βρίσκεται στη σταδιακή
μείωση των θέσεων στο Δημόσιο και η δημιουργία
νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Ταυτό-
χρονα, μπορούν να ληφθούν «έξυπνα» μέτρα που
συνάδουν με τους σύγχρονους κανόνες διοίκησης.
Για παράδειγμα, σήμερα το Δημόσιο πληρώνει δεκά-
δες εκατομμύρια για να ενοικιάζει γραφεία. Θα μπο-
ρούσε να αλλάξει η «παράλογη» και ξεπερασμένη
διεθνώς νοοτροπία, κάθε υπάλληλος να έχει το δικό
του γραφείο και οι εργαζόμενοι κατά τμήμα, να βρί-
σκονται σε τεράστια γραφεία. Το χειρότερο παρά-
δειγμα αποτελεί το ίδιο το Υπουργείο Οικονομικών.
Αν χαλούσαν τους τοίχους και έβαζαν μαζί πολλούς
υπαλλήλους, θα μπορούσαν να χωρέσουν εκατοντά-
δες υπάλληλοι, οι οποίοι εργάζονται σε πολυτελέ-
στατα
αλλά και ενοικιασμένα γραφεία.__
Σχόλια