Το κλάμα του λαού για το πόκερ των ισχυρών

Á Τα δάκρυα έτρεχαν βροχή από τα μάτια σοβαρού

βουλευτή, την ημέρα που καταψηφιζόταν το κούρε-

μα των καταθέσεων. Μονολογούσε λέγοντας ότι «δεν

δέχομαι να μας λένε ότι είμαστε κλέφτες. Δεν ανέχο-

μαι τους Ευρωπαίους που βάζουν το χέρι τους στην

τσέπη μας και αρπάζουν τις οικονομίες μιας ζωής.

Δεν δέχομαι να μας συμπεριφέρονται σαν να είμα-

στε δούλοι, αυτοί που αιματοκύλισαν τον κόσμο, αυ-

τοί που διέλυσαν τη μισή Ευρώπη, αυτοί που πρέπει

να ντρέπονται για την ιστορία τους». Δίπλα του, άλ-

λος βουλευτής μιλούσε για να βάσανα του κόσμου.

Νοικοκυραίοι με παιδιά εκλιπαρούν για μια οποιαδή-

ποτε «ταπεινή» δουλειά, για λίγα ευρώ, ώστε να αγο-

ράσουν αγαθά για το τραπέζι τους. Αποκάλυψε ότι

καθημερινώς αναγκάζεται να πληρώνει λογαρια-

σμούς σε υπεραγορές ανθρώπων, αληθινά νεόπτω-

χων, ώστε να μπορέσουν να θρέψουν τα παιδιά τους.

Άνθρωποι με αξιώματα, αλλά με αξιοπρέπεια και με

αλτρουιστική συμπεριφορά.

 

 

Á Ο κοσμάκης, τις τελευταίες μέρες, έπεσε σε μια

συλλογική κατάσταση κατάθλιψης. Οι εικόνες είναι

συγκλονιστικές, με τις ουρές ανθρώπων έξω από τις

αυτόματες μηχανές ανάληψης χρημάτων για λίγα

ευρουλάκια. Την ίδια ώρα, οι τηλεοράσεις και τα ρα-

διόφωνα, από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα, σε έναν

παροξυσμό «λαϊκισμού», έσπερναν τον φόβο και τον

τρόμο στους ανθρώπους, διαλαλώντας και «πουλώ-

ντας το παραμύθι» των ομάδων συμφερόντων, των

λόμπι, που αισθάνονταν ότι έχαναν τα συμφέροντά

τους. Εδώ μιλούμε για συμφέροντα εκατομμυρίων,

ομάδων όπως οι τραπεζίτες, οι δικηγόροι, οι λογι-

στές και πολλοί άλλοι επιχειρηματίες. Και ξαφνικά

είδαμε δεκάδες οικονομολόγους στις τηλεοράσεις

να προσπαθούν να πείσουν για το καλό των εργαζο-

μένων, υπονοώντας ότι πρέπει πρώτα να διασφαλι-

στούν τα δικά τους συμφέροντα. Έχει και πλάκα η υ-

πόθεση, αφού η γλώσσα του σώματος φανερώνει τα

αφανέρωτα. Μόλις άκουγαν την λέξη «κούρεμα»,

πάθαιναν «ταράκουλο». Η Κύπρος κατέστη το επίκε-

ντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και δεκάδες

τηλεοπτικά συνεργεία και δημοσιογράφοι βρίσκο-

νται στο νησί. Μυρίστηκαν «ψόφιο», θέλουν να δουν

εικόνες Αργεντινής και φαίνεται ότι ικανοποιούνται

μερικώς.

 

 

Á Ο πρώην πλανητάρχης Μπιλ Κλίντον, στη σπουδαία ο-

μιλία του στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, είχε

αφήσει την αιχμή «αν τα καταφέρετε» να ανορύξετε

το φυσικό αέριο, τότε το νησί θα καταστεί παράδει-

σος. Και τα λόγια του, τα οποία πέρασαν πριν από με-

ρικούς μήνες απαρατήρητα, ήταν προφητικά. Σήμερα

βλέπουμε ένα απίστευτο παιχνίδι πόκερ, με γεωπο-

λιτικές και άλλες πολιτικο-οικονομικές διαστάσεις. Οι

Ρώσοι, λένε, θέλουν το τερματικό στο Βασιλικό, το ο-

ποίο επιθυμούν και οι Ισραηλινοί και οι Γάλλοι και οι

Γερμανοί και οι Αμερικανοί και χώρες από όλο τον κό-

σμο. Τα οικόπεδα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώ-

νη τα θέλουν και οι μεν και οι δε και άλλοι πολλοί. Οι

Ευρωπαίοι θέλουν να διαλύσουν το νησί, ως χρημα-

τοπιστωτικό κέντρο, και να διώξουν τα ρωσικά κεφά-

λαια. Την ίδια ώρα, η Μόσχα φαίνεται ότι ζητά πολλά

από την Κύπρο και τα τεράστια συμφέροντα φαίνο-

νται να συγκρούονται ή να συντονίζονται σε άλλα ε-

πίπεδα. Ένας φαύλος κύκλος και στη μέση η Λευκω-

σία, η οποία θα πρέπει να πάρει αποφάσεις και κυ-

ρίως να διαλέξει στρατόπεδο. Η μέση λύση και οι με-

σοβέζικες θέσεις δεν βγήκαν σε καλό, σε καμία φά-

ση της ιστορίας της σύγχρονης Κύπρου. Το δράμα των

ημερών απέδειξε για μια ακόμη φορά την έλλειψη

προγραμματισμού, την απουσία μελέτης και τον ερα-

σιτεχνισμό της πολιτικής ηγεσίας. Όλα στο κουτου-

ρού και όλα στο «κρύψε να περάσουμε». Τελικά, για

όλα φταίει το ξερό μας το κεφάλι.