Κυβερνώσα Βουλή και η ακυβερνησία στα δικαστήρια

➧ Η πρώτη και πραγματική εξουσία σε αυτό τον τόπο
βρίσκεται στα δικαστήρια και δεν το ξέρουμε; Κάθε
φορά που πλακώνονται εκτελεστική και νομοθετική
εξουσία, τη λύση τη δίνει το Ανώτατο Δικαστήριο, το
οποίο αποτελεί και τον τελικό κριτή για όλους τους
νόμους. Όταν δεν συμφωνεί ο Πρόεδρος της Δημο-
κρατίας με τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή τους α-
ναπέμπει στο Κοινοβούλιο και αν επιμένουν οι αντι-
πρόσωποι του λαού, τότε ο Πρόεδρος αναφέρει τους
νόμους στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο έχει και τον
τελικό λόγο.
➧ Πριν από μερικά χρόνια έγινε του «κουτρούλη ο γά-
μος» όταν στο σχέδιο Ανάν υπήρχε πρόνοια ότι ο τελι-
κός κριτής για τις διαφορές μεταξύ των δύο Κοινοτή-
των θα ήταν ένα δικαστήριο με πρόεδρο ένα ξένο, ένα
τρίτο κοινής αποδοχής δικαστή. Για κάποιους υποστη-
ρικτές του ΟΧΙ η πρόνοια αποτελούσε κόκκινο πανί,
γιατί θα χανόταν η κυριαρχία της Ενωμένης Κύπρου.
Για μερικούς από τους υποστηρικτές του ΝΑΙ η πρό-
νοια αυτή ήταν θαυμάσια, αφού μόνο ένας ξένος θα
μπορούσε να βάλει τάξη στη διαφθορά και την αναξιο-
κρατία που επικρατεί στο νησί και στις δύο Κοινότητες.
➧ Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε δύο πρωτοφανή γε-
γονότα, για το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί το
πολίτευμα στην Κύπρο. Ο γενικός εισαγγελέας εγκαλεί
τον πρώην υπουργό Εμπορίου, για μια απόφαση για
τους αγελαδοτρόφους, που έλαβε ως υπουργός της
κυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου. Πιο απλά, καλεί-
ται ένας πρώην υπουργός να πληρώσει από την τσέπη
του, τη ζημιά που υπέστησαν κάποιοι πολίτες, από μια
πολιτική απόφαση. Αν τελικά κερδίσει την υπόθεση
στο Δικαστήριο ο Πέτρος Κληρίδης, τότε μοιραία δεν
θα λαμβάνεται καμία απόφαση από τους υπουργούς,
αφού θα φοβούνται μήπως κληθούν ύστερα από μερι-
κά χρόνια να πληρώσουν για μια απόφαση, τα αποτε-
λέσματα της οποίας δεν μπορούν να διαφανούν από
την πρώτη στιγμή. Εδώ δεν μιλάμε για απάτες, αλλά
για πολιτικές αποφάσεις. Φανταστείτε τι θα συμβεί αν
αποτύχει η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ή αν οι απο-
φάσεις της υπουργού Εμπορίου για το φυσικό αέριο,
αποδειχθούν λανθασμένες ύστερα από χρόνια.
➧ Από την άλλη, ο ΔΗΣΥ, το ΕΥΡΩΚΟ και ο βουλευτής
Ζαχαρίας Κουλίας, με πρόταση νόμου, επιχειρούν να
επαναφέρουν στην πραγματικότητα, τον Σόλωνα Κασί-
νη, στο καθεστώς που είχε πριν από την αφαίρεση αρ-
μοδιοτήτων του από την Πραξούλλα Αντωνιάδου. Με
άλλα λόγια η Βουλή, επιχειρεί με νομοθεσία να ασκή-
σει εκτελεστική εξουσία. Αν περάσει η νομοθεσία
–δεν την αναπέμψει ο Πρόεδρος– θα βλέπουμε στο
μέλλον τη Βουλή να επιλέγει και να αλλάζει με φωτο-
γραφικές νομοθετικές πρόνοιες, τους νέους διευθυ-
ντές και τους νέους αξιωματούχους του κράτους. Ο
Σταύρος Ευαγόρου όταν κατάγγελλε προσπάθεια της
αντιπολίτευσης να προωθήσει την έννοιας της «κυβερ-
νώσας Βουλής» δεν είχε και τόσο άδικο. Εξάλλου γι’
αυτό ο Άγγελος Βότσης έσπευσε να καταθέσει τροπο-
ποίηση, ώστε να έχει το δικαίωμα η υπουργός Εμπορί-
ου να επιλέγει αξιωματούχους, αλλά και πάλι υπάρχει
η φωτογραφική αναφορά στον διευθυντή Ενέργειας.
➧ Και στις δύο περιπτώσεις, αν τελικά προχωρήσουν
και δεν αποσυρθούν λόγω πιο ώριμων σκέψεων ο τε-
λικός κριτής θα είναι το Ανώτατο Δικαστήριο. Και τα
δύο γεγονότα επιβεβαιώνουν την κρίση που διέρχε-
ται το πολιτικό σύστημα και την αδυναμία συνεννόη-
σης μεταξύ των ανθρώπων της εξουσίας. Φανερώ-
νουν ότι τα συμφέροντα είναι τεράστια, ώστε να επι-
χειρούνται θεσμικές παρεμβάσεις που βρίσκονται
στα όρια ή τις παρυφές της συνταγματικότητας. Βλέ-
ποντας όλα αυτά και άλλα τόσα, ο λαός –που δεν είναι
«λαομένος»– απαξιώνει το σύστημα και τους πολιτι-
κούς. Αν οι πολιτικοί απολαμβάνουν την εξουσία –το ι-
σχυρότερο αφροδισιακό– η τραγωδία βρίσκεται στον
φτωχόκοσμο που βιώνει τον τρόμο της οικονομικής
κρίσης. Και μη χειρότερα.