Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη

«Η μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη» γράφει η
σπουδαία συγγραφέας, Μάρω Βαμβουνάκη, και αυ-
τές τις χριστουγεννιάτικες μέρες, όπου η μελαγχολία
του «μοναξιασμένου πλήθους» περισσεύει, επιβε-
βαιώνεται του λόγου το αληθές. Μπορεί το καρβέλι
να περισσεύει στα περισσότερα πιάτα των Κυπρίων
και να υπολείπεται σε πολλά σπίτια των Ελλήνων, αλ-
λά και πάλι η «μοναξιά είναι μοναξιά» όπως λέει ο
σπουδαίος στοίχος των «άγαμων θητών». Το «κράξι-
μο» της συνείδησης και το παίδεμα της λογικής, έρ-
χονται και δένουν σε ένα γόρδιο δεσμό, που θέλει
τους ανθρώπους να χαίρονται υποχρεωτικά και να
λένε ότι τάχα διασκεδάζουν. Η υποκρισία βασιλεύει
και οι εγωισμοί τσακίζουν ψυχές και σώματα.
➧ Τα Χριστούγεννα ταιριάζουν με τη μελαγχολία, υπο-
στηρίζει ο Τζέρολντ Ροζενμπάουμ, καθηγητής ψυχολο-
γίας στο Χάρβαρντ: «Οι άνθρωποι προσδοκούν να πε-
ράσουν τις πιο υπέροχες γιορτές, όμως η πραγματικό-
τητα τούς απογοητεύει. Ευθύνονται και τα Μέσα Ενημέ-
ρωσης. Η ιδανική εικόνα που προβάλλουν, δεν ανταπο-
κρίνεται στην πραγματική ζωή». Και τι είναι άραγε η
πραγματική ζωή. Είναι ο αδελφός, είναι ο φίλος, είναι ο
εχθρός, είναι ο άγνωστος, είναι κάθε άνθρωπος, που α-
νεβαίνει τη δική του σταυροαναστάσιμη πορεία και βρί-
σκεται τυχαία ή όχι μπροστά μας. «Ζωή που δεν μοιρά-
ζεται είναι ζωή κλεμμένη» και αν δεν μοιραστούμε τη
ζωή με τον άλλο, τότε δεν υπάρχει αληθινή ζωή.
➧ Πίσω από τα λαμπερά φώτα των ξενόφερτων και εν
πολλοίς κιτς χριστουγεννιάτικων στολιδιών, βασιλεύ-
ει το μαύρο σκοτάδι της μοναξιάς. Όσοι αρνούνται να
αντικρίσουν την πραγματικότητα, καταφεύγουν στη
μανία της δουλειάς, που απαλύνει το μαρτύριο του
μοναξιασμένου πλήθους. Όσο ο άνθρωπος βυθίζεται
στην εγωιστική μοναξιά του, τόσο πιο πολύ αναζητά
το επίπλαστο φως για ξεχάσει την αστοχία του. «Η ο-
μορφιά θα σώσει τον κόσμο» έλεγε ο μέγας ρώσος
συγγραφέας Ντοστογέφσκυ και η ομορφιά βρίσκεται
στην απλότητα, βρίσκεται στο απλό άγγιγμα των ψυ-
χών και των σωμάτων, βρίσκεται στην αληθινή και ει-
λικρινή επικοινωνία, βρίσκεται στον μικρό, αλλά και
μέγα κόσμο, της καθημερινότητας.
➧ Το βασανιστικό ερώτημα, όλων των «καθωσπρέπει»
ανθρώπων, είναι πώς θα ξοδέψω την αγάπη μου και
πώς θα βρω τη χαρά που αναζητώ. Η απάντηση δεν
βρίσκεται μόνο στην επίδειξη της αφορολόγητης φι-
λανθρωπίας, αλλά στη δύσκολη αγάπη προς τον εαυ-
τό, η οποία μεταμορφώνει τον άνθρωπο, σε αληθινό
άνθρωπο. Μόλις αλλάξει ο άνθρωπος, μόλις τιθασεύ-
σει τα ορμέφυτα πάθη και τα μεταμορφώσει σε αρε-
τές, τότε ανοίγουν δρόμοι για να ξοδευτεί η αγάπη
και φανερώνονται διαδρομές που φέρνουν τη χαρά.
«Η αλήθεια θα σώσει τον κόσμο» και μόνο όταν ο άν-
θρωπος αντικρίσει με ειλικρίνεια τον εαυτό του, συ-
νταυτίσει τη ζωή του με τη φυσική ζωή, τότε μπορεί
να δαπανήσει την αγάπη, που φέρνει τη χαρά και την
αληθινή ευτυχία.
➧ Όλα αυτά δεν είναι «κούφια λόγια και αναβολές» για
την εύρεση της αλήθειας, αλλά λόγια σοφών ανθρώ-
πων, που αποτυπώνονται στη ζωή αγίων και χαρού-
μενων ανθρώπων. Αυτή η χαρά αποτυπώνεται στα
πρόσωπα των απλών και ταπεινών ανθρώπων, που
μεγαλούργησαν όχι με όπλα και μεγαλόστομες δια-
κηρύξεις, αλλά με το παράδειγμα της ζωής τους. Από
τον σοφό Διογένη, ο οποίος αναζητούσε ανθρώπους
με το φανάρι μέρα μεσημέρι, μέχρι και τον γυμνό
Γκάντι, ο οποίος απελευθέρωσε τη χώρα του με το
δόγμα της μη βίας. Από εκεί και πέρα, είναι αμέτρη-
τοι οι άνθρωποι, οι οποίοι καθημερινώς και διαχρονι-
κά, αποδεικνύουν και φανερώνουν την ομορφιά, ε-
νός χαρούμενου ανθρώπου. Κορυφαίο παράδειγμα
αποτελεί ο θεάνθρωπος Χριστός, ο οποίος γεννάται
σήμερα και φέρνει σήμερα με μυστηριακό τρόπο,
τον φυσικό και αληθινό τρόπο ζωής και οδηγεί τον
άνθρωπο στον παράδεισο, ο οποίος ξεκινά από αυτή
τη ζωή και συνεχίζεται στην άλλη, για όσους πιστεύ-
ουν στην άλλη την αληθινή ζωή.