Ισχυρός όπως ο θάνατος ο έρωτας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«ΟΥΑΙ σ' αυτούς που δεν ηγάπησαν πολύ, διότι δεν θα τους αφεθούν οι αμαρτίες. Ουαί σ' αυτούς που δεν ηγαπήθησαν υπ' ουδενός πολύ, γιατί δεν αφέθηκαν ποτέ να είναι όμορφοι...» έλεγε ένας γέροντας. Αλίμονο λοιπόν σ' όλους που απέτυχαν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, που δεν πέτυχαν να ανοίξουν την καρδιά τους, να υπερβούν τη λογική, να παλέψουν για τα μεγάλα και τα ωραία, να θυσιαστούν για τον άλλο, να θυσιάσουν τον εαυτό τους και να αγαπήσουν όλον τον κόσμο, όλη τη φύση και το Θεό. Αλίμονο σ' αυτούς που δεν έκαναν όμορφο τον εαυτό τους, αλίμονο σε αυτούς που δεν τον στόλισαν με χάρες και ομορφιές, με αρετές και χαρίσματα, αλίμονο και σ' αυτούς που δεν τόλμησαν να εκτεθούν και να ταπεινωθούν, για χάρη της ομορφιάς του έρωτα και της αγάπης.

Ο ΕΡΩΤΑΣ είναι ισχυρός όπως ο θάνατος και ανεβάζει το πλάσμα του Θεού σε παραδείσιες χαρές, αλλά είναι δυνατό να κατεβάσει τον άνθρωπο σε κολασμένο πόνο. Ο ανέραστος κόσμος, αγωνιά αγχώνεται και αναζητά τον αληθινό έρωτα, τον κεραυνοβόλο συγκλονισμό της ψυχής και του σώματος, ο οποίος παλεύει και πάνω και κάτω και δεξιά και αριστερά, για να καταστεί αγάπη, αγάπη που διαρκεί μια αιωνιότητα. Οι ερωτευμένοι δεν κουράζονται να βρίσκονται συνεχώς μαζί, ανοίγουν την ψυχή και το σώμα τους και απολαμβάνουν χωρίς άγχος, τύψεις και ενοχές, όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Όσο περνούν τα χρόνια, η επικοινωνία σωματική και ψυχική, γίνεται ακόμη ισχυρότερη και η ένταση του έρωτα αποκτά μια γλυκιά ποιότητα αληθινής και πάντα μυστικής ευτυχίας. Ακόμη και ο θάνατος δεν είναι ικανός να σπάσει τα αγαπητικά δεσμά, που χώνουν το άνθρωπο στον παράδεισο.

ΣΤΟΝ έρωτα οι άντρες, λένε, σκέφτονται με την «κάτω κεφαλή» και οι γυναίκες με την πάνω, αλλά όταν έλθει η καταιγίδα του έρωτα, τότε οι κανόνες και οι νόρμες καταργούνται και ο άντρας και η γυναίκα γίνονται ένα. Μια ουράνια ένωση που γεννιέται στην γη και ανεβάζει στα ουράνια τους ερωτευμένους. Οι διαφορές γίνονται συνθέσεις αρμονίας, οι αντιθέσεις μετατρέπονται σε συνενώσεις αγάπης και δύο ψυχοσωματικές διαφορετικότητες, αναγεννιούνται στο μυστήριο της ευτυχίας. Η ορμή του έρωτα, ξεριζώνει τα εμπόδια σωματικής αδυναμίας, της σωματικής και ψυχικής ασθένειας, των φυλετικών διαφορών ακόμη και το χάσμα του χωροχρόνου.

Ο ΕΡΩΤΑΣ υπερβαίνει τη λογική. Αποτελεί ψυχοσωματική κίνηση του ανθρώπου, για να ενωθεί, για να επικοινωνήσει με ένα άλλο άνθρωπο. Ο έρωτας αποτελεί την ισχυρότερη δύναμη σ' αυτό τον κόσμο, γι' αυτό και οι πατέρες της Εκκλησίας, χρησιμοποιούν ερωτική ορολογία για να περιγράψουν τη μυστηριακή σχέση ανθρώπου και Θεού. Η Εκκλησία δεν απαγορεύει ούτε τον έρωτα, αλλά ούτε και τις ερωτικές σχέσεις, όπως κακώς υπάρχει η εντύπωση. Ωστόσο, θέτει ή καλύτερα υποδεικνύει το πλαίσιο, ώστε ο έρωτας να αποκτήσει την πραγματική του διάσταση, την αληθινή του μορφή, που είναι ταυτόσημη με τη φυσική πορεία της ζωής, που είναι ίδια με παραδείσια χαρά.

ΤΟ ΣΕΞ χωρίς έρωτα δεν διαφέρει καθόλου από μια ζωική ταπεινή έκφραση επαφής δύο ανθρώπων η οποία οδηγεί στη στιγμιαία απόλαυση. Κατά κανόνα οι σχέσεις αυτές, ακολουθούνται από απογοητεύσεις, από πόνο, ενώ δεν είναι σπάνια και τα φαινόμενα καταθλιπτικών συμπτωμάτων. Το σεξ είναι θείο δώρο, είναι χαρά Θεού, αλλά όταν ξεφεύγει καταντά κατάρα. Εκτός από τις σωματικές ασθένειες που σχετίζονται με το σεξ υπάρχουν και οι ψυχολογικές που είναι χειρότερες και φθείρουν όχι μόνο τη ψυχή αλλά και το σώμα.

ΥΠΑΡΧΕΙ και ο προβληματικός έρωτας, με πρώτο διδάξαντα τον Βασιλιά Δαυίδ, ο οποίος για χάρη των ομματίων της γυναίκας του αρχιστράτηγού του, την οποία, παρακαλώ, είδε από το παράθυρο και μάλιστα από μακριά, πούλησε την ψυχή του, φθάνοντας μέχρι και το φόνο. Έστειλε τον φίλο και αρχιστράτηγο του, σε μια μάχη παγίδα, όχι για να νικήσει αλλά για να σκοτωθεί. Νυμφεύτηκε τη γυναίκα του Αρχιστράτηγου – ήταν θετική πράξη στην πολυγαμική κοινωνία του Ισραήλ – και φάνηκε στους υπηκόους του ότι ήταν σπουδαίος και φιλάνθρωπος. Το τέλειο έγκλημα επιτελέστηκε, αλλά όχι και η τέλεια επιτυχία δεν ήρθε. Η πάλη με τη συνείδηση αποδείχθηκε μοιραία και ο βασιλιάς, - γυμνός στη δύναμη - ζήτησε δημοσίως συγγνώμη και για χρόνια ζούσε με κλάμα και οδυρμό. Τελικά η μετάνοιά του έφερε τους περίφημους ψαλμούς, τα φοβερά αυτά κείμενα σοφίας και λογοτεχνικής ομορφιάς, μεταξύ των οποίον ο γνωστός πεντηκοστός ψαλμός, το ύψιστο κείμενο μετάνοιας.

Ο καθηγητής Σταύρος Φωτίου γράφει ότι «μέσα στην εκκλησία η συζυγική αλληλοπροσφορά ωριμάζει συνεχώς -σαν το παλιό κρασί. Η χάρη του θεού κι άσκηση των συζύγων συγκλίνουν στην ανάδειξη της απόλυτης ετερότητας, της πλήρους δοτικότητας. Η καταξίωση της ύπαρξης ως δωρεά στον άλλο, η συνειδητά κατάφαση του ετέρου ως εαυτού η ευφροσύνη αλληλοπεριχώρηση διαφοράς και ενότητας είναι οι αναβαθμοί προς την πληρότητα. Αγαπώ άρα υπάρχω, υπάρχω όσο δωρίζομαι στον άλλο, ο άλλος είναι η ζωή μου: ιδού τα βιώματα της εν χάριτι ζωής. Ο έρωτας σταυρώνεται για να αναστηθεί σε αγάπη. Αγάπη απροϋπόθετη, καθολική αιώνια».