Η αληθινή χαρά εκπηγάζει από το θάνατο του θανάτου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και τα πάντα υπερπλημμυρίζουν από φως. Το σκοτάδι του θανάτου εξαφανίζεται από τη γη, τον ουρανό αλλά και τα καταχθόνια. Ο Χριστός θανάτωσε το θάνατο και έφερε τη χαρά σ’ όλη τη δημιουργία την ορατή αλλά και την αόρατη. Ο ανθρώπινος πόνος μεταβάλλεται σε ανάπαυση και ο φόβος που οδηγεί στην κόλαση, κονιορτοποιείται μπροστά στο μυστήριο της αναστημένης ζωής. Η σκληροκαρδία μεταβάλλεται σε γλυκό χαμόγελο και τα πισώπλατα μαχαιρώματα σε αληθινά φιλιά. Η χαμαιρπής ταπεινότητα της καθημερινής κουτοπονηριάς, μεταβάλλεται σε πλησμονή αγάπης και προσφοράς. Το σκότος της κόλασης εξαφανίζεται στο φως του παραδείσου. Τα επίγεια ενώνονται με τα επουράνια. Η ασυγκράτητος χαρά της Αναστάσεως, βασιλεύει σ' όλη την πλάση, ορατή και αόρατη και σ' όλα τα ανθρώπινα όντα, ζώντα και τεθνεώτα.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και στους σύγχρονους αναζητητές του Πάσχα που ψάχνουν εναγωνίως τη χαμένη αθωότητα των παιδικών τους αναμνήσεων. Σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι με την επίδειξη, τα μακρινά ταξίδια, τις συνεχείς εναλλαγές τόπων, με το εγωιστικό κλείσιμο στον εαυτό τους, με τη μίζερη αντίδραση στη χάρη του Θεού, θα καταφέρουν να εκδικηθούν την αδυναμία τους, να αγαπήσουν. Μόνο με την έξοδο από το εγώ και τη συνάντηση του εσύ, μόνο με το θάψιμο του εγωισμού και την ανάδειξη της ταπείνωσης, μπορεί ο άνθρωπος να βιώσει το μυστήριο της Ανάστασης του Χριστού. Μόνο με το άπλωμα του χεριού στον άλλο, μόνο με το άγγιγμα των ψυχών, μόνο με αγάπη που δεν αναζητά ανταπόδοση, μόνο τότε έρχεται η ανάπαυση του σώματος, η ειρήνη στην ψυχή και η αληθινή ευτυχία.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, αλλά η παραδείσια χαρά, διέρχεται διά του Γολγοθά, διέρχεται από τον πόνο και τον κόπο, ο οποίος έχει τη σφραγίδα της θεϊκής αγάπης. Ο Θεός αμείβει διά της αγάπης και τιμωρεί διά της αγάπης. Αμοιβή και τιμωρία, η οποία πηγάζει από την ίδια την ελευθερία του ανθρώπου, την οποία ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν αγγίζει. Χωρίς το Σταυρό της αγάπης και χωρίς το θάνατο της ζωής, η αναστάσιμη χαρά, η αιώνια ευφροσύνη είναι αδύνατη. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία χωρίς αγάπη, ενώ ούτε και μπορεί να υπάρξει αγάπη, χωρίς ελευθερία. Η αγάπη δημιουργεί τα πάντα αλλά και η αγάπη κρίνει στο τέλος τους πάντες. Η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στον περίφημο κατηχητικό του Λόγο, δεν παύει να φωνάζει και να καλεί «πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος». Απόλαυση που δεν έχει σχέση με τις λεγόμενες «εγωπαθείς» φιλανθρωπίες, αλλά με την αποδοχή του άλλου, με το άγγιγμα της ψυχής και του σώματος, με την ένωση με το Θεό και τους ανθρώπους, στη μυστηριακή, όσο και μυστική, υπέρλογη και ανείπωτη αγάπη. Οι θεατρινισμοί και οι υποκρισίες τίθενται στο περιθώριο και η έξοδος από το «καβούκι», φέρνει τον παράδεισο. Το πλάσμα του Θεού, από άτομο μεταπλάθεται σε πρόσωπο, από μοναξιασμένη μονάδα, μεταποιείται σε αγαπητική κοινωνία και η κολασμένη ύπαρξη μεταμορφώνεται σε παραδείσια φωτοφόρα μορφή.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στην πανήγυρη των πανηγύρεων, όπου «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιωτής της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον». Νικητές του θανάτου και νικητές στη ζωή, πορεύονται όλοι οι άνθρωποι στην καινή κτίση, στην άνω Ιερουσαλήμ, στην παραδείσια βιωτή, υμνούντες και δοξολογούντες, το νικητή του Θανάτου, τον δωρεοδότη αναστάντα Χριστό. Μακριά από άγχη και μικρότητες, από πάθη και αμαρτίες, πλήρως ανακαινισμένοι οι άνθρωποι, ολόλαμπροι εν ειρήνη, ανακράζουν το Χριστός Ανέστη, μαζί με τον μέγα Ιωάννη το Χρυσόστομο «Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός και η ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος».