Ο λόος των εκπαιδευτικών

Ο λόος των εκπαιδευτικών

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/9/2018

«Ο Μακάριος ζει και μας καθοδηγεί» ήταν το μόνο σύνθημα το οποίο δεν ακούστηκε στην μεγαλειώδη πορεία των καθηγητών και των δασκάλων προς το προεδρικό μέγαρο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μερικά Μέσα Ενημέρωσης, επέμεναν ότι ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση ανθρώπων, μετά την επιστροφή από την εξορία του Μακαρίου το 1974. Τα ίδια λόγια ακούστηκαν και επί Παγκρατίου Μερακλή, όταν επέστρεψε από την Ιταλία, το 1996, τα ταραγμένα χρόνια, για την διαδοχή στον θρόνο της Μητρόπολης Μόρφου.

Ο «λόος του αδρώπου» ήταν μια από τις αγαπημένες φράσεις του αείμνηστου Γλαύκου Κληρίδη. Και με τον «λόον του αδρώπου» ότι θα φέρει τους S-300 από την Ρωσία στην Κύπρο, επανεξελέγη στις εκλογές του 1998. Τελικά ούτε πύραυλοι ήρθαν στο νησί και μας έμεινε και η ζημιά. Οι επικριτές του Μακαρίου, συχνά πυκνά, κατηγορούν τον αείμνηστο Εθνάρχη, ότι ορκίστηκε για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και τελικά έφερε την ανεξαρτησία, η διαχείριση της οποίας οδήγησε στην κατοχή. Ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος, διαπραγματεύτηκε το Σχέδιο Ανάν, δεσμεύτηκε για την επιδιαιτησία, αλλά στο τέλος με ένα δακρύβρεχτο και ηχηρό όχι, πέτυχε την καταψήφιση του. Τελικά μας έμεινε ο κανονισμός της πράσινης γραμμής και τα διαβατήρια στους τουρκοκύπριους, τα οποία τους άνοιξαν τις πόρτες στις Βρυξέλλες. Ο Δημήτρης Χριστόφιας, θα τσιμέντωνε το «ναι» και τελικά μας άφησε με τις μισοτελειωμένες διαπραγματεύσεις με τον Ταλάτ. Ο Νίκος Αναστασιάδης, χωρίς να ξέρουμε ακόμη την αλήθεια, μας άφησε με την έκθεση Γκουτέρες και τους φόβους του Νίκου Χριστοδουλίδη και του Αντρέα Μαυρογιάννη, όταν οδηγούμαστε την κρισιμότερη φάση του κυπριακού, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι εννοούν.

Οι εκπαιδευτικοί με το περισσό πάθος για το δημόσιο σχολείο, απέρριψαν τον δικό τους συνάδελφο, τον Υπουργό Παιδείας Κώστα Χαμπιαούρη και ανέβηκαν δύο φορές τον λόφο του Προεδρικού. Διαπραγματεύτηκαν σημείο προς σημείο, με τον Νίκο Αναστασιάδη, ζήτησαν και πήραν, έκαναν παραχωρήσεις και τελικά ύστερα από τρεις ώρες, κατέληξαν σε ένα κοινά αποδεκτό κείμενο. Την επομένη στα συλλογικά τους όργανα, ούτε οι ίδιοι δεν υπερασπίστηκαν την άτυπη συμφωνία. Μάζεψαν τους εκπαιδευτικούς από όλη την Κύπρο, φώναξαν έξω από το Προεδρικό, χωρίς όμως να λένε, τι θέλουν και τι ζητούν. Την επομένη πήγαν στην Βουλή, έπεσαν «λυτοί και δεμένοι» και άρχισε και πάλι το γαϊτανάκι των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων. Ωστόσο η δημοσιοποίηση των απαλλαγών τις οποίες απολαμβάνουν, οι υψηλότατοι μισθοί και τα απογοητευτικά εκπαιδευτικά αποτελέσματα, εξόργισε το σιωπηλό πλήθος, το οποίο ξέρει να τιμωρεί, με άλλους τρόπους. Ήδη τα  ιδιωτικά σχολεία, δεν προλαβαίνουν να απορρίπτουν αιτήσεις, αφού δεν έχουν θέσεις και ήδη άρχισε η γκρίνια για τις παραχωρήσεις τις οποίες ήδη έκανε ο Νίκος Αναστασιάδης και να πιέζουν για να γίνουν τα κόμματα.

 Σοβαρός δάσκαλος, συνταξιούχος σήμερα, έλεγε ότι όταν ήταν νέος, έχει μέχρι και 40 μαθητές στην τάξη, ήταν υπεύθυνος για τη μουσική και για τις αθλητικές δραστηριότητες. Παραδέχθηκε ότι ήταν εξουθενωτικό το πρόγραμμα, αλλά δεν άντεξε και άρχισε τις επικρίσεις για τους νέους, οι οποίοι «έβγαλαν και το σχοινί και το παλούκι.» Μίλησε και για τα τερτίπια κάποιων «ανόητων» στο Υπουργείο Παιδείας, οι οποίοι πήγαν για μερικούς μήνες στην Βρετανία, πήραν κάποια χαρτιά και ήρθαν και κατάργησαν ουσιαστικά την ορθογραφία, το συντακτικό και την γραμματική, στα Δημοτικά Σχολεία και στην θέση τους έβαλαν τάχα την ελεύθερη έκφραση των παιδιών. Αντί να μαθαίνουν πως συνδέονται τα σύμφωνα με τα φωνήεντα, ποια είναι η λογική σειρά των λέξεων, βάζουν τα παιδιά να φωτογραφίζουν λέξεις στο μυαλό τους, δηλαδή όπως δουλεύουν τα κινητά και τα κομπιούτερ. Αποτέλεσμα είναι ο αναλφαβητισμός να κτυπά κόκκινο και τα «greekglish» να αποτελούν την σύγχρονη ελληνική γλώσσα. Φθάσαμε το σημείο, έλεγε ο καλός δάσκαλος, εδώ και 40 χρόνια να συζητούν την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και πανό των διαμαρτυρόμενων να είναι ανορθόγραφα. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ξένοι οποίοι ακόμη μαθαίνουν αρχαία ελληνικά και ευτυχώς που οι επιστήμονες της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, δηλαδή της νέας ψηφιακής εποχής, επιμένουν ότι μόνο τα αρχαία ελληνικά, μπορούν να κάνουν το άλμα προς το μέλλον.