Φορολογείστε τους νεκρούς

Φορολογείστε τους νεκρούς

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/8/2018

«Και δε δακρύζεις ποτέ σου, μάνα μου Ελλάς, που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.» Στίχοι από τον αιώνιο Νίκο Γκάτσο, ο οποίος σκιαγραφεί με απαράμιλλη ομορφιά «τα πάθια και τους καημούς του κόσμου», τα οποία δεν έχουν ποτέ τελειωμό, όπως λέει και ο μέγας κοσμοκαλόγερος, ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Τα αγέννητα παιδιά της Κύπρου και της Ελλάδας, προδομένα από τους παππούδες και τους πατεράδες τους, αντικρίζουν το φως του κόσμου και κληρονομούν ένα τεράστιο απλήρωτο λογαριασμό, ένα εξωφρενικό δημόσιο χρέος, στους άγνωστους τοκογλύφους του κόσμου, οι οποίοι καλούνται “funds”. Αυτούς τους «φιλάνθρωπους» ανθρώπους της τρόικας, οι οποίοι μας «έσωσαν» από την πείνα. Αλλά το κόστος, είναι η μετανάστευση των πιο «δυνατών μυαλών» των καλύτερων επιστημόνων στην εσπερία, την διάλυση της μεσαίας τάξης, η οποία συγκρατούσε την ασυδοσία των μονοπωλίων και με το ξεπούλημα των τραπεζών και των άλλων κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου.

Στο τόπο μας, στο ίδιο έργο θεατές, οι μεροκαματιάρηδες παρακολουθούν αποσβολωμένοι τις αντιπαραθέσεις και τις διαπραγματεύσεις στο χώρο της εκπαίδευσης και της υγείας. Οι εργαζόμενοι οι οποίοι επιτελούν τάχα λειτούργημα, απαιτούν και εκβιάζουν, ανερυθρίαστα, εξωφρενικά ψηλούς μισθούς και εκπληκτικά ωφελήματα, πολλά από τα οποία είναι και αφορολόγητα. Στις διαπραγματεύσεις στο λόφο του Προεδρικού Μεγάρου –μόνο εκεί λύνονται τελικά οι διαφορές- η φιλοσοσία των διαπραγματεύσεων είναι πολύ απλή και άκρως ρεαλιστική. Οι «αναντικατάστατοι» Διευθυντές και οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, φορτώνονται με αυξήσεις και ωφελήματα και την ίδια ώρα «πετσοκόβονται» οι μισθοί και τα ωφελήματα των νέων που θα προσληφθούν. Εξάλλου αυτοί δεν έχουν φωνή.

Το κόλπο δοκιμάστηκε επανειλημμένως και η επιτυχία είναι δεδομένη. Εδώ και χρόνια, λειτουργεί ο θεσμός των υπαλλήλων αορίστου χρόνου, των εκτάκτων και άλλων κατηγοριών, οι οποίοι υποαμοίβονται και εκτελούν και την ουσιαστική δουλειά. Και την ίδια ώρα ασύδοτοι και χωρίς έλεγχο «διευθυντάδες» με την δύναμη της μονιμότητας, αντί να υπηρετούν, ταλαιπωρούν τους πολίτες και ενίοτε βασανίζουν τους υφισταμένους τους. Σε άλλες χώρες, όπως στο Ισραήλ, υιοθετήθηκε ο θεσμός των υπαλλήλων με συμβόλαιο, οι οποίοι πληρώνονται με ψηλότερους μισθούς από τους μόνιμους. Στην Βρετανία οι εκπαιδευτικοί είναι με συμβόλαια μερικών χρόνων. Και στον Καναδά απαγορεύεται η ιδιωτική ιατρική. Ανάλογες παραλλαγές υπάρχουν και σε πολλές άλλες χώρες.

Στην Αμερική, ένας από τους πιο υψηλούς φόρους, είναι ο φόρος κληρονομιάς. Δηλαδή φορολογούνται οι νεκροί. Η αιτιολογία είναι απλή. Το κράτος προσφέρει ασφάλεια σε όλο τον κόσμο, προσφέρει νομοθετικές διευκολύνσεις στους επιχειρηματίες, προσφέρει χαμηλούς φόρους και το πιο σημαντικό χρηματοδοτεί την έρευνα σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, η οποία προσφέρεται στη συνέχεια στους ιδιώτες, για εμπορική εκμετάλλευση. Όταν στη συνέχει οι πλούσιοι αποχαιρετίσουν το μάταιο κόσμο, χωρίς να πάρουν τίποτα στον τάφο, έρχεται το κράτος να παίρνει ένα μεγάλο κομμάτι από τα πλούτη. Η πρακτική αυτή αποτελεί αντικίνητρο, στους λίγους, να στοιβάζουν πλούτη, αφού το μυστικό της επιτυχίας του καπιταλισμού βρίσκεται στην κατανάλωση. Ακόμη αποτελεί μέθοδο για να μειώνεται ο αριθμός των κακομαθημένων παιδιών, τα οποία σπαταλούν την περιουσία των γονιών τους. Και το σημαντικότερο, δημιουργούνται κίνητρα στους φτωχούς, ώστε να παλέψουν, μέσα από συγκριμένους κανόνες και να γίνουν και αυτοί πλούσιοι και να απολαύσουν το λεγόμενο «αμερικανικό όνειρο».

Στην Κύπρο πριν μερικές δεκαετίες, ένα ήσυχο απόγευμα της Πέμπτης, χωρίς πολλές συζητήσεις και χωρίς τυμπανοκρουσίες, καταργήθηκε από την Ολομέλεια της Βουλής, ο πολύ χαμηλός φόρος κληρονομίας, με το απλό δικαιολογητικό ότι δεν ήταν αποδοτικός για το κράτος. Καλό είναι σήμερα, όπου διαλύεται η μεσαία τάξη και τα στατιστικά στοιχεία λένε, ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, να επανέλθει η φορολογία των νεκρών, ώστε να ζήσουν λίγο καλύτερα οι ζωντανοί και να μην «βιάζονται» να μετακομίσουν στον αληθινό κόσμο. Σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή για όλους, πλούσιους και φτωχούς.