Χάθηκε μια ευκαιρία στο Δημόσιο

Χάθηκε μια ευκαιρία στο Δημόσιο

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/6/2018

Αν δεν στεγνώσουν οι ψυχές, σωστό αποτέλεσμα δεν βγαίνει, συνήθιζε να λέει ένας βετεράνος πολιτικός, αντιγράφοντας τα λόγια του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος έλεγε ότι στέγνωσε την ψυχή του, για να κυβερνήσει την Ελλάδα. Όταν οι κυβερνώντες, ενεργούν με το συναίσθημα και χαίρονται με τα παλαμάκια, τότε τα αποτελέσματα είναι ολέθρια για μια πολιτεία. Τα παραδείγματα, άπειρα και χθες και σήμερα και σίγουρα θα είναι και αύριο. Οι άνθρωποι οι οποίοι απολαμβάνουν τις πρωτοκαθεδρίες στις εκδηλώσεις, στις εκκλησίες, στις δεξιώσεις και αλλού, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να μεθούν από την δόξα και να πατούν επί πτωμάτων. 

Πρωταρχικός στόχος κάθε εξουσίας, θα πρέπει να είναι η διόρθωση των κακώς εχόντων, σπάζοντας πολλές φορές και «αυγά», με κύριο πάντα στόχο, να επιφέρει την κοινωνική δικαιοσύνη. Η επίλυση των προβλημάτων, στα φασιστικά καθεστώτα, γίνεται κατά κανόνα με διαταγές και απαγορεύσεις. Αντιθέτως στα δημοκρατικά καθεστώτα, αυτό πετυχαίνεται πρώτα με τον διάλογο και την πειθώ και έπειτα με τον κανόνα του “win – win” δηλαδή να είναι κερδισμένοι όλοι.

Πριν μερικές μέρες, η κυβέρνηση αποφάσισε να αποκαταστήσει τις περικοπές στους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίες επήλθαν πριν μερικά χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης. Η απόφαση, η οποία συνεπάγεται δαπάνη εκατοντάδων εκατομμυρίων, έφερε ακατανόητες διαφωνίες και συγκρούσεις μεταξύ των συντεχνιών. Ωστόσο αυτή η αποκατάσταση της αδικίας, όπως ισχυρίστηκαν συντεχνιακοί, δεν συνοδεύτηκε από καμία κίνηση για αποκατάσταση των αδικιών, μεταξύ των εργαζομένων, οι οποίοι για δεκαετίες είναι όλοι άριστοι. 

Το μόνο τελικά κριτήριο αξιολόγησης, είναι η κάρτα εισόδου και εξόδου στα γραφεία και το μόνο σίγουρο μυστικό επιτυχίας, είναι η αποφυγή της δουλειάς, δηλαδή να «παίζεις πελλόν» και να στέλλεις επιστολές διαμαρτυρίας εναντίον αυτών που δουλεύουν, αυτών που χαλούν την «πιάτσα». Εξάλλου κανείς δεν μετρά την αποδοτικότητα των υπαλλήλων και κανένας δεν ζητά ευθύνες από τους ακριβοπληρωμένους διευθυντές, για το έργο που δεν παράγεται. Όλα στο κουτουρού και όλα στο μέτρο χαμερπών σκοπιμοτήτων.

Η κυβέρνηση έχασε μια χρυσή ευκαιρία, να προωθήσει μέτρα αξιοκρατίας στην δημόσια υπηρεσία, μέτρα τα οποία συζητούνται εδώ δεκαετίες, χωρίς ποτέ να προωθούνται. Στο γειτονικό Ισραήλ, εφάρμοσαν ένα διπλό σύστημα στο δημόσιο. Από την μια είναι οι μόνιμοι με χαμηλούς μισθούς και από την άλλη, οι εργαζόμενοι με συμβόλαιο δύο χρόνων και με πιο ψηλούς μισθούς, τουλάχιστον 20%. Στην Κύπρο συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Από την μια είναι οι προνομιούχοι, μόνιμοι υπάλληλοι και από την άλλη, είναι οι έκτακτοι και οι αορίστου χρόνου – τα «μαυρούδκια»- οι οποίοι επιτελούν τον μεγαλύτερο όγκο εργασίας. Το «σχιζοφρενικό» αυτό σύστημα, το οποίο εμπνεύστηκαν ταπεινοί πολιτικοί και άτιμοι συντεχνιακοί, προέβλεπε από την μια, την αύξηση και την αναβάθμιση διευθυντικών θέσεων και από την άλλη, την μείωση των μισθών των νεοεισερχομένων και υιοθέτηση του συστήματος των εκτάκτων. 

Ευτυχώς που ήρθε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία επιχείρησε να διορθώσει τον παραλογισμό, που λειτουργεί κυρίως στην Κύπρο και την Ελλάδα και προώθησε την οδηγία για τους αορίστου χρόνου υπαλλήλους, μόνο που και πάλι εφαρμόζεται κουτσουρεμένη, στο νησί της διαφθοράς και της διαπλοκής. Στην Βρετανία οι εκπαιδευτικοί εργάζονται με το σύστημα των συμβολαίων και άρα όταν δεν μπορούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντα τους, απομακρύνονται από την εκπαίδευση, για να μην στραβώνουν νέους ανθρώπους. Στον Καναδά και σε άλλες προηγμένες χώρες, ουσιαστικά απαγόρευσαν την ιδιωτική ιατρική, ώστε οι ορκισμένοι στον Ιπποκράτη, να μην πέφτουν στην παγίδα του χρηματισμού και να παίρνουν αέρα τα μυαλά τους, από τους ασθενείς οι οποίοι τους λατρεύουν σαν θεούς. 

Το πιο τραγικό είναι ότι η δημόσια υπηρεσία, καθημερινώς βυθίζεται στα προβλήματα και την ανυποληψία και ίσως θα πρέπει να πιάσει πάτο, ώστε να μπορέσουν να προωθηθούν αλλαγές. Πριν ένα αιώνα δοκιμάστηκε στην μάνα του καπιταλισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, η θεοποίηση του ιδιωτικού τομέα και τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Δεν είναι ανάγκη στην Κύπρο, με τον πιο άκρατο καπιταλισμό, να φθάσουμε σε φαινόμενα της πεινασμένης Αφρικής, για να διορθωθούν τα κακώς έχοντα στο δημόσιο. Το μόνο που μπορεί τελικά να σώσει αυτό τον τόπο, είναι η θεία δίκη, η ακολουθεί άλλους, σίγουρα δίκαιους κανόνες.