Η παγίδα των συντεχνιών
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/5/2018
«Όταν ο λίμπουρας (μυρμήγκι) βγάλει φτερά, τα
αποτελέσματα είναι μοιραία. Φαίνεται ότι οι συντεχνίες των γιατρών και των
εκπαιδευτικών, έπεσαν στην παγίδα, των δικών τους μεγαλοϊδεατισμών, των κέρινων
φτερών που ως άλλοι Ίκαροι, έβαλαν στην πλάτη τους. Μπέρδεψαν τα δικαιώματα των
εργαζομένων, με το σύστημα διοίκησης. Επιχειρούν να γίνουν «βασιλιάδες στη θέση
του βασιλιά», αλλά από την πίσω πόρτα και χωρίς να έχουν καμία ευθύνη. 
Από την άλλη, οι νεοφώτιστοι Υπουργοί, ακόμη
δεν κατάλαβαν ότι έχουν εξουσία στα χέρια τους. Ακόμη δεν αντιλήφθηκαν ότι δεν
γίνεται δουλειά, με το να «γλύφουν» τους συντεχνιακούς, φορτώνοντας το
λογαριασμό στους φορολογούμενους πολίτες. Η πολιτεία τους προσφέρει λιμουζίνες,
φρουρούς και τους αδροπληρώνει, για να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον και όχι
για να μοιράζουν θέσεις και αυξήσεις, σε ανθρώπους που δεν αξίζουν ή σε
συντεχνιακούς.
Κοινή είναι η διαπίστωση ότι είναι
προβληματικοί και οι τομείς της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας. Δεν
είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι πλούσιοι και οι εξουσιαστές, τρέχουν στο
εξωτερικό για να βρουν την υγεία τους και στα ιδιωτικά σχολεία για να μορφώσουν
τα παιδιά τους. Και όλα αυτά, ενώ στο δημόσιο δαπανούνται τεράστια ποσά. Αλλά φαίνεται
ότι τα λεφτά των φορολογούμενων πολιτών, πάνε στο πύθο των Δαναΐδων.
Ο κόμπος έφτασε στο κτένι και είναι καιρός να
τεθούν συστήματα αξιολόγησης και ελέγχου ποιότητας και των γιατρών και των
εκπαιδευτικών. Απλά μια σοβαρή και ανεξάρτητη επιτροπή, η οποία θα ελέγχει τις
ιατρικές διαδικασίες, αν τηρούνται τα πρωτόκολλα και σίγουρα να διερευνά τα
ιατρικά λάθη. Και πάλι απλά στην εκπαίδευση, να γίνονται ανεξάρτητες εξετάσεις
των παιδιών, στην αρχή και στο τέλος του χρόνου, ώστε να διαπιστώνεται αν
έμαθαν και πόσα οι μαθητές. Ταυτόχρονα θα αξιολογείται και ο εκπαιδευτικός, αν
κάνει σωστά την δουλειά του.
Πρέπει επιτέλους να σταματήσει και αυτή η
θλιβερή ιστορία με την άσκηση διοίκησης, από γιατρούς και εκπαιδευτικούς. Είναι
τραγικό, άξιοι γιατροί, να παροπλίζονται για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν λίγα
περισσότερα ευρουλάκια, μέσω μιας διευθυντικής θέσης. Και είναι περισσότερο
τραγικό, χαρισματικοί δάσκαλοι, να εγκαταλείπουν τις τάξεις, για να ασκούν τάχα
διοίκηση. Αποτέλεσμα, είναι οι περισσότεροι να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν και
έτσι εμφανίστηκαν τα φαινόμενα των κύκλων στα Δημοτικά και του διαχωρισμού σε
Γυμνάσια και Λύκεια, άρα του πολλαπλασιασμού των διευθυντών θέσεων. Και όπως
έλεγε σοβαρός διευθυντής, μακάρι να είχα δύο καλούς βοηθούς και δεν χρειαζόμουν
τους υπόλοιπους 20 βοηθούς διευθυντές.
Για δεκαετίες αποτελούσε και εν μέρει
αποτελεί προϋπόθεση, η έκδοση κομματικής ταυτότητας, για την εξασφάλιση μιας
θεσούλας στο δημόσιο, έστω και έκτακτης. Και όταν μπεις μέσα και όταν απλά
κτυπάς την κάρτα εισόδου και εξόδου, δεν σε ενοχλεί κανείς, έστω και αν δεν
κάνεις τίποτα. Τα συστήματα ελέγχου είναι ανύπαρκτα, ενώ και οι αξιολογήσεις
των «αρίστων» μόνο γέλωτα προκαλούν. Στις μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες, αποτελεί
κοινό μυστικό, ότι κάθε χρόνο πρέπει κάποιοι, γύρω στο 10%, να απολύονται, ώστε
να πολλαπλασιάζεται η παραγωγικότητα. Λόγω του γεγονότος αυτού, αποτελεί κανόνα
σε όλες τις προηγμένες χώρες, ότι οι μισθοί στον δημόσιο τομέα, είναι
χαμηλότεροι, από τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.
Στο Ισραήλ βρήκαν την χρυσή τομή και
προσφέρουν υψηλούς μισθούς, σε όσους δημοσίους υπαλλήλους, επιλέξουν την
εργοδότηση με το καθεστώς των συμβολαίων και χαμηλούς μισθούς, σε όσους
επιλέγουν την μονιμότητα. Το σύστημα αυτό ισχύει και στις προαγωγές. Συνήθως
αυτοί που προάγονται είναι αυτοί που επιλέγουν τα συμβόλαια. Στην Βρετανία και
σε άλλες χώρες, οι εκπαιδευτικοί είναι με το καθεστώς των συμβολαίων, τα οποία
ανανεώνονται μόνο αν είναι ικανοποιημένοι οι γονείς και οι μαθητές και άρα
έχουν θετικά αποτελέσματα. Λύσεις υπάρχουν πολλές, φτάνει να μην εφαρμόζονται
επί των ερειπίων.
Σχόλια