Στην Ευρώπη χωρίς ειδήσεις
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13/8/2017
Κάθεσαι στην καφετέρια της μικρής πόλης Μέτς, στην
βόρεια Γαλλία και το μόνο δεν πρόκειται να ακούσεις, από τους νέους και τους
μεροκαματιάρηδες, είναι αυτά που αποκαλούνται ειδήσεις και κουτσομπολιά για τηλεαστέρες.
Σε αντίθεση, με τις κυπριακές καφετέριες, όπου το κουτσομπολιό για τους μικρούς
εφήμερους αστέρες και οι πολιτικές αναλύσεις, παίρνουν και φέρνουν, από τους
παντογνώστες κάθε ηλικίας. Για πρώτη φορά, είχα την ευκαιρία να συμβιώσω με
ευρωπαίους πολίτες, οι οποίοι βιώνουν την καθημερινότητα, αυτού που
αποκαλείται, για άλλους ευρωπαϊκό όνειρο και για άλλους ευρωπαϊκός εφιάλτης. Υπάρχει
τεράστια διαφορά και είναι άλλο να μιλάς, με ευρωβουλευτές, με αξιωματούχους
και με καλοπληρωμένους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και άλλο να μιλάς με απλούς
ανθρώπους, με βιοπαλαιστές της ζωής.
Οι κουβέντες των ανθρώπων, οι οποίοι ζουν
καθημερινώς κάτω από τα σύννεφα, την βροχή και το κρύο, περιστρέφονται κυρίως,
γύρω από τις δουλειές, τους μισθούς, τα αυτοκίνητα, το φαγητό, το ποτό και τις
διακοπές. Και μερικές φορές για τους ξένους και την εγκληματικότητα, η οποία
αγγίζει το πετσί τους. Δεν ασχολούνται με την κυβέρνηση του Παρισιού, για τις
εξελίξεις στις Βρυξέλλες και σίγουρα δεν έχουν ιδέα, για αυτό που αποκαλείται,
κυπριακό πρόβλημα, πόλεμος στην Συρία, γεωστρατηγικές ανακατατάξεις και πείνα
στην Αφρική. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι θα πει πόλεμος, δεν ξέρουν τι θα πει
πρόβλημα επιβίωσης, δεν έχουν έγνοια για την ιατρική τους περίθαλψη, δεν
εξοργίζονται με τις δημόσιες συγκοινωνίες, ξέρουν να περπατούν και γνωρίζουν
πολύ καλά, ότι υπάρχει ένα σοβαρό κράτος, το οποίο δίνει εντολές και ελέγχει
για την εφαρμογή τους. Από τα παλαιότερα σπίτια, τα οποία διατηρούνται ως έχουν
εξωτερικά, μέχρι και τις νέες πολυκατοικίες, οι οποίες μέχρι τρεις ορόφους, δεν
διαθέτουν διά νόμου, ανελκυστήρα.
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι ζουν σε μια άκρως
ρυθμισμένη κοινωνία, όπου το κράτος φροντίζει και για τους τεμπέληδες και για
τους εργατικούς, ίσως αποτελεί και την κύρια αιτία, για την αποστροφή των
ανθρώπων, για τον χριστιανισμό και γενικά για την θρησκεία. Είναι
χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι οι ναοί κατάντησαν σε μεγάλο βαθμό εκθεσιακοί
χώροι και χώροι εκδηλώσεων. Στο κέντρο του Μετς, στο πλαίσιο καλοκαιρινών
εκδηλώσεων, η πρόσοψη του καθεδρικού ναού, χρησιμοποιήθηκε για μια εντυπωσιακή
παράσταση με ήχο και ηλεκτρική μουσική, ενώ γειτονικό μοναστήρι και μικροί ναοί
στο κέντρο της πόλης, χρησιμοποιήθηκαν για δρώμενα, τα οποία θύμιζαν σκηνές από
παλαιότερες δισκοθήκες, με φώτα, καπνούς και άλλες παράξενες κατασκευές. Ακόμη
ένας ναός του 12ου αιώνα, μετατράπηκε σε πολιτιστικό κέντρο, όπου
παρουσιάζονται θεατρικές, κινηματογραφικές και χορευτικές παραστάσεις. Μάλιστα
αυτή την περίοδο παρουσιάζεται έκθεση με κατασκευές από ζώα, η οποία
συνοδεύεται και από χορευτικές φιγούρες.
Το Μετς βρίσκεται κοντά σε τρεις ευρωπαϊκές χώρες.
Έτσι μερικοί επιλέγουν δουλειές στο γειτονικό Λουξεμβούργο, όπου οι μισθοί
είναι πολύ πιο ψηλοί και διαμένουν στην Γαλλία, όπου οι διαμονή και οι διατροφή
είναι πιο φθηνή. Ακόμη τρέχουν στο Λουξεμβούργο για να γεμίσουν με καύσιμα τα
οχήματα τους, τα οποία είναι ποιο φθηνά. Στην Γερμανία μεταβαίνουν για να
αγοράσουν σε μεγάλες υπεραγορές, φαγητά και ποτά, τα οποία είναι πιο φθηνά.
Ακόμη επιλέγουν τις Βρυξέλλες του Βελγίου, για τα μακρινά ταξίδια τους, αφού το
αεροδρόμιο της πόλης, είναι πιο κοντά από αυτό του Παρισιού. Και το μυαλό
μοιραία επιστρέφει στα δικά μας, όπου οι Λευκωσιάτες αγοράζουν ψευδοφάρμακα από
τα κατεχόμενα – τα οποία κατασκευάζονται από τις ίδιες ευρωπαϊκές εταιρίες –
αγοράζουν ψευδοτσιγάρα, αγοράζουν ψευδορούχα και παίζουν στα ψευδοκαζίνο.
Εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι οι νέοι, δεν
προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με την ομορφιά, την ενδυμασία, ούτε και με τα
πλούτη τους. Κάθονται στις καφετέριες, λες και βρίσκονται στο δικό τους σαλόνι,
χωρίς να γνοιάζονται καθόλου για την εμφάνιση τους. Σε αντίθεση με τους δικούς
μας νέους, οι οποίοι παρόλο που είναι λουσμένοι στο φως του ήλιου, στο γαλάζιο
του ουρανού και στην αύρα της θάλασσας, μετατρέπονται σε μικρά μοντέλα και όχι
πάντα με επιτυχία. Από εκεί και πέρα, αυτό που αποκαλείται ποιότητα ζωής, είναι
μια άλλη δύσκολη υπόθεση, η οποία πηγάζει από κάποια άγνωστη μοίρα.
Σχόλια