Οι έξυπνες αποσπάσεις υπαλλήλων

Οι έξυπνες αποσπάσεις υπαλλήλων

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/4/2017

Επιτέλους να ξεκολλήσουν από την καρέκλα, οι δημόσιοι και οι ημιδημόσιοι υπάλληλοι. Η κυβέρνηση πρότεινε και η Βουλή, φαίνεται, όπως όλα δείχνουν, θα εγκρίνει τις αποσπάσεις εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Το δημόσιο καλώς ή κακώς, απορροφά εδώ και δεκαετίες, είτε τα δυνατότερα μυαλά του τόπου, τα οποία πρωτεύουν στις εξετάσεις, είτε τα πιο αδύνατα, τα οποία πρωτεύουν στο ρουσφέτι. Είναι τραγικό, οι δυνατοί οι οποίοι λαχταρούν την χαρά της δημιουργίας και πασχίζουν για να προσφέρουν στον τόπο τους, να καθηλώνονται πίσω από «φοβητσιάρηδες» διευθυντές, οι οποίοι τους κόβουν τα πόδια, για να μην φανεί η κενότητα τους. Τραγικό είναι και το φαινόμενο των «άχρηστων», οι οποίοι το μόνο που ξέρουν είναι να υποσκάπτουν τους συναδέλφους τους, ώστε να μην φανούν οι αδυναμίες τους και φυσικά για να μπορέσουν να πάρουν τις προαγωγές.

Ο καθένας με τα χαρίσματα του και τις δυνατότητες του, ακόμη και στον ατάραχο δημόσιο τομέα. Το τραγικό, είναι οι αδύνατοι, να θέλουν να πάρουν τις θέσεις των δυνατών. Και οι δυνατοί να καθηλώνονται και να ταλαιπωρούνται, για ένα μισθό. Η τιμωρία των αδύνατων, οι οποίοι καταλαμβάνουν υψηλές θέσεις, είναι το άγχος και ο φόβος, μήπως και φανεί η κενότητα τους. Και από την άλλη, οι δυνατοί οι οποίοι δεν μπορούν να προσφέρουν, αυτά που ξέρουν, ταλαιπωρούνται και υποφέρουν, αφού πρέπει να παλεύουν καθημερινά, με ανίκανους συναδέλφους και προϊστάμενους. Αυτά συμβαίνουν μόνο στο μικροσκοπικό μας νησί, αφού στα σοβαρά κράτη, η ίδια η πολιτεία, οι ίδιες οι επιχειρήσεις, τρέχουν και μαζεύουν τα «δυνατά» μυαλά, τα οποία και τοποθετούν σε ανώτατες και υπεύθυνες θέσεις. Γιατί απλά ξέρουν ότι τα κέρδη, προέρχονται πρώτα και κύρια από τους μορφωμένους και ικανούς και όχι από τις συγκυρίες και το ρουσφέτι.

Η ζωή μπορεί να είναι άδικη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν έξυπνες λύσεις, για να πάει η κοινωνία μπροστά και να είναι όλοι ευχαριστημένοι και με λιγότερο άγχος. Μια έξυπνη λύση είναι οι αποσπάσεις υπαλλήλων. Αυτοί που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα καθήκοντα τους, ή αυτοί για τους οποίους το κλίμα δεν είναι καλό, να τους δοθεί η δυνατότητα να μετακινούνται σε άλλες υπηρεσίες, με την ελπίδα ότι εκεί, θα μπορέσουν να προσφέρουν αυτά που μπορούν. Από την άλλη, αυτοί που έχουν πολλά προσόντα και ικανότητες, θα μπορούν να μετακινούνται σε άλλες υπηρεσίες, ώστε να μπορούν να απολαύσουν τους καρπούς των κόπων της μόρφωσης τους. Η λογική αυτή εφαρμόζεται στα σχολεία, μόνο για τους πολύ «άτακτους» μαθητές, οι οποίοι όχι σπάνια, όταν μετακινούνται σε άλλα σχολεία «ησυχάζουν» και μετατρέπονται όχι σπάνια και σε καλούς μαθητές.

Καλό θα είναι να γίνει και το επόμενο μεγάλο βήμα, όπως το εφαρμόζουν με μεγάλη επιτυχία, εδώ και πολλά χρόνια, οι Ισραηλίτες και άλλοι λαοί. Από την μια προσφέρουν την επιλογή της μονιμότητας στο δημόσιο, με χαμηλούς μισθούς. Από την άλλη, προσφέρουν και την δυνατότητα για συμβόλαια –χωρίς μονιμότητα- αλλά με πολύ πιο ψηλούς μισθούς. Στην πράξη το σύστημα αυτό, εξυπηρετεί τους πάντες. Και το κράτος που έχει καλύτερες υπηρεσίες και τους υπαλλήλους οι οποίοι ανάλογα με τις δυνατότητες τους, επιλέγουν το καθεστώς στο οποίο θα εργαστούν. Ταυτόχρονα δημιουργούνται και συνθήκες ανταγωνισμού με τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος μπορεί να αντλεί εργαζόμενους από τον δημόσιο τομέα και αντιστρόφως το κράτος να προσλαμβάνει υπαλλήλους από τον ιδιωτικό τομέα. Λύσεις υπάρχουν πολλές, το μόνο που χρειάζεται είναι η «φαντασία στην πολιτική», όπως έλεγαν κάποτε οι ρομαντικοί των αλλαγών.