Χριστός Ανέστη
χαρά μου
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15-4-2017
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
χαρά μου, προσφωνούσε ολοχρονίς κάθε συνομιλητή του, ο Άγιος Σεραφείμ του
Σάρωφ. Η Αναστάσιμος Χαρά, η οποία εκπήγαζε από την αγιότητα του βίου του,
πλημμύριζε όλους τους πιστούς, οι οποίοι ζητούσαν την ευλογία του. Ο χείμαρρος
του θεϊκού φωτός, ο καταρράκτης της αληθινής χαράς, πλημμυρίζει και σήμερα και
πάντα, τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια. Ο Αναστημένος Χριστός, θανάτωσε τον
θάνατο και επανέφερε τον άνθρωπο στον παράδεισο, ο οποίος βιώνεται και σε αυτή
την πρόσκαιρη και στην άλλη την αιώνια ζωή.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
χαρά μου και ο ανθρώπινος πόνος και ο σκοτεινός φόβος, κονιορτοποιούνται με την
διάλυση του σκότους της αμαρτίας. Η χαμερπής ταπεινότητα της καθημερινής
κουτοπονηριάς, μεταβάλλεται σε πλησμονή αγάπης και προσφοράς. Η σκληροκαρδία
μετασχηματίζεται σε γλυκό χαμόγελο. Τα αλληλο-καρφώματα, φίλων, συγγενών και
συναδέλφων, μετατρέπονται σε ανοχή, σε κατανόηση και σε απροϋπόθετη αγάπη. Το
σκότος της κόλασης εξαφανίζεται στο φως του παραδείσου. Τα επίγεια ενώνονται με
τα επουράνια. Η ασυγκράτητος χαρά της Αναστάσεως βασιλεύει σ' όλη την πλάση και
σ' όλα τα ανθρώπινα όντα. Ο άνθρωπος οδηγείται από το κατ' εικόνα στο καθ'
ομοίωσιν, γίνεται κατά χάριν Θεός.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
χαρά μου, αλλά η παραδείσιος χαρά διέρχεται διά του Γολγοθά, διέρχεται από τον
πόνο και τον κόπο, ο οποίος έχει τη σφραγίδα της θεϊκής αγάπης. Ο Θεός αμείβει
διά της αγάπης και τιμωρεί διά της αγάπης. Αμοιβή και τιμωρία, που πηγάζουν από
την ίδια την ελευθερία του ανθρώπου, την οποία ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν αγγίζει.
Χωρίς το σταυρό της αγάπης και χωρίς το θάνατο της ζωής, η αναστάσιμη χαρά, η
παγκόσμια ευφροσύνη είναι αδύνατη. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία
χωρίς αγάπη, ενώ ούτε και μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς ελευθερία. Η αγάπη
δημιουργεί τα πάντα, αλλά και η αγάπη κρίνει στο τέλος τους πάντες. Η Ανάσταση
είναι ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
χαρά μου και στον θεσπέσιο κατηχητικό λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
«Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της
χρηστότητος». Απόλαυση που δεν έχει σχέση με τις λεγόμενες «εγωπαθείς»
φιλανθρωπίες, αλλά με την αποδοχή του άλλου, με το άγγιγμα της ψυχής και του
σώματος, με την ένωση με το Θεό και τους ανθρώπους, στη μυστηριακή, όσο και
μυστική, υπέρλογη και ανείπωτη αγάπη. Οι θεατρινισμοί και οι υποκρισίες
τίθενται στο περιθώριο και η έξοδος από το «καβούκι», φέρνει τον παράδεισο. Το
πλάσμα του Θεού, από άτομο, μεταπλάθεται σε πρόσωπο, από μοναξιασμένη μονάδα,
μεταποιείται σε αγαπητική κοινωνία και η κολασμένη ύπαρξη μεταμορφώνεται σε
παραδείσια φωτοφόρα μορφή.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
χαρά μου, στην πανήγυρη των πανηγύρεων, όπου «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου
την καθαίρεσιν, άλλης βιωτής της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον
αίτιον». Νικητές του θανάτου και νικητές στη ζωή, πορεύονται όλοι οι άνθρωποι
στην καινή κτίση, στην άνω Ιερουσαλήμ, στην παραδείσια βιωτή, υμνούντες και
δοξολογούντες, το νικητή του Θανάτου, τον δωρεοδότη αναστάντα Χριστό. Μακριά
από άγχη και μικρότητες, από πάθη και αμαρτίες, πλήρως ανακαινισμένοι οι
άνθρωποι, ολόλαμπροι εν ειρήνη, ανακράζουν το Χριστός Ανέστη. «Αναστάσεως ημέρα
και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και
τοίς μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν Χριστός
ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοίς εν τοίς μνήμασι ζωήν
χαρισάμενος».
Σχόλια