Το γέλιο του Θεού

Το γέλιο του Θεού

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/5/2016

 

Ο ουρανός αποτελεί το όριο, όλων των νέων ανθρώπων. Όνειρα και ελπίδες, για αλλαγή του κόσμου. Η νεανική ορμή, δεν χωράει πουθενά. Το πάθος για δράση, δεν περιορίζεται ούτε από φόβους, ούτε από κούραση, ούτε από απογοητεύσεις. Όλα είναι εύκολα στο μυαλό των άπειρων της ζωής. Όλα τα προβλήματα λύνονται με γρήγορες κινήσεις και σε χρόνο μηδέν. «Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό», λένε ακόμη και στις αποτυχίες οι νέοι. Από τον κανόνα υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες μάλλον επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και ευτυχώς που υπάρχουν οι νέοι, για να κινείται το σύστημα, για να αλλάζει το βαθύ κράτος, όσο άχαρα και ενίοτε καταστροφικά, και αν καταντούν. 

 

Αυτές τις μέρες, της προεκλογικής παραζάλης, αναδείχθηκαν στο προσκήνιο, πολλά νέα ταλέντα που διαθέτει ο τόπος μας. Άνθρωποι με σπουδαία χαρίσματα, τα οποία κατακτούνται με μεγάλους κόπους και με μεγάλο παίδεμα του μυαλού. Μουσικοί απαράμιλλης ικανότητας. Τεχνολόγοι με διεθνή βραβεία. Άνθρωποι με ξεχωριστές ικανότητες, αλτρουιστές της ζωής, προβάλλονται και τιμούνται από τα κόμματα. Οι ενέργειες αυτές αποτελούν ίσως το καλύτερο κομμάτι της προεκλογικής εκστρατείας. Οι τιμώμενοι επιτυχημένοι νέοι, με τα σπινθηροβόλα μάτια και τα ονειρικά λόγια, δίνουν μια πραγματική, αληθινή ελπίδα, για ένα καλύτερο αύριο, στον δυσώδη τόπο μας.

 

Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, οι έμπειροι της ζωής, όλοι αυτοί που έφαγαν τα χαστούκια του βίου με το τσουβάλι, συνηθίζουν να επικαλούνται την λαϊκή ρήση «όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει ο Θεός γελάει» και επαναλαμβάνουν την ρήση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «να χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου». Και σίγουρα ο Θεός δεν γελάει εις βάρος του ανθρώπου, αλλά για παραχωρεί πάθια και χαρές, για την ευτυχία του ανθρώπου. Καμία μέρα, δεν είναι η ίδια με την άλλη και το θαύμα αποτελεί πάντα, την ευχάριστη έκπληξη, το οποίο φανερώνεται, όταν τα βουνά των βασάνων, πλακώνουν την ψυχή.

 

Οι γενιές των ανθρώπων έρχονται και φεύγουν και η ιστορία επαναλαμβάνεται, όπως λένε οι φιλόσοφοι. Ο άνθρωπος από την αρχή της δημιουργίας, μέχρι και σήμερα, κινείται στην σφαίρα του ορμέμφυτου, κινείται μεταξύ παθών και αρετών.  «Και ζωή και θάνατος», αποτελούν πορεία χωρίς επιστροφή για όλους τους ανθρώπους, πλούσιους και φτωχούς. Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να βρει την χαρά και την ευτυχία, μόνο πρέπει να περάσουν τα χρόνια, να ασπρίσουν τα μαλλιά του και να γεμίσουν τα πρόσωπα του με ρυτίδες, για να καταλάβει ότι μια ζεστή αγκαλιά και ένα γλυκό χαμόγελο, αξίζουν πολύ περισσότερο, από τα πλούτη όλου του κόσμου.

 

Οι λεγόμενες προηγμένες χώρες, τις οποίες ζηλεύουμε, στοχεύουν πρώτα και κύρια, στην καλή εκμετάλλευση των δυνατών μυαλών. Προσφέρουν τα πάντα, σε ερευνητικά κέντρα, αφού ξέρουν ότι τα κέρδη είναι πολλαπλάσια από τις επενδύσεις. Λένε ότι και μόνο το 1% των ερευνητικών προγραμμάτων, οδηγήσουν σε μια εφεύρεση, τα κέρδη είναι μυθικά. Στην Κύπρο εδώ και δεκαετίες, ακούμε για ερευνητικά κέντρα και κέντρα δεν βλέπουμε, ακούμε ότι το νησί θα μετατραπεί σε περιφερειακό ιατρικό και εκπαιδευτικό κέντρο και το μόνο που βλέπουμε είναι τα χαλιά των νοσοκομείων και την φυγή των νέων επιστημόνων.

 

Η Ανάσταση του Χριστού, η οποία έρχεται μαζί με την ανάσταση της φύσης, δίνει το ισχυρότερο μήνυμα ελπίδας. Χριστός Ανέστη και ο χείμαρρος του θεϊκού φωτός, πλημμυρίζει τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια. Ο ανθρώπινος πόνος και φόβος, κονιορτοποιούνται μπροστά στο μυστήριο του θανάτου του θανάτου. Η χαμερπής ταπεινότητα της καθημερινής κουτοπονηριάς, μεταβάλλεται σε πλησμονή αγάπης και προσφοράς. Η σκληροκαρδία μεταβάλλεται σε γλυκό χαμόγελο. Τα καρφώματα σε φιλία. Το μίσος σε αγάπη. Και η ασυγκράτητος χαρά της Αναστάσεως, βασιλεύει σ' όλη την πλάση και σ' όλα τα ανθρώπινα όντα. Χριστός Ανέστη.