Το δημοσιοϋπαλληλικό μαρτύριο

Το δημοσιοϋπαλληλικό μαρτύριο

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/4/2016

 

Το όνειρο της δημοσιοϋπαλληλικής θεσούλας, η ισόβια σιγουριά με τις αυξήσεις στους μισθούς, με τις προαγωγές ελέω ηλικίας, με την δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και κυρίως με την εργασία αναλόγως της όρεξης σου, δεν αποτελεί πάντα "όνειρο θερινής νυκτός". Πολλές φορές το δημοσιοϋπαλληλικό προνόμιο, καταντά μαρτύριο, καταντά εφιάλτης, είτε γιατί οι ευσυνείδητοι υπάλληλοι δουλεύουν σαν τους "δούλους", με βάρβαρα αφεντικά-προϊστάμενους, είτε γιατί δεν έχουν να κάνουν τίποτα και σπάζουν τα νεύρα τους, από το ραχάτι.  Πριν μερικές μέρες είχαμε και δεύτερο "κρούσμα" κρίσης συνείδησης, από διευθυντικό στέλεχος του δημοσίου. Παραδέχθηκε δημοσίως ότι λόγω απραξίας, αναγκάζεται παίζει παιγνίδια λογικής, για να σκοτώνει την ώρα του.

 

Η πρακτική της «καταδίκης» σε απραξίας, μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων –κυρίως διευθυντών- δεν αποτελεί σπάνιο φαινόμενο στο δημόσιο. Πολλές φορές στην διεκδίκηση μιας διευθυντικής θέσης, επικρατεί, ελέω ρουσφετιού, ο λιγότερο ικανός, με αποτέλεσμα ο νέος διευθυντής, να μην δεν θέλει στα πόδια του, τον ικανότερο υφιστάμενο του. Σε άλλες περιπτώσεις, για συντεχνιακούς ή κομματικούς λόγους –να υπάρχουν θέσεις για όλους- δημιουργούνται διευθυντικές θέσεις, χωρίς να υπάρχει ανάγκη, άρα και χωρίς να υπάρχει δουλειά. Υπάρχει ακόμη η περίπτωση, όπου οι ανώτατοι διευθυντές του δημοσίου, δεν έχουν εμπιστοσύνη, στους διευθυντές μεσαίας κλίμακας και τους αφαιρούν τις αρμοδιότητες. Και το χειρότερο, είναι το σενάριο, που θέλει διευθυντές να παρανομούν, να παρατυπούν, να εμπλέκονται σε σκάνδαλα και άρα να μην θέλουν να έχουν δίπλα τους, «ενοχλητικούς» υφιστάμενους.

 

Η χαρά της δημιουργίας, αποτελεί την καλύτερη αμοιβή για όλους τους εργαζόμενους και ειδικότερα στην δημόσια υπηρεσία, όπου η ισοπέδωση της ιεραρχίας, απαγορεύει την γρήγορη ανέλιξη, εμποδίζει –όχι σπάνια- την εφαρμογή επιστημονικών γνώσεων και καθηλώνει δυνατά μυαλά, στις δημοσιοϋπαλληλικές ταχύτητες χελώνας. Η τραγωδία βρίσκεται στο γεγονός, ότι λαμπρά μυαλά, τα οποία σε άλλες χώρες θα μπορούσαν να είναι ερευνητές, επιστήμονες, μάνατζερ, με παγκόσμια εμβέλεια, στην Κύπρο «φυλακίζονται» πίσω από ένα γραφείο και καταδικάζονται στον αγώνα για διαγραφή όλων των νεανικών τους ονείρων. Έρχεται στο μεταξύ η οικογένεια, έρχονται τα παιδιά, έρχονται τα δάνεια και τα όνειρα των δυνατών μυαλών, μετατίθενται στους όμως των παιδιών, τα οποία -όχι σπάνια- δεν μπορούν να σηκώσουν τα όνειρα των γονιών. Το σύστημα, η κυπριακή νοοτροπία και ο ήλιος και η θάλασσα, αποτελούν στο τέλος της ημέρας, την καλύτερη δικαιολογία για το «ραχάτι».  Και η συνήθεια αποτελεί δεύτερη φύση.

 

Ο επιχειρούμενος εκσυγχρονισμός της δημόσιας υπηρεσίας, η αναδιοργάνωση και κυρίως η εισαγωγή σύγχρονων μεθόδων διοίκησης, αποτελούν μια αχτίδα ελπίδας. Με μπροστάρη τον «ήσυχο» Κωνσταντίνο Πετρίδη, τον υφυπουργώ παρά τω προέδρω, φαίνεται ότι επιτέλους κάτι μπορεί να γίνει, ύστερα από συζητήσεις δεκαετιών. Τα πολυνομοσχέδια που κατατίθενται στην Βουλή, περιέχουν ευφάνταστες προτάσεις, τα οποία αν ψηφιστούν και αν εφαρμοστούν, μπορεί να αποτελέσουν μια πραγματική επανάσταση για το δημόσιο. Από τις πάμπολλες εισηγήσεις, λείπει, η πρακτική που ακολουθούν ο Εβραίοι, η οποία καλό είναι να προβληματίσει τους κυβερνώντες. Οι γείτονες δίνουν το δικαίωμα στους δημοσίους υπαλλήλους, να επιλέγουν ανάμεσα στην μονιμότητα, με χαμηλότερο μισθό και την εργοδότηση με συμβόλαιο δύο χρόνων, αλλά με πολύ πιο ψηλό μισθό. Αν είναι ικανοί οι υπάλληλοι, ανανεώνεται συμβόλαιο, αν όχι, τότε απολύονται, για να βρουν κάπου αλλού δουλειά, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους. Στην Βρετανία η πρακτική αυτή ακολουθείται στην εκπαίδευση, όπου οι τοπικές αρχές, εργοδοτούν με δίχρονα συμβόλαια τους εκπαιδευτικούς.